2. Το Άπειρο των Ομηρικών Επών


Άπειρο  Οδυσσέας2014

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΝΗΩΝ

ΟΜΗΡΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, από το 2008

ΟΜΗΡΙΚΑ  ΕΠΗ

ΟΜΗΡΙΚΉ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΣΚΟΠΟΣ:

Η Διάδοση των Ομηρικών Επών σε ιστορική καταγραφή φιλοσοφία  ερμηνεία επιστήμη πολιτική με πρότυπο καινοτόμο τρόπο.

Η Επιστροφή της ΩΡΑΙΑΣ ΕΛΕΝΗΣ  της γνώσης της αξιοπρέπειας της ομορφιάς και της τιμής στην Ελλάδα

Η Δημιουργία της Ομηρικής Πολιτείας σε Πολυδιάστατο Χώρο σε όλο τον κόσμο.

Παίρνουν μέρος τα κάτωθι   ιστολόγια  ΝΗΕΣ:

2. Τα Αστέρια της Λάϊον

Το ιστολόγιο του ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ στη σύγχρονη μορφή του λόγου και της τηλεμαχίας.

Επιλεγμένα άρθρα σκέψεις σχολιασμοί στο διαδίκτυο   και οι 12 ΜΑΧΕΣ ΤΩΝ ΝΗΩΝ

Επικοινωνήστε μαζί μας για την οργάνωση μιας ΤΗΛΕΔΙΑΣΚΕΨΗΣ

σε κοινό γεωμετρικό  τόπο συνάντησης με  θέμα :

Η Διαχρονικότητα των Ομηρικών Ραψωδιών και τα Μηνύματα του Λόγου  των Επών

Ομηρική Πολιτεία

Οι γυναίκες των Ελλήνων


που κρατούν άσβεστη την φλόγα μιας ολόρθης  ψυχής!

Ένα θαύμα φωτός!

Υπατία: Η Ελληνίδα φιλόσοφος
Όταν η Αθηνά φτιάχνει και ανατρέφει… γυναίκες!
“Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της.Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευανκαι επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη,ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστηςδεν γινόταν φίλοι.Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοιμε υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο,έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας,παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου.Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της,την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium,την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα καιέκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε,διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη τηςσε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν.
“Όταν ..οι τότε νεοπαγανιστές ..και σήμερα… παλαιοπαγανιστές
διεκδικούσαν… κοσμικές εξουσίες,με την αυτή την συγκεκριμένη ποιότητα,των θερμόαιμων οπαδών τους.

Βαρβαρήγος Δημήτρης!

Υπατία:
Μιά Ελληνίδα γυναίκα!…η συνέντευξη…-
Διαβάζοντας το μυθιστόρημά σου συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ,ότι ο χριστιανικός φονταμενταλισμός ήταν τρισχειρότερος από τον μουσουλμανικό.Η διαφορά βρίσκεται στο ότι ο πρώτος ανήκει στην ιστορία ενώ ο δεύτερος είναι εφιαλτικά παρών. Γράφοντας το βιβλίο σκεφτόσουν καθόλου την αναλογία;-Η προσπάθεια μου να ξαναζωντανέψω εκείνη τη σκοτεινή εποχή μ’ έκανε να κοιτάξω κατάματα την ιστορία και περισσότερο αντικειμενικά απ’ όσο εν πολλοίς συμβαίνει να είναι καταγραμμένη.Κάθε μέρα όλο και περισσότερο βρισκόμουν αντιμέτωπος σχεδόν με το σύνολο των ιδεών και απόψεων μου περί θρησκευτικών θεωριών και πεποιθήσεων.
Και κάθε μέρα μου έρχονταν στο μυαλό τα λόγια του Πλάτωναπου είπε:
“Δώσε στο παιδί να πιστέψει ένα θεό για να χάσει την αθωότητα του”.
Οι θρησκείες είναι σε ανθρώπινα χέρια και ανάλογα με τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω τους ασκούν εξουσία μέσα από αυτήν.Ο δογματισμός σε κάθε του έκφραση είναι αρνητικό στοιχείο ανεξάρτητα αν λέγεται χριστιανισμός ή μουσουλμανισμός.Μεγάλη συζήτηση, πώς να μιλήσεις για πράγματα που μπορούν να περιοριστούν με τη λογική μέσω της γνώσης κι όχι ακουμπισμένα τυφλά σε μία θρησκεία.Απλά λυπάμαι όσους πιστεύουν με δογματικό τρόπο και στο όνομα του θεού τους είναι ικανοί να σκοτώσουν τον συνάνθρωπό τους.…απόσπαμα από το βιβλίο του…
-Η κάθε θρησκεία έχει σκοπό να προσφέρει στον άνθρωπο, το βίωμα της επικοινωνίας με τον θεό,αλλά μόνο οι Έλληνες χαίρουν μιας αξιοθαύμαστης μοναδικότητας.
Αιώνες τώρα δείχνουν ανοχή στην παγκοσμιότητα των θρησκειών.
Ποτέ δεν επιδίωξαν να επιβάλλουν την θρησκεία τους, ως μοναδική πίστη, όπως επιχειρούν άλλες.-Εμείς οι Έλληνες έχουμε ένα σοβαρό κληροδότημα, την φιλοσοφία.Όσοι την διδάσκονται, όσοι την σέβονται και ακολουθούν τους κανόνες της,δεν τρέφουν μέσα τους τον φόβο, μήπως και οι πεποιθήσεις άλλων θρησκειών τους επιβληθούν.Γι ‘αυτό άσε τον κόσμο να πιστεύει αυτό που τον ολοκληρώνει, του απάντησε η Υπατία.
-Ουρανέ εγώ είμαι η γυναίκα του σύμπαντος, των αριθμών.
Η φίλη των αστεριών, η ύλη των ουράνιων αποσπάσεων.Είμαι το απόκρυφο και ιερό πρόσωπο της συνείδησηςΈμπυρε Ουρανέ, χάρισε στην ορατή διάνοια μου, εικόνες των γεγονότων που έζησε ο Συνέσιος, ν’αποκαλύψω το κακό που πρόκειται να εμφανιστεί στο μέλλον.- κατόπιν ,συγκεντρώθηκε στα κύρια σημεία του αχανούς θόλου.Πάνω στον αστρονομικό χάρτη φάνταζαν η Σελήνη, η μεγάλη και η μικρή Άρκτος.Ο φωτεινός Ζέφυρος και πολλοί άλλοι γνωστοί και αγαπημένοι της αστερισμοί.Κοίταξε την ουράνια ύλη και η μάτια της χάθηκε στο απέραντο σύμπαν…
και μερικοί τίτλοι των κεφαλαίων…
Η δύναμη μιλά από …μόνης της…
Θέλει χρόνο, αφοσίωση και υπομονή η επιτυχία.
Οι σωστές σκέψεις οριοθετούν και τις σωστές πράξεις.
Πως γίνεται οι χορτάτοι να μιλούν πάντα για τους νηστικούς.
Η γνώση είναι η ομορφιά της περηφάνιας και της αληθινής ελευθέριας.
Σκοτάδι και μέθη οι πιο κακοί σύμβουλοι.
Τα όνειρα ζουν μέσα σους ανθρώπους, οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν μέσα τους.
Ο καθένας κουβαλάει την ευθύνη των πράξεων του.
Η Ελλάδα γεννάει ανθρώπους
Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ίδια άξια, γιατί Όλοι είναι πλάσματα κάποιου θεού..
Η πίστη που δεν έχει φανατισμό ενώνει τους ανθρώπους.
Τα τυραννικά καθεστώτα θεωρούν τον ερωτά προσβλητικό και το πνεύμα επικίνδυνο για το πολίτευμα τους.
Τα παιδιά είναι αθώα μέχρι να πιστέψουν σένα θεό.
Μια καλή απάντηση στην σιωπή είναι η οίδε η σιωπή.
Η νίκη δεν είναι το παν και η ήττα είναι το απόλυτο τίποτα όταν τα δυο βάφονται με αίμα.
Μόνο οι νεκροί είδαν το τέλος του πόλεμου.
.
Υπατία: Θαύμα του Φωτός
και μιά γυναίκα που τόλμησε …να σκεφτεί?
.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ αφιέρωμα στην γιορτή της 30 Ιανουαρίου.
.
Η Βιβλιοθήκη της Αλεξάδρειας καίγεται
και το Υφαντό μιας Πηνελόπης παραδίδεται στις φλόγες…
το σκοτάδι συνεχίστηκε
και η λεηλασία, η παράνομη παραμονή
στο Παλάτι του Ανθρώπου για αιώνες…
 
Η Π ερίφρων Πηνελόπη!
Η αριστερή πλευρά του Ανθρώπου, η θηλυκή.
Είναι η διαφορετική ‘ροή’ της ενέργειας αλλά, σαφώς συμπληρωματική,
γι’αυτό η γυναίκα στέκεται πάντα αριστερά από τον άντρα..
Η Πηνελόπη Είναι η Γνώση στο επίπεδο της Σιωπής.
Η Εχέφρων κόρη του Ικαρίου, γνωρίζει πράγματα που, ο Οδυσσέας πρέπει να τα κάνει λόγια, πράξεις, έργα, για νάχουν αξία.
Γι’αυτό και συναινεί σ’αυτό το ταξίδι και υπομένει αδιαμαρτύρητα αυτή την αναμονή.
Γι’ αυτό και δεν μπορεί να τον προδώσει η να τον ξεχάσει..
Έχουν συμφωνήσει γι’αυτήν την αναγκαιότητα, αυτής της διαδρομής.
Η Πηνελόπη γνωρίζει το Μυστικό και από εκεί προέρχεται η υπεροχή της.
Η Μυστική Γνώση που κατέχει την κάνει απόρθητη και δεν μπορεί να ενδώσει σε κανένα μνηστήρα. Ούτως η άλλως τους περιφρονεί βαθύτατα.
Περιφρονεί όλους αυτούς τους άντρες που δεν στάθηκαν στο ύψος του προορισμού τους και έχουν καταντήσει μνηστήρες και δούλοι.
Γι’αυτήν, όλοι ίδιοι είναι!
Η Πηνελόπη είναι ο ‘Οδυσσέας’ με θηλυκά ρούχα.
Είναι ο ‘στρατηγός’ με το θηλυκό πρόσωπο.
Άλλωστε, μόνο ένας Πολεμιστής πρώτης ‘ σειράς,’ μπορεί να αναθρέψει τον γιο του.
Η ίδια δεν έχει περιθώριο, ούτε για λάθη, ούτε για παραλείψεις.
Πολιορκείται και πρέπει να είναι άγρυπνη ,δυνατή και σε ετοιμότητα.
Ο Οδυσσέας όταν “επιστρέψει” , πρέπει να βρει τον Τηλέμαχο δυνατό, ευφυή ,
έτοιμο να τον αναγνωρίσει και να σταθεί στο πλευρό του.
Η ανέγγιχτη ψυχή του ανθρώπου, θα κρατήσει  και την καρδιά του ανθρώπου, καθαρή και νεανική, πέρα  απ όλα τα λάθη που θα κάνει ο νους, το μυαλό του.
Χωρίς τον Τηλέμαχο δεν μπορεί να νικήσει ο Οδυσσέας, δεν έχει το κίνητρο άλλωστε. Δεν υπάρχει κανένα όραμα
Χωρίς τους νέους, δεν υπάρχει μέλλον για την ανθρωπότητα
Ο Τηλέμαχος είναι ο Υιός και είναι πολύτιμος για τον  οδυσσάμενο ταξιδευτή Πατέρα και προστατευόμενος από μια σωστή, έξυπνη και δυνατή Μητέρα. 
Δεν κοιμάται η Πηνελόπη.
Ονειρεύεται, αλλά δεν κοιμάται.
Πως μπορεί να κοιμάται μια γυναίκα, όταν, μέσα στο σπίτι της κυκλοφορούν
τόσοι μνηστήρες κι’έχει να μεγαλώσει ένα παιδί μόνη της.
Ονειρεύεται η Πηνελόπη ,γιατί είναι ‘ονειρεύτρια’ και από την δύναμη και την εστίαση αυτού του Ονείρου της, θα εξαρτηθούν πολλά.
Ονειρεύεται η Πηνελόπη τον γυρισμό του Οδυσσέα ,γιατί ο Οδυσσέας
είναι το ΟΝΕΙΡΟ της Πηνελόπης!
Τον ονειρεύεται συνέχεια, με πίστη, με αφοσίωση που τίποτα και κανείς δεν μπορεί να γκρεμίσει, μ”ολες τις λεπτομέρειες , τα χρώματα και τους ήχους
κρατώντας σταθερά την Προσοχή της σ’αυτό το Όνειρο.
Τον Ονειρεύεται σ¨ένα βαθύ επίπεδο, του στέλνει ενέργεια μέσω αυτού του Ονείρου, του ψιθυρίζει λόγια έμπνευσης, τον στηρίζει, τον προστατεύει.
Τον επισκέπτεται κάθε βράδυ για σαράντα και μια νύχτες και ,
όταν έρχεται ο ο Μορφέας , τον παίρνει στην αγκαλιά της.
Τον αγγίζει, τον χαϊδεύει ,τον θεραπεύει τον παρηγορεί
Τ ο πρωί φεύγει με την ‘ ροδοδάκτυλη αυγούλα’ αφήνοντας μια μικρή ανάμνηση ,μια ανάμνηση που θα λειτουργεί σαν φάρος, ώστε ο αγαπημένος της ,να μη την ξεχάσει και χαθεί.
Ονειρεύεται ‘άγρυπνα’ η Πηνελόπη, γιατί επιθυμεί την ‘άλλη’ πλευρά της
Επιθυμεί τον Οδυσσέα, γιατί είναι ερωτευμένη μαζί του μ¨ένα έρωτα αιώνιο.
Λ αχταρά την επιστροφή του.
Δεν ζήσαμε ποτέ μαζί, δεν χάρηκαν τον ερωτά , τα νιάτα τους.
Είναι η θυσία που απαιτήθηκε για τα Λύτρα της Γνώσης.
Όμως, θα συναντηθούν κάποτε, γιατί ,ο Οδυσσέας ,η Πηνελόπη και το τρίτο νέο πεδίο, ο Τηλέμαχος, είναι το Τέλειο Ον, Ισότιμοι, ομοούσιοι και ενωμένοι.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΟΣ, ο οποίος θα γυρίσει στον παράδεισο, επιστρέφοντας από τη κόλαση, με τρόπαια που είναι, η κατανόηση και μετά από ένα επίπονο
μακροχρόνιο ταξίδι αυτογνωσίας.
Άλλωστε ο ‘διάβολος’ βρίσκεται σ’ότι δεν καταλαβαίνουμε!
Η Πηνελόπη, η βασίλισσα της Ιθάκης, η Πηνελόπη , είναι αυτή ,
που ξετυλίγει το κουβάρι της πιο μεγάλης Ιστορίας στο κόσμο,
της ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ!
Το  μεγάλο ταξίδι της γνωριμίας και της συνάντησης  με τον Εαυτό
και… της διεκδίκησής του!
 
Οι πολεμιστές της Λάϊον υποκλίνονται  με  απέραντο θαυμασμό
και σεβασμό, μεγάλη αγάπη και ένα έρωτα τρελό για τις γυναίκες αυτές της γνώσης, της αξιοπρέπειας  και  της πολεμικής  σοφής στρατηγικής.
 

Ατείχιστες Πόλεις


2395284475_a08d74300f

και δίκαιοι νόμοι …δίκαιων ανθρώπων!

Κ αρλ Μαρξ!
Γκρεμίζοντας τα τείχη της Τροίας!

Οι φιλόσοφοι δοκίμασαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο,αλλά,

δεν θα πρέπει, να προσπαθήσουν να τον αλλάξουν κιόλας?


Η οικονομική ανισότητα είναι αυτή που γεννά την κοινωνική αδικία.

Η ιστορία όλων των κοινωνιών ως τώρα είναι ιστορία ταξικών αγώνων.

Με μια λέξη καταπιεστής και καταπιεσμένος βρίσκονται σε κατάπαυση αντίθεση μεταξύ τους, σ’ένα αγώνα ποτέ σκεπασμένο και ποτέ ανοικτό.
Στις προηγούμενες εποχές της ιστορίας βρίσκουμε μια πλήρη διαίρεση της κοινωνίας σε διάφορες τάξεις.

Η αστική τάξη έπαιξε στην ιστορία ένα ρόλο εξαιρετικά επαναστατικό.

Παντού όπου η αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις. Με την εκμετάλλευση της παγκόσμιας αγοράς, η αστική τάξη διαμόρφωσε κοσμοπολίτικα την παραγωγή και την κατανάλωση όλων των χωρών. Προς μεγάλη λύπη των αντιδραστικών, αφαίρεσε το εθνικό έδαφος κάτω από τα πόδια της βιομηχανίας

Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο του

συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις έκανε ξεκάθαρες χρηματικές σχέσεις.

απ’ όλα τα ως τότε αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, τo νομικό, τov παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της.

Η αστική τάξη έδειξε πώς η κτηνώδης εκδήλωση δύναμης στο μεσαίωνα, που τόσο τη θαυμάζει η αντίδραση, βρήκε την ταιριαστή της συμπλήρωση στην πιο ράθυμη τεμπελιά. Πρώτα απέδειξε τι μπορεί να κατορθώσει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Έκανε τελείως διαφορετικά θαύματα απ’ τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και τις γοτθικές μητροπόλεις. Πραγματοποίησε τελείως διαφορετικές εκστρατείες από τις μεταναστεύσεις των λαών και τις σταυροφορίες.

Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να επαναστατικοποιεί αδιάκοπα τα εργαλεία παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής, δηλαδή όλες τις κοινωνικές σχέσεις

Από καιρό σε καιρό οι εργάτες νικούν, αλλά η νίκη τους είναι παροδική

Όλες οι σχέσεις ιδιοκτησίας υπόκεινταν σε μια συνεχή ιστορική αλλαγή, σε μια συνεχή ιστορική μεταβολή.
Η γαλλική επανάσταση, για παράδειγμα, κατάργησε τη φεουδαρχική ιδιοκτησία προς όφελος της αστικής ιδιοκτησίας.

Η μόρφωση, που ο αστός κλαίει το χαμό της, σημαίνει για την τεράστια πλειοψηφία τη μετατροπή της σε εξάρτημα της μηχανής.

Μη λογομαχείτε όμως μαζί μας, αναμετρώντας την κατάργηση της αστικής ιδιοκτησίας με τις αστικές σας αντιλήψεις για ελευθερία, μόρφωση, δίκαιο κλπ.

Οι ίδιες οι ιδέες σας είναι προϊόντα των αστικών σχέσεων παραγωγής και ιδιοκτησίας, όπως και το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας.

Οι αστικές φλυαρίες για την οικογένεια και τη διαπαιδαγώγηση, για τις προσφιλείς σχέσεις των γονιών με τα παιδιά, γίνονται τόσο πιο αηδιαστικές, όσο περισσότερο, εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανίας, σπάνε όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί για τους προλετάριους και τα παιδιά μεταβάλλονται σε απλά εμπορικά είδη και όργανα εργασίας

Σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία Σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία

1. Ο ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

α) Ο φεουδαρχικός σοσιαλισμός
Μ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε ο φεουδαρχικός σοσιαλισμός, μισός ιερεμιάδα, μισός λίβελος, μισός αντίλαλος απ’ το παρελθόν, μισός απειλή για το μέλλον, κάποτε χτυπώντας κατάστηθα την αστική τάξη με πικρόχολη, πνευματική, σαρκαστική κριτική, αλλά που φαινόταν πάντα κωμικός με την ολοκληρωτική ανικανότητά του να κατανοήσει την πορεία της σύγχρονης ιστορίας.
β) Ο μικροαστικός σοσιαλισμός
Η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν είναι η μοναδική τάξη που γκρεμίστηκε από την αστική τάξη, δεν είναι η μοναδική τάξη που οι συνθήκες της ζωής της μαραίνονταν και σβήνανε μέσα στη σύγχρονη αστική κοινωνία. Οι ελεύθεροι αστοί και η μικρή αγροτική τάξη του μεσαίωνα ήταν οι πρόδρομοι της σύγχρονης αστικής τάξης. Στις βιομηχανικά και εμπορικά λιγότερο αναπτυγμένες χώρες, αυτή η τάξη εξακολουθεί να φυτοζωεί πλάι στην αστική τάξη που αναπτύσσεται
γ) Ο γερμανικός ή ο «αληθινός» σοσιαλισμός
Η σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία της Γαλλίας που γεννήθηκε κάτω από την πίεση της κυρίαρχης αστικής τάξης, και που είναι η φιλολογική έκφραση της πάλης ενάντια σ’ αυτή την κυριαρχία, μεταφέρθηκε στη Γερμανία σε εποχή όπου η αστική τάξη μόλις άρχιζε τον αγώνα της ενάντια στο φεουδαρχικό απολυταρχισμό

2. Ο ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ Ή ΑΣΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Ένα μέρος της αστικής θέλει να διορθώσει τα κοινωνικά κακά, για να εξασφαλίσει την ύπαρξη της αστικής κοινωνίας.
Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν: οικονομολόγοι, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, άνθρωποι που ασχολούνται με τη βελτίωση της κατάστασης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι πιο παρδαλοί ψευτομεταρρυθμιστές. Κι αυτό τον αστικό σοσιαλισμό έφτασαν να τον επεξεργαστούν σε ολόκληρα συστήματα.

3. Ο ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Ας αναφέρουμε σαν παράδειγμα τη Φιλοσοφία της αθλιότητας τον Προυντόν.

Η σημασία του κριτικού-ουτοπικού σοσιαλισμού και κομμουνισμού βρίσκεται σε αντίστροφη σχέση με την ιστορική εξέλιξη. Στο βαθμό που αναπτύσσεται και διαμορφώνεται η ταξική πάλη, στον ίδιο βαθμό χάνει κάθε πρακτική αξία, κάθε θεωρητική δικαιολογία αυτή η φανταστική ανύψωση πάνω απ’ την πάλη αυτή, αυτή η φανταστική καταπολέμησή της. Γι’ αυτό κι αν από πολλές απόψεις οι αυτουργοί αυτών των συστημάτων ήταν επαναστάτες, οι μαθητές τους όμως συγκροτούν πάντα αντιδραστικές αιρέσεις. Διατηρούν αναλλοίωτες τις παλιές αντιλήψεις των δασκάλων σχετικά με την ιστορική εξέλιξη του προλεταριάτου. Γι’ αυτό προσπαθούν με συνέπεια ν’ αμβλύνουν ξανά την ταξική πάλη και να συμβιβάσουν τις αντιθέσεις. Εξακολουθούν να ονειρεύονται ότι θα πραγματοποιήσουν με πειράματα τις κοινωνικές τους ουτοπίες: για τη θαυματουργή αποτελεσματικότητα της κοινωνικής τους επιστροφής

Την πιο ταιριαστή του έκφραση ο αστικός σοσιαλισμός την αποκτάει τότε μονάχα, όταν καταντάει ένα απλό ρητορικό σχήμα.

Ο σοσιαλισμός της αστικής τάξης είναι ακριβώς ο ισχυρισμός ότι οι αστοί είναι αστοί προς όφελος της εργαζόμενης τάξης.

Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος.

Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.
ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

.Άνθρωποι, όλων των χωρών ενωθείτε!
Δεν έχετε να χάσετε παρά τις αλυσίδες σας αλλά,

μη προσθέσετε καινούργιες!

Οι φιλόσοφοι προσπάθησαν ν’αλλαξουν τον κόσμο, αλλά,

δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν ν’αλλάξουν

και τον Εαυτό τους,  δίνοντας ένα… ‘καλό παράδειγμα?

Σοσιαλισμός και βαρβαρότητα;

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

Ρωτούν οι πολεμιστές της Λάϊον

και απαντούν:

Σοσιαλισμός και Αυτογνωστική Συνειδητότητα!

8

Οι Προσευχές των Ελλήνων


PenelopeMaxKlinger

Η Πηνελόπη μπροστά στον αργαλειό

…και τα δάκρυα τους για τις καμένες  σχολές και τα

κατεστραμένα υφαντά τους!

΄΄ Εν αρχή ην σπόρος ως θείον Πυρ, ο οποίος αυξάνεται επεκτεινόμενος εξίσου προς όλες τις διευθύνσεις.

Τούτο είναι η αρχή όλων των πραγμάτων,είναι το Πυρ της ζωής.

Το να ζούμε δεν εξαρτάται από μας, το να ζούμε όμως ορθώς εξαρτάται εξ ολοκλήρου.΄΄ 

ΤΟ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΊΩΝ

Το πρωί λοιπόν μόλις ξυπνούσαν οι Πυθαγόρειοι με θρησκευτική ευλάβεια ρωτούσαν τον εαυτόν τους΄΄ Τι πρακτέον΄΄ τι κάνω σήμερον,’όπως επίσης πριν κοιμηθούν  ΄΄ Τι παρέβηκα τι δεν έπραξα, τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε.

Μετά λοιπόν τον πρωινό προγραμματισμό έψαλλον τον ύμνο του Απόλλωνα,εκτελώντας Δωρικό χορόν, χαρακτήρος αρρενωπού και ιερού.

Μετά περπατούσαν δια μέσου των κυπαρισσιών και εξετάζανε το μάθημα του Πυθαγόρα σε πλήρη σιωπή.

Ύστερα μαζευόταν όλοι μαζί γύρω από τους δασκάλους τους και συζητούσαν το μάθημα.

Αργά το πρωί ασχολούνταν με τον αθλητισμό, γυμναζόταν και εξασκούσαν και την πάλη.Το μεσημέρι μαζευόταν στους ναούς και λατρεύανε τους ήρωες και τα ευεργετικά πνεύματα.Μετά από αυτό είχαν το γεύμα που αποτελούνταν κυρίως από ψωμί,λαχανικά και φρούτα.Την ημέρα δεν έπιναν κρασί.Υστερα από αυτό είχαν δύο ώρες δικές τους να δεχθούν επισκέψεις να ασχοληθούν με τις υποθέσεις τις προσωπικές ή αν υπήρχε ανάγκη έπαιρναν και απογευματινά μαθήματα.

Το βράδυ πάλι περπατούσαν κατά ομάδες συζητώντας διάφορα φιλοσοφικά θέματα

Μέχρι την ώρα του δείπνου όπου ο μεγαλύτερος έλεγε την εξής προσευχή.

΄΄ Άγιε θεέ Σε ευλογούμε και Σε ευχαριστούμε δια την καλήν αγνήν ταύτην τροφή την εκτησάμεθε άνευ αδικίας.

Δώσε ημίν την δύναμιν ίνα είμεθα και εσωτερικώς καθαροί ως είμεθα και εξωτερικώς,ώστε ο έσω και ο έξω άνθρωπος να είναι εις,ινα δυνάμεθα να είμεθα ηνωμένοι μετά  Σού.

΄΄Αμην΄΄

Άμμων Ζευ!

Μετά το δείπνο ακολουθούσαν σπονδαί.

Γύρω στην δύση του ηλίου όλοι προσευχόνταν στην θεά :Αθηνά και Άρτεμις, καίγοντας θυμίαμα σε υπαίθριο βωμό.Η μέρα τερματιζόταν με ανάγνωση κειμένου το οποίο σχολίαζε ο πρεσβύτερος.

ΟΙ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΝΥΚΤΕΣ

Πολλοί ερχόταν για να ακούσουν τον Πυθαγόρα να ομιλεί΄΄ οι Ακουσματικοί΄΄. Χάρη σε αυτούς και στους κατοίκους του Κρότωνα, ο Πυθαγόρας έδινε διαλέξεις κατά την νύκτα.Συχνά άνοιγε η διάλεξη του με τις τρεις ερωτήσεις που πρέπει ο καθένας να βάζει στον εαυτό του πριν κοιμηθεί,συνιστώντας να γίνει σε όλους συνήθεια,και θα πρέπει να τις σκέπτεστε πολύ βαθιά.Η συνήθεια αυτή  θα σας οδηγήσει εν καιρώ στο δρόμο προς την θεότητα.

Ποτέ μην επιληφθείτε έργου ή προσευχηθείτε για να σας δοθεί η δύναμις να τα καταφέρετε.. Μη φιλοδοξείτε ματαίως πράγματα τα οποία δεν γίνεται να γίνουν.

Οι άνθρωποι από μόνοι τους γράφουν τις ατυχίες τους,και πολύ λίγοι ξέρουν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από αυτές.

Θα έρθει μια μέρα που η Φύση θα αποκαλύψει τα κρυμμένα μυστικά της.Και τότε θα ξέρετε ποια έργα μπορείτε να κάνετε. Να θυμάστε πάντα όμως να αποφεύγετε πράξεις που δεν έχουν σχέση με την εξάγνιση του πνεύματος..Τούτο δε υπόσχομαι προς εσάς, θα έρθει μια μέρα που θα υψώσετε την ανθρώπινη φύση σας και θα εισέλθετε σε ανώτερη σφαίρα της ζωής.

Ο θάνατος δε καμία εξουσία δεν θα έχει πάνω σας.

Όταν τελείωνε τις λέξεις αυτές εισήρχετο μέσα στον ναό..Μεταξύ των ηθικών κανόνων που μάθαινε στους μαθητές του ,για να τους εφαρμόζουν,και που αποτελούσαν τρόπο ζωής,τον καλούμενο ΄΄ Πυθαγορικόν βίον΄΄, ήταν και η αρετή της υπακοής,΄΄ τάξις και συμμετρία΄΄ . Είχε επίσης καθιερωθεί ως ένδυμα το λευκό λινό το οποίο φορούσε και ο ίδιος.

Επίσης συνίστατο ,χωρίς να είναι επιβεβλημένη ,η μέτρια χρήσις των ηδονών του έρωτα,γιατί ο άνθρωπος οφείλει να υποχωρεί σε αυτές τις ηδονές..Οι Πυθαγόρειοι παραχωρούσαν την θέση του σε λεπτές και έντιμους ηδονές ΄΄ επί καλοίς και δικαίοις΄΄ κατά τον Αριστόξενο.

Με  αυτή την αγωγή και τρόπο ζωής, αρμόζοντας στον πνευματικό άνθρωπο,τον ΄΄ χαρίεντα άνθρωπο΄΄ ,κατά Μένανδρο,ασκούντες στην εντέλεια,σώμα,ψυχή και πνεύμα, οι Πυθαγόρειοι αποκτούσαν προσόντα σπάνια.

ΚΑΙ ΖΗΤΏ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΗΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟ ΝΟΥ,ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΕΡΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΑΝΥΨΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ,

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΥΣ ΗΕΓΕΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΥΛΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ,
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΚΟΣΜΙΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΖΩΗ ΑΝΑΠΤΕΡΩΜΕΝΗ,
ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΟΡΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ,
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΑΘΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΣΥΝΠΛΗΡΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ,
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΕΓΑΛΟΠΝΟΗ,ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΥΨΗΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ.
ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΝΟΙΚΕΣ ΚΑΙ  Η ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝΥΨΩΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΦΩΣ.
 ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣ
.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ
ανοίγουν το Βιβλίο των Προσευχών  και των Ευχών
με Προσοχή  και την μεγάλη των Ελλήνων Σχολή
…προσεχτικά.

 3221567397_3cbf4fba2c

Η απελευθέρωση του ορθολογισμού


Bacchante

ενός Αντινοϊκού Επιμηθαϊκού Πανπενθεαϊκού

χαρμολυπικού  ανθρωποφάγου συστήματος

από τον θεό της Χαράς, της Μεταμόρφωσης,

του Παιγνιδιού, τον Δενδρίτη γερών Δένδρων

  και Ριζών  χυμωδών σπερματοφόρων,

τον θεό της ΟινοΠνευματικής Αμπέλου!

Τον Διόνυσο και την Νύξη του στο  Δία

… για το Έργον!

 Φανερώσου σαν ταύρος, ώ Βάκχε,

ή καθώς πολυκέφαλο φίδι,

ή λιοντάρι περίφλογο!

 Έλα με όψη γελούμενη, ώ Βάκχε,

και στο δίχτυ του θανάτου πιάσε

το σκληρό των βακχών κυνηγάρη,

στο κοπάδι τους μέσα όταν πέσει!

 Τάχα θενά ‘ρθει ένας καιρός

που σε χορούς ολονυχτίς

πόδι λευκό θενά πατώ,

 βακχεύοντας με αναγυρτό

κεφάλι, μες στο δροσερό

το αγέρι, σα λαφόπουλο

που παίζει μέσα στη χαρά

την πράσινη του λιβαδιού,

σαν ξέφυγε το φοβερό

κυνήγημα και τη χωσιά, πηδώντας τα καλόπλεχτα

δίχτυα, κι ωστόσο ο κυνηγός

χουγιάζει τα λαγωνικά;

Μα αυτό, με γρηγορότρεχα

ποδάρια σαν τον άνεμο,

  διαβαίνει του ακροπόταμου

την ομαλιά και χαίρεται

την απερπάτηχτη ερημιά

και τη χλωρή τη φυλλουριά

του λόγκου του βαθύμαλλου.

  Τί ‘ναι η σοφία; Ποιο χάρισμα

απ’ όσα δίνουν οι θεοί

  στον άνθρωπο είναι πιο καλό

παρά το χέρι να μπορεί

το νικητήριο να κρατεί

πα στο κεφάλι των εχτρών;

Τ’ όμορφο πάντα είναι αρεστό !

  Αγαλινά πορεύεται

η θεοτικιά η δύναμη,

όμως ποτέ δεν αστοχά·

  κι απ’ τους ανθρώπους τιμωρεί

όσους τιμούν την ασπλαχνιά,

κι από μιά γνώμη αλλόφρενη,

δεν προσκυνάνε τους θεούς.

Αυτοί κρύβουν πολύτροπα

 του χρόνου το αργό πάτημα

και κυνηγούν τον άσεβο.

Απ’ τη συνήθεια πιο ψηλά,

γνώση και πράξη μη ζητάς.

Δε σου στοιχίζει να θαρρείς

  πώς έχει δύναμη ο θεός,

-όποιος και νά ‘ν’— και να τιμάς

αυτό που οι αιώνες συνηθούν

κι από τη φύση το κρατούν.

  Τί ‘ναι η σοφία; Ποιο χάρισμα

  απ’ όσα δίνουν οι θεοί

στον άνθρωπο είναι πιο καλό

παρά το χέρι να μπορεί

το νικητήριο να κρατεί

πα στο κεφάλι των εχτρών;

Τ’ όμορφο πάντα είναι αρεστό !

 Μακάριος όποιος γλίτωσε

  τις τρικυμιές της θάλασσας

κι αραξοβόλι πέτυχε·

μακάριος όποιος έφτασε

στο τέρμα των αγώνων του·

στον πλούτο και στη δύναμη

ο ένας τον άλλο ξεπερνά.

Ελπίδες μύριες βρίσκουνται

  μες στις μυριάδες τους θνητούς·

άλλες καλότυχα τους παν

κι άλλες μαδάνε και σκορπάν·

καλοτυχίζω το θνητό

που τη ζωή χαιράμενα

μέρα τη μέρα την περνά.

 Άιντε χορό να σύρουμε

του Βάκχου, ας σύρουμε φωνή

  για του Πενθέα τη συφορά

που από το φίδι έχει γενιά!

Πού τα γυναίκεια φόρεσε

κι άρπαξε θύρσον όμορφο,

αρμάτωμα θανατερό,

και πήρε ταύρο για οδηγό.

  Βάκχες της Θήβας, τον τρανό

τον ύμνο τον καλλίνικο,

κλάμα και θρήνο εκάματε.

Αγώνας όμορφος, μαθές,

φονικό χέρι να βουτάς

μες στο αίμα του ίδιου σου παιδιού!

από την ιστοσελίδα  Μικρός Απόπλους

DionisoAriadneTicianoCgfa

Μόνο τρελός!

Ποιητής μονάχα!

Της αλήθειας μνηστήρας  είσαι  εσύ

Όχι ! Ποιητής μονάχα!

Βροντοφωνάζει  ο Διθυραμβικός Διονυσιακός

Αγγελιοφόρος  Νίτσε

στους Διθυράμβους του

με δυνατή Ιαχή

 και

…οι Πολεμιστές της Λάϊον

συμφωνούν,

ΜΑΖΙ  με την Αριάδνη από την Νάξο.

 

Οι θεραπευτές Ελληνες γιατροί


hippocrates_oath

 ο όρκος τους και η ολιστική τους προσέγγιση

για την ασθένεια και την θεραπεία του ανθρώπου.

Όχι πλέον η ασθένεια, αλλά ο ασθενής!

Είναι κληρονομιά του μεγάλου σοφού της Κω. Συνέγραψε 72 βιβλία, μεταξύ των οποίων και τον Όρκο του Ιπποκράτους, μνημείο ανθρωπισμού και αλτρουισμού που ενοχλεί τους σημερινούς εμπορικούς γιατρούς.Ο Ιπποκράτης, ένας ικανότατος γιατρός, ανέσυρε την ιατρική από την ανυποληψία και απέδειξε πρώτος τη σημασία σεβασμού του περιβάλλοντος. Έβλεπε τον άνθρωπο ως ολότητα ψυχοσωματική, ως προσωπικότητα μοναδική. Δεν εξέταζε μόνο το όργανο που νοσούσε, αλλά τον οργανισμό ολόκληρο.

Γενική Ιατρική : άπαντα τόμος 1 / Ιπποκράτης

Ο Ιπποκράτης γεννήθηκε περίπου το 460 Π.Χ. Στην Κω. Έγινε γνωστός ως ιδρυτής της ιατρικής και θεωρήθηκε ως μέγιστος παθολόγος της εποχής του. Βάσισε την ιατρική πρακτική του στις παρατηρήσεις και στη μελέτη του ανθρώπινου σώματος. Είχε την πεποίθηση ότι η ασθένεια είχε μια φυσική και λογική εξήγηση και απέρριψε τις απόψεις της εποχής του ότι η εξεταζόμενη ασθένεια προκαλούταν από δεισιδαιμονίες και από την κατοχή των κακών πνευμάτων και τη δυσμένεια των Θεών.

Ο Ιπποκράτης πίστευε ότι το σώμα πρέπει να αντιμετωπιστεί συνολικά και όχι σαν μια σειρά μεμονωμένων μελών. Ήταν ο πρώτος παθολόγος που περιέγραψε ακριβώς τα συμπτώματα της πνευμονίας, καθώς επίσης και της επιληψίας στα παιδιά. Πίστευε στη φυσική θεραπευτική αγωγή της ανάπαυσης , της καλής διατροφής, του καθαρού αέρα και της καθαριότητας. Σημείωσε ότι υπήρξαν μεμονωμένες διαφορές στη σοβαρότητα των συμπτωμάτων ασθενειών και ότι μερικά άτομα ήταν ικανότερα να αντιμετωπίσουν την ασθένεια τους από άλλα. Ήταν επίσης ο πρώτος παθολόγος που πίστεψε ότι οι σκέψεις, οι ιδέες, και τα συναισθήματα προέρχονται από τον εγκέφαλο και όχι από την καρδιά όπως άλλοι της τότε εποχής.
Ο Ιπποκράτης ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα ασκώντας την ιατρική του. Ίδρυσε ένα ιατρικό σχολείο στο νησί της Κω και άρχισε να διδάσκει και να μεταδίδει τις ιδέες του. Ανέπτυξε σύντομα έναν όρκο της ιατρικής ηθικής που παίρνουν ακόμα και σήμερα οι σύγχρονοι ιατροί μόλις αρχίζουν την πρακτική τους. Ο Ιπποκράτης πέθανε το 377 Π.Χ.. και είναι σήμερα γνωστός ως «πατέρας της ιατρικής».

περιέχονται τα παρακάτω έργα σε αρχαίο κείμενο και μετάφραση:

· Όρκος · Νόμος · Περί αρχαίης ιητρικής · Περί ιητρού · Περί τέχνης
· Περί ευσχημοσύνης · Παραγγελίαι · Αφορισμοί

.
Η ιατρική των Ασκληπιάδων των παιδιών
του Ήλιου Απόλλωνα!
 

Το Αιώνιο Θαύμα


800px-M-Nymphenburg-SteinernerSaal03

του Φωτός της Ελληνικής  Φιλοσοφίας και η Ανάστασή της!

ΗΡΑΚΛΕITΟΣ. Ό σκοτεινός, στά φαινόμενα, άλλά φωτει­νότατος στήν πραγματικότητα φιλόσοφος τής Εφέσου, μύστης, ίεροφάντης καί προφήτης τής «Ελληνικής θρησκείας τής ΑΙωνιότητας φθέγγεται: «αθάνατοι θνητοί, θνητοί αθάνατοι», «τό πάν θνητόν άθάνατον».
Ό Ηράκλειτος εΐναι ο πρώτος φιλόσοφος τής «Ιστορίας τής Φιλοσοφίας όλου τοΰ Ευρωπαϊκού Κόσμου, , που αναφέρει τό δόγμα τής ανάστασης τών νεκρών («λέγει δέ καί σαρκός άνάστασιν ταύτης (τής) φανεράς, έν η γεγενήμεθα καί τόν θεόν οίδε ταύτης τής αναστάσεως αίτιον ού­τως λέγων’ ενθα δ’ έόντι έπανίστασθαι καϊ φύλακας γίνεσθαι έγερτι ζώντων καϊ νεκρών» .
(Μιλάει επίσης γι» ανάσταση αυ­τής τής σάρκας τής φανερής, τής γήινης, πού μέσα σ’ αυτή είμαστε γεννη­μένοι καί γνωρίζει δτι αίτιος τής ανάστασης αυτής είναι δ Θεός. Τά ϊδια τά λόγια του έ’χουν ώς έξης: «Μπροστά στό Θεό πού είναι παρών έκεΐ α­νασταίνονται (οί ψυχές πού είναι μέσα στόν Άδη) καί γίνονται άγρυπνοι φύλακες τών ζώντων καί τών νεκρών»)

 «Ο Κόσμος, ο Άνθρωπος και ο Θεός» 
Ο δραματικώτατος αγώνας τής μεταφυσικής λύτρωσης τοϋ «Ανθρώ­που ξεκινάει μέ τό αίσθημα καί τή δημιουργική φαντασία καί καταλήγει στόν κριτικό στοχασμό, μέ άλλους λόγους αρχίζει με τό Μΰθο καί τή Θρη­σκεία καί αποκορυφώνεται στή Φιλοσοφία.
Τό υπέρτατο πρόβλημα τής Φιλοσοφίας, δπως έτονίστηκε στό πρώτο Μέρος, είναι τό πρόβλημα τοϋ Θανάτου. Ή κορυφή δλων τών κορυφών της Φιλοσοφίας, ώς φιλοσοφίας τοΰ Θανάτου, εΐναι ή φιλοσοφία τής Αθα­νασίας. Τής αθανασίας τής ψυχής τοΰ «Ανθρώπου, ώς άτομου καί προσώ­που. Άπό τήν πρώτη στιγμή πού είδε τό φώς τοΰ Κόσμου απάνω στά ιερά καί τρισάγια χώματα τής Αιωνίας Ελλάδας ή Φιλοσοφία, ώς έρως καί πάθος καί λαχτάρα καί θεία μανία τής καθαρής πνευματικής θεωρίας τών πιό υψηλών, αλλά καί πιό σκοτεινών προβλημάτων τοϋ Κόσμου καί τής ζωής τοΰ Άνθρωπου μέσα στό Σύμπαν, όλοι οί τιτάνιοι πνευματικοί καί ηθικοί αγώνες όλων τών μεγάλων φιλοσοφικών πνευμάτων δλου τοΰ Κό­σμου καί δλων τών αιώνων ώς πανυπέρτατο σκοπό τους είχαν τή στερεή θε­μελίωση, μέ τό φώς τοΰ καθαρού θεωρητικού φιλοσοφικοΰ Στοχασμού, τής Φιλοσοφίας τής Αθανασίας.
Τά πρώτα βλαστάρια τοΰ δέντρου τής Φιλοσοφίας τής Αθανασίας στήν πνευματική «Ιστορία ολου τοΰ Ευρωπαϊκού Κόσμου βγήκαν στό φώς στήν εποχή τών πρώτων αναλαμπών τοϋ ήλιου τής Ελληνικής μεταφυσικής κο­σμοθεωρίας. Άπό τήν Αυγή τής πνευματικής ζωής καί τής πνευματικής Ι­στορίας τοΰ Ελληνικού Κόσμου, στους καιρούς τής κυοφορίας καί αργότε­ρα τοΰ τόκου καί τής άχτινοβολίας τής Όμηρικής ποίησης, ό Ελληνικός Κόσμος επίστεψε στήν επιβίωση τοΰ «Ανθρώπου ύστερ* άπό τό θάνατο καί στή μέλλουσα ζωή.
Ή πρώτη αυτή Ελληνική πίστη, ή πίστη τής «Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, οπως αναπτύχθηκε πιό πάνω στό πρώτο τμήμα τοΰ Μέρους αυ­τού, στήν Ιστορική εξέλιξη της, μέ τήν ανάπτυξη καί τή διεργασία πού εΐχε στους μεταομηρικούς καιρούς καί τούς κατοπινούς αιώνες μέ τήν κοσμογο­νική καί θεογονική ποίηση, μέ τά Ελευσίνια μυστήρια, μέ τή θρησκεία τοΰ θεοΰ Διονύσου, μέ τόν «Ορφισμό καί προπάντων μέ τό έργο καί τή δη­
μιουργία τοϋ Ελληνικού φιλοσοφικού Στοχασμού, αποκορυφώθηκε στό ύπέρλαμπρο αιώνιο οικοδόμημα της «Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας καϊ μάλιστα τής Σωκρατικής — Πλατωνικής Φιλοσοφίας, πού στό βαθύτερο καί στό αληθινό νόημα της δέν εΐναι παρά φιλοσφια τής Αθανασίας και μό­νο φιλοσοφία τής Αθανασίας.
Ή Ιδέα τής Αθανασίας δυνάμει είναι στό βάθος ολων τών μεγά­λων φιλοσοφικών συστημάτων τής Προσωκρατικής Φιλοσοφίας, πού στήν από­λυτη πραγματικότητα προάγουν τή φιλοσοφία—θεολογία τών «πρώτον παμπαλαίων Έλλήνων θεολογησάντων», κατά τή μαρτυρία τοϋ Αριστοτέλη. Ή πιό υψηλή Ιδέα καί άρχή της «Αρχαίας ‘Ελληνικής Θρησκείας είναι ή ΐδέα τής αρχής τής απόλυτης ενότητας τοΰ Θείου καί της Αθανασίας. Στά πνευματικά μάτια τών Αρχαίων Ελλήνων · Η Αθανασία είναι μέσα στή φύση καί τήν ουσία τών θεών τοΰ «Ολύμπου. Οι θεοί τοΰ Έλληνικοΰ Κόσμου οι θεοί τής αιωνίας ουσίας καί ψυχής τοΰ Ελληνικού «Οντος, είναι αθάνατοι. Καί δέν ήσαν μόνο οΐ θεοί τοΰ Έλληνικοΰ «Ολύμπου αθάνατοι, άλλά καί στή θέληση τους ήταν νά χαρίζουν τήν Αθανασία καί σ’ ολους τούς θνητούς πού αγαπούσαν καί προπάντων στους ήρωες, Ό Γανυμήδης, ο πιό ωραίος άπ’ ολο τό «Ανθρώπινο Γένος, αρπά­ζεται στίς κορυφές τοϋ «Ολύμπου άπό τό Δία καί ζεΐ έκει απάνω μαζί μέ τούς αθάνατους θεούς. Ή Καλυψώ υπόσχεται στόν «Οδυσσέα νά τόν κάμη αθάνατο, άν θελήση νά μείνη κοντά της γιά πάντα . Καί ot θεοί χαρίζουν στό Μενέλαο τήν αθανασία στέλνοντας τον μετά τό θάνατο του στά «Ηλύσια γιά νά ζήση εκει σ’ αΐώνια ευδαιμονία. Καί στήν «Αρχαία Ελληνική Μυθολογία—-Θρησκεία καί στήν Ελ­ληνική Ποίηση εΐναι αναρίθμητες οΐ Ιστορίες -θνητών ανθρώπων πού έγι­ναν αθάνατοι χάρη στήν αγάπη καί τήν εύνοια τών «Ολυμπίων θεών. Καί ή Ιδέα τής αρχής τής ενότητας τοϋ Θείου καί τής ‘Αθανασίας είναι στό βά­θος καϊ τής φιλοσοφίας δλων τών μεγάλων Προσωκρατικών, άν καί οχι πάντα ξεκαθαρισμένη καί ξάστερα διατυπωμένη και διαμορφω­μένη.

 ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ.

Η πρώτη άπό τις Απόλυτες, παγκόσμιες καΐ παναιώνιες αλήΑειες τοΰ Λόγου, έτονίσαμε πιο πάνω, είναι ή άλήθεια της «Αβυσσος. Της Αβυσσαλέας φΰσης καΐ της σκοτεινής, προβληματικής, μυστηριακής και τραγικής ύπαρξης τοΰ Ανθρώπου μέσα στό Απειρο καΐ τήν Αιωνιότητα.
Ή δεύτερη απόλυτη Αλήθεια τοΰ Λόγου είναι ή Αλήθεια της Αρετής, της Ελευθερίας, της τιτανικής πάλης καΐ της θριαμβευτικής νίκης τοΰ Αν­θρώπου μέσα στήν Άβυσσο τοΰ Σύμπαντος. Ή δεύτερη Αλήθεια προϋπο­θέτει τήν πρώτη Αλήθεια τοΰ Λόγου καΐ πηγάζει Από τήν πρώτη Αλήθεια. Τό Φως βγαίνει Απ’ τό Σκοτάδι, ή Ζωή Απο το θάνατο.
Οργανο της πολεμικής και θριαμβευτικής δημιουργικής νίκης τοΰ Άν­θρωπου μέσα στον Κόσμο ή δημιουργία τοΰ Πνεύματος σε όλες τις μορφές της, τις μορφές τοΰ Μΰθου καΐ τής θρησκείας, της Τέχνης, της Επιστή­μης, της Φιλοσοφίας. Κορυφή ολων των κορυφών τής δημιουργίας τοΰ Πνεύματος ή Φιλοσοφία «δώρο των θεών στόν «Ανθρωπο».
Απο τά μεγάλα και αΙώνια προβλήματα τής Ζωής καΐ τής δημιουρ­γίας τοΰ Πνεύματος είναι καΐ τό πρόβλημα τής Φιλοσοφίας. Τό πρώτο ε­ρώτημα, πού θέτει ή φιλοσοφική Σκέψη, στόν ϊδιο τόν εαυτό της, είναι τό ερώτημα τής ουσίας της: τι είναι ή Φιλοσοφία; Απειροι είναι oι ορισμοί πού εχουν δοθή στή Φιλοσοφία στό πέρασμα τών αιώνων. ‘Αλλά ποιος εί­ναι ο απόλυτα αληθινός Ορισμός της; Ποια είναι ή αληθινή φύση και ου­σία της Φιλοσοφίας; Ποιος ο υπέρτατος σκοπός της, ποιο τό κυριώτατο έρ­γο της καΐ ποια ή αληθινή μοίρα της μέσα στόν Κόσμο; Ποια ή αληθινή προ­σφορά τής Φιλοσοφίας στήν πνευματική Ιστορία όλης τής Ανθρωπότητας;
ΚαΙ πρώτα — πρώτα τό πρόβλημα τής ουσίας τής Φιλοσοφίας. Ό ί­διος ο ορος «ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ» ρίχνει άπειρο φως στό πρόβλημα τής ουσίας της. «Φιλοσοφία», στα μάτια τοΰ Κόσμου πού υπήρξε ό δημιουργός της, τοΰ Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου, είναι ο μεγάλος και υψηλός Έρως τής Σο­φίας, τό μεγάλο καΐ συγκλονιστικό πάθος τής Αλήθειας, τής καθαρής, τής πηγαίας, τής γνήσιας καΐ αυθεντικής Αλήθειας, τής απόλυτης κι αιώνιας θεωρητικής δημιουργικής «Αλήθειας, πού λάμπει σάν ήλιος απάνω άπ ολο τόν Κόσμο, τόν «Απειρο Χώρο καΐ τόν «Απειρο Χρόνο. ‘Απάνω , στό υψηλότατο αυτό νόημα τής Φιλοσοφίας, ή Αλήθεια καΐ μόνο ή Αλήθεΐα. Ή Αλήθεια, πού αστράφτει καΐ φεγγοβολάει απάνω απ’ ολο τόν Κόσμο πανώρηα καΐ πάναγνη άπο κάθε υλικό και ώφελεμιστικό στοιχείο και κάθε σχετικιστική χρησιμοθηρευτική ΐδέα καΐ θεωρία καΐ μάλιστα άπύ τήν περίφημη ‘Αγγλοσαξωνική θεωρία τοΰ Πραγματισμού στήν περιοχή τής Γνωσιοθεωρίας, πού βλάστησε μέσα στό κλΐμα τής γενικής πνευματι­κής decadense και τοΰ άντιμεταφυσικοΰ πνεύματος τοΰ 19ου αιώνα καΐ είναι μαρτυρία τής τρομαχτικής κατάπτωσης στόν ίδιο αϊώνα τής Φιλοσοφίας από τά ΰψη, oπου τήν είχαν ανεβασμένη ot τιτάνες τής Αρχαίας Ελ­ληνικής Φιλοσοφίας καΐ τών χρόνων τής ακμής τής Νεώτερης Ευρωπαϊκής Φιλοσοφίας.
Ή Φιλοσοφία, ώς απόλυτα αυτόνομη επιστήμη, μόνο για τή Φιλοσο­φία, ή Γνώση για τή Γνώση, ή Αλήθεια για τήν Αλήθεια, ή Μάθηση για τή Μάθηση, ή ίψηλή καθαρή Θεωρία — Θέα — Ενόραση — Θήρα — Αρπαγή — Κατοχή τής απόλυτης Πραγματικότητας, τής ψυχής τοΰ Κόσμου καΐ τής Ζωής, τό απόλυτο θεωρητικό πνευματικό φως και μόνο τό Απόλυ­το θεωρητικό πνευματικό φως.
Ή Φιλοσοφία, στό αληθινό νόημα της, ώς έρως καΐ θεία δίψα καΐ μανία τοΰ απολύτου καΐ τοΰ αΐιονίου πνευματικού φωτός, είναι τό πιό βα­θύ το πιό ουσιαστικό χαραχτηριστικό τής έξω και απάνω άπό τό Χρόνο Ελληνικής Ψυχής, Ο πιό τιτανικός άθλος καΐ ή πιό υψηλή πνευματική κατάκτηση και δημιουργία καΐ αποκάλυψη ενός απ όλους τούς θεούς καΐ όλες τις μοίρες τής Δημιουργίας μυριευλογημένου αθάνατου Κόσμου, τοΰ Αρχαίου Έλληνικοΰ Κόσμου. Ή κορυφή τοΰ θαΰματος θαυμάτων τοΰ συστήματος τών Πανελλήνιων καΐ πανανθρώπινων δημιουργικών πνευματι­κών καΐ ηθικών άξιων τής ζωής τοΰ Ανθρώπου μέσα στό Απειρο καΐ τήν Αιωνιότητα.
Τό υψηλό αυτό νόημα τής Φιλοσοφίας και συνάμα τό πιό βαθύ χαραχτηριστικό γνώρισμα τής ψυχής καΐ τής ουσίας τοΰ αιωνίου Έλληνικοΰ Όντος αποκαλύπτουν για πρώτη φορά στήν πνευματική Ιστορία όλης τής Ανθρωπότητας οί επιγραμματικώτατοι κλασσικοί λόγοι τοΰ Ηροδότου (Α.30). Ό πατέρας τής Ιστορίας όλης τής Ανθρωπότητας, διακρίνοντας τό πνεΰμα και τήν ψυχή τής ηλιακής Ιδεαλιστικής Αιωνίας Ελλάδας άπό τό πνεΰμα καΐ τήν ψυχή τής ζοφερής ολιστικής αιωνίας Ασίας, θέτει στό στόμα τοΰ βάρβαρου Ασιάτη βασιληα Κροίσου, στή συνομιλία του μέ τό Σόλωνα στή συνάντηση τους στήν πρωτεύουσα τής Μικρασιατικής Λυδίας, τούς περίφημους λόγους, πώς ή φήμη τής σοφίας του καΐ τών κοσμικών ταξειδιών καΐ περιηγήσεων του εχει φτάσει ώς τή χώρα του κι έχει ακούσει, πώς περιοδεύει όλο τόν Κόσμο τής εποχής του. Ή άγνή πνευματική θεωρία καΐ γνώση τοΰ Κόσμου, καΐ τοΰ φυσικοΰ καΐ τοΰ πνευματικοΰ καΐ ήθικοΰ Σύμπαντος, τό πάθος καΐ ή μα­νία τής ανακάλυψης νέων άγνωστων καΐ μυστηριακών κόσμων τής Δη­μιουργίας, ή Ιερή φλόγα τοΰ καθαροΰ θεωρητικού φωτισμοΰ όλων τών μεγά­λων προβλημάτων της ανθρώπινης ζωής, όλων τών οντολογικών ή μεταφυσικών καΐ όλων τών ηθικών προβλημάτων, ουσία και μοίρα τής Φιλοσοφίας, είναι τό κίνητρο όλων τών κινήτρων όλης τής πνευματικής ζωής καΐ δημιουργίας τοΰ Έλληνικοΰ Κόσμου και ή πηγή όλων τών πη­γών τής Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ό απόλυτος «Ιδεαλισμός! Ή αϊωνια θρησκεία τής «Ιδέας! Τής απόλυτης, τής αιωνίας, τής θείας Ιδέας, μητέρας όλων τών μητέρων τής Ζωής! Ή λαχτάρα τοΰ Απολύτου, τοΰ Απείρου, τοΰ Αιωνίου, τοΰ Θείου! Ή αρχή όλων τών άρχων καΐ τό μυστικό όλων τών μυστικών τής Ελληνικής ζωής και τής Ελληνικής μοίρας, τής Ελ­ληνικής Ιστορίας, τής Ελληνικής Μεγαλουργίας. Τελεία άγνοια τής υλι­στικής, τής ωφελιμιστικής πλευράς τής πνευματικής θεωρίας τής Ζωής, ουσιαστικού γνωρίσματος τής ψυχής πρωτόγονων καΐ πνευματικά άνεξέλιχτων λαών, ουσίας όλων τών βαρβάρων τής Παγκόσμιας Ιστορίας— κανέ­να πραχτικό πνεΰμα, καμμιά πραχτική ωφέλεια, καμμιά φιλοκέρδεια, απόλυ­τη ανιδιοτέλεια. Τό Φώς και μόνο τό Φώς! Τό απόλυτο κι αιώνιο θεωρη­τικό πνευματικό Φώς! Πρώτοι oι Έλληνες ένοιωσαν τήν ευγένεια τής Σκέψης, πού είναι απόλυτα ανιδιοτελής τονίζει ένας φωτισμένος κι εμ­πνευσμένος Γάλλος φιλόσοφος. Τό πιό χαραχτηριστικό ουσιαστικό γνώρι­σμα τοΰ Αρχαίου Έλληνικοΰ Κόσμου είναι ή ΕΥΓΕΝΕΙΑ. — Ή Ελευ­θερία, στό βαθύτατο καΐ υψηλότατο νόημα της — Ευγένεια ουσίας, ευγέ­νεια μορφής, ευγένεια πνεύματος, ευγένεια ψυχής ευγένεια πράξης κι ενέρ­γειας, ευγένεια ζωής, Ιδέας, αλήθειας, ομορφίας, αγαθότητας. Βγαίνοντας ο φωτισμένος και στό ύψος τής άρχαίας Ελληνικής πραγματικότητας—α­λήθειας τοΰ πνεύματος καΐ τής ψυχής τοΰ αχαίου Έλληνικοΰ Κόσμου — υψωμένος πνευματικός άνθρωπος άπό τούς ναούς τής δημιουργίας τοΰ Αρχαίου Έλληνικοΰ Πνεύματος, τούς ναούς τών έπων τοΰ Όμηρου, τών τραγουδιών τοΰ Πινδάρου, τών τραγωδιών τοΰ Αισχύλου, τοΰ Σοφοκλή, τοΰ Ευρυπίδη, τών αριστουργημάτων τοΰ Φειδία, τών φιλοσοφημάτων τοΰ Πλάτωνος, έχει τό αίσθημα, πώς βγαίνει άπό τούς πνευματικούς ναούς ενός κόσμου βαθύτατης εσωτερικής ευγένειας, εκφρασμένης μέ τήν τελειότατη αισθητική μορφή, ενός κόσμου ανώτερων δντων, κόσμου απόλυτης πνευ­ματικής αλήθειας καΐ απολύτου Ιδεατού κάλλους, υπέρτατης αρετής, ηλια­κού φωτός, κόσμου πραγματικών Θεών, πού έχουν ένανθρωπιστή και περπατοΰν απάνω στήν Ελληνική Γή. Τό αιώνιο μυστικό τής Ελληνικής αυ­τής ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ είναι τό μυστικό τής αιωνίας Ελληνικής Ιδέας, τής Ελληνικής Ελευθερίας, τής ψυχής εκείνου πού ο Renan εχαραχτήρισε ώς «αιώνιο Ελληνικό θαΰμα.» Και τό φώς τής θείας Ελληνικής Ιδέας, όπως έλαμψε στό αιώνιο νόημα και τά αιώνια αριστουργήματα τής Ελλη­νικής Τέχνης, τά αριστουργήματα τοΰ Όμηρου, τοΰ Ησιόδου, τοΰ Πινδά­ρου, τοΰ Αισχύλου, τοΰ Σοφοκλή, τοΰ Αριστοφάνη, τοΰ Φειδία, έτσι έ­λαμψε καΐ στά ΰψη τοΰ Έλληνικοΰ νοήματος τής Φιλοσοφίας. Ή Φιλο­σοφία σέ απόλυτη άνιδιοτέλεια και μόνο ώς καθαρή θεωρητική πνευματική άχτινοβολία καΐ λάμψη καΐ απόλυτη άγνή θεωρητική ενόραση καΐ διερεύ­νηση καΐ μελέτη τοΰ απολύτου Όντος, τοΰ αληθινού Κόσμου, τής πρα­γματικής Ζωής, καΐ τών αιωνίων μυστηρίων και προβλημάτων τους.
Ή Φιλοσοφία, ώς γενική κριτική σφαιρική και συνθετική αύτοθεώρηση, αύτοδιερεΰνηση, αυτογνωσία καΐ αυτοσυνείδηση τοΰ Ανθρώπου, ώς κοπτικός αυτοέλεγχος και αύτοφωτισμός τοΰ Λόγου, τοΰ Καθαρού Θεωρη­τικού Λόγου, ποώτης αρχής καΐ πανυπέρτατου τέλους τοΰ απολύτου *Όντος, τοΰ απολύτου Πραγματικοΰ, τής Ζωής, τής Δημιουργίας, τοΰ Παν­τός. Τοΰ απολύτου κι’ αιωνίου Δημιουργικού Λόγου, ταυτοΰ μέ τό όντως «Ον, τό Απόλυτο, τό Αιώνιο, τό Θεό.
*
Μέ τό πρόβλημα τής ουσίας τής Φιλοσοφίας συμπλέκεται αδιάσπαστα καΐ τό ποόβλημα τοΰ υπέρτατου σκοποΰ της, τό πρόβλημα τής θέσης της και τής μοίρας της μέσα στόν Κόσμο. Εϊπαν οί αϊώνιοι βάρβαροι τής Παγκόσμιας Ιστορίας — πώς ή Ζωή — (φυσικά στό υλιστικό νόημα της, τό νόημα τών αιωνίων βαρβάρων τής Ιστορίας—είναι απάνω άπό τή Φιλοσοφία και φυσικά έχει τά πρωτεία και τό προβάδισμα άπό τή Φιλοσοφία στήν Ιστορία όλου τοΰ Κόσμου και στό σύστημα τών άξιων τής Ζω­ής, πώς ή Φιλοσοφία είναι κάτι τό πάρεργο κι επουσιώδες και δευτερώτερο στή Ζωή, ενα μάταιο και περιττό, ανώφελο στό βάθος, φανταχτερό στο­λίδι, ποΰ μπορεί και νά λείψη, μάταιη πολυτέλεια τής Ζωής.
Στα μάτια τοΰ άπλοΰ καΙ ταπεινότατου στοχαστή τών στοχασμών αυ­τών μέσα στήν απέραντη ερημιά και τήν πιό φριχτή και τραγική μονα­ξιά — ή απόλυτη Πραγματικότητα, ή Ζωή, είναι πνευματική και μόνο πνευ­ματική. Τό Πάν είναι πνεΰμα και μόνο πνεΰμα «Έν αρχή ήν ο Λόγος…*
ΚαΙ στό φώς τής μετααφυσικής αυτής κοσμοθεωρίας τοΰ απολύτου Σπιριτουαλισμοΰ (Πανπνευματολογισμοΰ) ή μεταφυσικοΰ Ρεαλισμοΰ — βαθειά έφεση καΙ πνευματική ελπίδα είναι ν άναπτυχθή ή κοσμοθεωρία αυτή πλα­τειά πιό κάτω, αν οί μοίρες της ζωής τοΰ στοχαστή θέλουν και ορίζουν ή δημιουργία τοΰ Πνεύματος, πού ένα άπό τά μεγάλα κλαδιά της είναι και ή Φιλοσοφία, είναι ή ΐδια ή απόλυτη Πραγματικότητητα. Τό ποτάμι τής Φιλοσοφίας είναι έν άπό τά μεγάλα ποτάμια, πού πηγάζουν άπό τις πιό ψηλές κορφές τής άπειρης κι αιώνιας δημιουργίας τοΰ Πνεύματος και χύ­νονται μέσα στόν απέραντο ωκεανό τής Ζωής, πού δεν εΐναι άλλος παρά ο ίδιος ό απέραντος ωκεανός τής δημιουργίας τοΰ Πνεύματος. Ή Φιλοσοφία είναι ή ΐδια ή απόλυτη Πραγματικότητα, μιά μορφή της, μιά σφαίρα της, ένας κόσμος της, ή ΐδια ή Ζωή. ΚαΙ όπως ή Ζωή, στό υψηλότατο αληθινό νόημα της, τό οντολογικό νόημα της, δε νοείται και δέν υπάρχει χωρίς τή Ζωή, τό ίδιο δέν μπορεί ποτέ νά ύπαρξη και νά νοηθή ή Ζωή χωρίς τή Φιλοσοφία. Ή Ζωή και ή Φιλοσοφία ταυτίζονται απόλυτα. Είναι ένα καΐ τό αυτό. Μιά οντότητα, μιά ΰπαρξη, μιά πραγματικότητα, ένας κόσμος, ένας ολοζώντανος οργανισμός. Ζωή, χωρίς τή Φιλοσοφία, χωρίς τό θείο φώς τής Φιλοσοφίας, δέν υπάρχει. Είναι τό ϊδιο τό απόλυτο Μηδέν, 0 ΐδιος ο Θάνατος.
Ή Φιλοσοφία είναι εσωτερική, οργανική και, βιολογική ανάγκη τής Ζωής. Είναι μέσα στό κορμί και στό αΐμα, τήν ουσία και τήν ψυχή τής Ζωής, μέσα στό φυσικό βιολογικό και τόν πνευματικό καί ηθικό όργανι­σμό τοΰ Ανθρώπινου όντος. Ή Φιλοσοφία, στό αληθινό νόημα της, εΐναι ή ΐδια ή Ζωή, στήν πιό ψηλή στιγμή της, σ όλη τήν ομορφιά και ήλιοφεγγοβολιά της. Ή Δημιουργική Ζωή, στό αποκορύφωμα της, σ’ όλη τήν ευφορία της και ανθοφορία της και πληρότητα της. Ή ήλιοαχτινοβολούσα και ήλιοφεγγοβολούσα θεία Ζωή. Μοίρα τής Φιλοσοφίας ή μοίρα τής ΐδιας τής Ζωής. Τής πνευματοφωτισμένης και ήλιοπλημμυρισμένης Ζωής.

Ό υπέρτατος σκοπός και τό δημιουργικό έργο τής Φιλοσοφίας άναβλύζουν άπό τήν ΐδια τή φύση και τήν αληθινή ουσία της στό πάμφωτο νόημα της. Ολα τά μεγάλα φιλοσοφικά πνεύματα ολων των μεγάλων επο­χών τής Παγκόσμιας Ιστορίας είδαν τό σκοπό και τό εργο τής Φιλοσο­φίας, άπό τήν πρώτη στιγμή της και ώς σήμερα, άπό τήν άποψη τής εθνι­κής ψυχολογίας τους, οπως διαμορφωνόταν, άπ’ τό ένα μέρος άπό τόν τιτάνειο δημιουργικό αγώνα τοΰ Πνεύματος, άπ’ τό άλλο μέρος άπό τήν επί­δραση τών κοινωνιολογικών όρων και συνθηκών τής ζωής τών λαών τους και τών εποχών τους.
Ο αληθινός σκοπός τής υψηλής, τής δημιουργικής, τής «ορθής», μέ τόν Πλατωνικό όρο, Φιλοσοφίας, αστράφτει μόνο στό φώς τοΰ αληθινού νοήματος της, ώς μιας μορφής τής δημιουργίας τοΰ Πνεύματος στόν αγώ­να του εναντίον όλων τών ζοφερών άντιδημιουργικών δυνάμεων τής ‘Ιστορίας. Ή Φιλοσοφία, ώς ή κορυφή τοΰ θαύματος τής δημιουργίας τοΰ Πνεύ­ματος, είναι ή κορυφή τής ηρωικής και θριαμβευτικής πάλης τοΰ Ανθρώ­που μέσα στήν Αβυσσο τοΰ Κόσμου και τής Ζωής. Ή Φιλοσοφία είναι τό κυριώτατο όργανο τής δημιουργικής Αγωνιστικής και Πολεμικής και τής πνευματικής και ηθικής νίκης τοΰ Άνθρωπου μέσα στόν Κόσμο.
Γιά νά φωτιστή όμως κι εκτιμηθή και άξιολογηθή πρέπει τό δημιουργικό έργο τής Φιλοσοφίας σ’όλη τή μεγαλοσύνη και απεραντοσύ­νη του, είναι ανάγκη και πρέπει ή ζωή τοΰ Άνθρωπου μέσα στόν Κόσμο νά ένοραθή και θεωρηθή σ’ όλο τ’ ώκεάνειο πλάτος της και σ’ όλο τό αβυσ­σαλέο βάθος της. Ή Φιλοσοφία είναι ή υπέρτατη στιγμή τής Αισχυλικής τραγωδίας τής τιτάνειας πάλης τοΰ Άνθρωπου μ’ολα τά στοιχειά τής άρ­νησης και τής καταστροφής τής Ζωής, ή υψηλότατη και θειότατη στιγμή τής Ανθρώπινης Αρετής. Τά μεγάλα στοιχειά, πού ρίχνονται καταπάνω στόν Άνθρωπο σέ κάθε στιγμή τής ζωής του μέσα στόν ωκεανό τής Αιω­νιότητας και καταξεσκίζουν και κατακρεουργούν όλο τό εΐναί του καΙ δλη τήν ύπαρξη του, είναι τά στοιχειά τοΰ Χρόνου, τοΰ παγκόσμιου νόμου τής Φθοράς, τοΰ Θανάτου, τοΰ Μηδενός, τής Ανυπαρξίας. Ή Φιλοσοφία, στό πανυπέρτατο, ίερώτατο καΙ θειότατο νόημα της, είναι ή πνευματική δύνα­μη τής καθαρής θεωρητικής θήρας τοΰ δημιουργικού νοήματος τής Ζωής, ή μοναδική δύναμη τής πολεμικής και τής συντριβής όλων τών μεγάλων και καταλυτικών έχθρων τής Ζωής, ή γιγαντομαχία και τιτανομαχία τής λύτρωσης τοΰ Άνθρωπου άπ’ όλες τις δυνάμεις τής Αβυσσος και τοΰ Ζό­φου του Κόσμου και τής Ζωής. Ή Φιλοσοφία είναι Λευτεριά καΙ μόνο Λευτεριά. Ή ύψηλή, ή δημιουργική Φιλοσοφία, δώρο τών θεών στόν Άνθρωπο, στα μάτια τοΰ θείου Πλάτωνος, είναι φιλοσοφία τοΰ Θανάτου, φιλοσοφία τοΰ Μηδενός. Γιγαντομαχία και τιτανομαχία τοΰ Ανθρώπινου Λόγου μέ τό Θάνατο- Νίκη τοΰ Άνθρωπου εναντίον τοΰ Θανάτου. Νίκη τοΰ Πνεύματος, της Ζωής της Αρετής. Συντριβή τοΰ Θανάτου- Ή Φιλοσοφία, στήν αλη­θινή ουσία της, είναι φιλοσοφία τοΰ Θανάτου και της Αθανα­σίας καΙ μόνο φιλοσοφία τοΰ Θανάτου και τής Αθανασίας!
Τή Φιλοσοαιία, στό αληθινό αστραφτερό αυτό νόημα της και στή θειότατη αυτή μοίρα της, είδε στήν πνευματική ‘Ιστορια όλης τής Ανθρω­πότητας μόνο ο θειος νους τοΰ θείου Πλάτωνος. Ό Πλάτων στό Φαίδω­να ορίζει τή Φιλοσοφία ώς «μελέτημα θανάτου» Στ’ άληηθινά είναι παράξενος και ξαφνιάζει, στήν πρώτη ματιά, ό Πλατωνικός αυτός Ορισμός τής Φιλοσοφίας καΐ θέτει στό φιλοσοφικό πνεΰ­μα πολλά εναγώνια ερωτήματα: «Μελέτημα θανάτου» ή Φιλοσοφία και όχι «Μελέτημα ζωής»; Μεγάλοι φιλόσοφοι, δπως ο Spinoza και ο Win del-band, έχτύπησαν τή θεωρία αυτή τοΰ Πλάτωνος. Ή Φιλοσοφία, στα μά­τια τους, εΐναι φιλοσοφία τής Ζωής και δέ νοείται παρά ώς φιλοσοφία τής Ζωής και μόνο τής Ζωής και ποτέ ώς φιλοσοφία τοΰ Θανάτου. Και πρά­γματι ή Φιλοσοφία, στό βαθύτατο αληθινό νόημα της, είναι φιλοσοφία τής Ζωής και μόνο φιλοσοφία τής Ζωής. Ό «Ανθρωπος σ’ όλη τή ζωή του μέσα στό Άπειρο και τήν Αιωνιότητα συγκλονίζεται, παθαίνεται, φλογί­ζεται, αγωνιά, αγωνίζεται, θυσιάζεται, σταυρώνεται και τέλος πεθαίνει γιά τή Ζωή και μόνο γιά τή Ζωή.
Και όμως ο Πλατωνικός αυτός ορισμός τής Φιλοσοφίας, όσο κι’ άν φαίνεται, στήν πρώτη θεωρητική ματιά, ώς παράξενος και ακατάληπτος, είναι στό βάθος απόλυτα Ορθός και σοφός. Ή ορθή απάντηση στό ύψιστο αυτό πρόβλημα τής ανθρώπινης ζωής εξαρτιέται άπό τήν Ορθή σύλληψη και τή βαθειά συνείδηση τοΰ αληθινού νοήματος τής Ζωής. Υπάρχει ζωή και ζωή. Οί μορφές τής Ζωής είναι άπειρες. Ποιό είναι όμως τό απόλυτα αληθινό νόημα τής Ζωής; Τό νόημα τής αληθινής, τής βαθειας, τής δη­μιουργικής Ζωής, ένοραται πνευματικά κυρίως άπό δύο απόψεις. τις από­ψεις τοΰ Χρόνου και τής Αίωνιότητας. Τό νόημα τής Ζωής είναι διπλό. Νόημα τής Ζωής μέσα στό Χρόνο και νόημα τής Ζωής μέσα στήν Αιω­νιότητα. Νόημα τής Ζωής μέσα στίς φυσικές διαστάσεις της, τις διαστά­σεις τής ζωής τοΰ Άνθρωπου μέσα στόν Κόσμο, ώς φυσικοΰ όντος, ώς απειροελάχιστου μορίου τοΰ φυσικοΰ Σύμπαντος. Και νόημα τής Ζωής στίς πνευματικές διαστάσεις της και στό μεταφυσικό βάθος της, τής ζωής τοΰ Άνθρωπου, ώς πνευματικού και μεταφυσικού οντος, ώς προσώπου και μέ­λους τής πνευματικής πολιτείας τοΰ πνευματικού και ήθικοΰ Σύμπαντος.
Τό μεγάλο και υψηλό και αληθινό νόημα τής Ζωής είναι τό νόημα της μέσα στήν Αιωνιότητα, τό νόημα τής Ζωής στό μεταφυσικό βάθος της και στίς διαστάσεις της μέσα στόν Άπειρο Χώρο και τόν Άπειρο Χρόνο.
Στό πρώτο νόημα τής Ζωής, τής ζωής μέσα στό Χρόνο, ή Φιλοσοφία είναι βέβαια και φυσικά φιλοσοφία τής Ζωής, φιλοσοφία τής Φύσης και τοΰ Χρόνου. Στό δεύτερο ομως νόημα τής Ζωής, τής ζωής μέσα στήν Αιω­νιότητα, ή Φιλοσοφία είναι απάνω άπ’ όλα φιλοσοφία τοΰ Θανάτου. Φιλο­σοφία όχι τής υλικής Φύσης και τοΰ Χρόνου, αλλά φιλοσοφία τοΰ Πνεύμα­τος, τής Αιωνιότητας, τής Αθανασίας. Φιλοσοφία τών πρώτων άρχων κι’ αίτι­ων και τοΰ πανυπέρτατου τελικού σκοπού τής Ζωής. Στό πρώτο νόημα τής Ζω­ής ή Φιλοσοφία εΐναι κυρίως Ηθική. Φιλοσοφία τοΰ Ήθικοΰ Χρέους. Στό δεύτερο όμως νόημα τής Ζωής, ή Φιλοσοφία είναι φιλοσοφία τοΰ Όντος (τοΰ όντως Οντος), τοΰ απολύτου Πραγματικού. Μεταφυσική ναι συνάμα καΙ Ηθική, πού βγαίνει άπό τά βάθη τής Μεταφυσικής και είναι σέ απόλυτη αρμονία μέ τή Μεταφυσική. Μεταφυσική τής απόλυτης μεταφυσικής Αλή­θειας και τοΰ απολύτου Ήθικοΰ Χρέους. Μεταφυσική τοΰ Θανάτου και τής Αθανασίας και Ηθική τοΰ Θανάτου και τής Αθανασίας.
Και τό δεύτερο αυτό νόημα τής Ζωής, τής αληθινής, τής πνευματικής και μεταφυσικής στό βάθος της Ζωής, είναι τό νόημα πού κυρίως και α­πάνω άπ’όλα ενδιαφέρει και συγκλονίζει σεισμικά τόν Άνθρωπο, άπό τήν πρώτη κι ώς τή στερνή στιγμή τής πνευματικής αυτοσυνείδησης του και τής πνευματικής ύπαρξης του και ζωής του μέσα στόν Κόσμο. Toν πνευ­ματικό και μεταφυσικό Άνθρωπο, πού ζει στ’ αληθινά και στήν απόλυτη πραγματικότητα, όχι μόνο μέσα στό Χρόνο, άλλά και μέσα στήν Αιωνιότη­τα. Τόν Ανθρωπο, ώς πνευματικό και μεταφυσικό όν, συγκλονίζει ώς τά τρίσβαθα τής ψυχής του όχι τό Παρόν, ή Στιγμή, άλλά τό Μέλλον, ή Αι­ωνιότητα, ή Αθανασία. Και άπό τήν άποψη αυτή τής Αιωνιότητας (Sub specie aeternitatis) ή Φιλοσοφία είναι φιλοσοφία τοΰ θανάτου και τής Αθανασίας μόνο φιλοσοφία τοΰ θανάτου καΙ τής Αθανασίας. ΚαΙ ο θεωρητικός φωτισμός τοΰ προβλήματος αύτοΰ, τοΰ προβλήματος τοΰ Θα­νάτου καϊ. τής Αθανασίας, είναι ο κύριος ουσιαστικός σκοπός και τό με­γάλο δημιουργικό έργο τής Φιλοσοφίας, τής ορθής, τής γνήσιας, τής υψη­λής, τής δημιουργικής Φιλοσοφίας. Και τό νόημα αυτό τής Ζωής και τής Φι­λοσοφίας είδε σ’ όλη τήν πνευματική Ιστορία όλου τοΰ Κόσμου μόνο ό θεϊ­κός ενορατικός μεταφυσικός νους τοΰ Πλάτωνος.
Ή Φιλοσοφία, στα μάτια του θεουργοΰ τοΰ θεουργήματος τοΰ Φαίδω­νος, τοΰ αριστουργήματος όλων τών αθανάτων αριστουργημάτων τοΰ Πλά­τωνος καΙ τοΰ υψηλότερου φιλοσοφικού δημιουργήματος πού είδε ώς σήμε­ρα όλος ο Κόσμος, είναι ή Φιλοσοφία τής μοίρας τοΰ Άνθρωπου ύστερ’ άπό τό θάνατο του. Ό χρόνος τής ζωής τοΰ Άνθρωπου απάνω στή Γή και μέσα στόν ορατό καΙ φθαρτό και παροδικό αυτό Κόσμο είναι μιά σταλαγματιά μέσα σέ ωκεανό, ό χρόνος όμως τής άγνωστης και μυστη­ριακής κατάστασης και ύπαρξης τοΰ Άνθρωπου ύστερ’ άπό τό θάνατο και πέρ’ άπό τόν τάφο, τής κατάστασης πού εμπνέει στήν ανθρώπινη ψυχή τό δέος καϊ τόν τρόμο, τή φρίκη καϊ τήν αγωνία, είναι άπειρος. Ό πρώτος χρόνος είναι μιά στιγμή, ό δεύτερος όμως χρόνος είναι ή ΐδια ή ΑΙωνιότητα. Και ο Πλάτων, πού στά αίώνια φιλοσοφήματά του αποκορυφώνεται ή αΐωνία μεταφυσική κοσμοθεωρία τοΰ μεταφυσικού στό βάθος του και στήν α­ληθινή ουσία του εξω και απάνω άπό τό Χρόνο Έλληνικοΰ Κόσμου, ώς μεταφυσικό πνεΰμα, τό μεγαλύτερο μεταφυσικό πνεΰμα όλου τοΰ Κόσμου και όλων τών αιώνων, είδε τόν Ανθρωπο στήν πραγματική φύση του και στήν αληθινή ουσία του, ώς όν, πού ζώντας μέσα στό Χρόνο αγκαλιάζει ταυτόχρονα και τήν Αιωνιότητα και ζει μέσα στήν Αιωνιότητα και συμμε­τέχει μέ τήν αληθινή φύση του, τήν πνευματική και μεταφυσική φύση του, στήν Αιωνιότητα και στή Θεότητα. Και είναι μιά άπό τις μεγαλοφυέστερες και καταπληκτικώτερες, τρομαχτικώτερες και συγκλονιστικώτερες πνευματι­κές ανατάσεις κι ενοράσεις και φιλοσοφικές εξάρσεις και συλλήψεις τοΰ Πλάτωνος ή ενόραση του τοΰ Χρόνου ώς κινητής εικόνας τής Αιωνιότητας. Μέ άλλους λόγους ή ενόραση του τής ζωής τοΰ Ανθρώπου μέσα στό άπει­ρο φυσικό Σύμπαν και μέσα στόν Απειρο Χρόνο, ώς αίσθητοΰ συμβόλου και κοσμικής ιστορικής ενσάρκωσης και Ορατής εικόνας τής Αιωνιότητας και τής Θεότητας.
Στό αληθινό νόημα τής φιλοσοφίας τοΰ Πλάτωνος ό Ανθρωπος στήν απόλυτη πραγματικότητα συμμετέχει στήν Αιωνιότητα και στή θεότητα, είναι αιώνιο καί άθάνατο θείο Όν, δημιούργημα, παίδευμα και μόρφωμα τοΰ Θεοΰ
Ή Φιλοσοφία είναι ή καθολική σφαιρική δημιουργική σύνθεση τής Ζωής και τοΰ Πνεύματος. Ώς καθολική πνευματική ενόραση και δημιουρ­γική σύνθεση τοΰ Παντός ή Φιλοσοφία είναι ή επιστήμη τοΰ Απολύτου και τοΰ Αιωνίου. Τοΰ απολύτου, απείρου κι αιωνίου Οντος, τοΰ απο­λύτου, απείρου κι αιωνίου Πραγματικού. Και τό απόλυτο Όν, ή απόλυτη, άπειρη κι’ αιώνια Πραγματικότητα είναι πνεΰμα και μόνο πνεΰμα. Η Φι­λοσοφία συνεπώς στήν αληθινή ουσία της είναι φιλοσοφία τοΰ Πνεύμα­τος και μόνο φιλοσοφία τοΰ Πνεύματος. Μεταφυσική και μόνο μεταφυσι­κή. Μεταφυσική τοΰ Θανάτου και τής Αθανασίας. Μεταφυσική τοΰ Χρό­νου και τής Αιωνιότητας. Μεταφυσική τής πολεμικής τής Ζωής εναντίον τοΰ Θανάτου. Μεταφυσική τής λύτρωσης τοΰ Άνθρωπου άπό τό θάνατο. Με­ταφυσική τής Αρετής, ώς γιγαντομαχίας καϊ τιτανομαχίας τοΰ Ανθρώπι­νου Λόγου εναντίον τής Άβυσσος. Μεταφυσική τής Αρετής, ώς μεταφυ­σικής Λευτεριάς. Μέ άλλους λόγους ή Φιλοσοφία στους ουρανούς της είναι ή φιλοσοφία τής Αθανασίας καϊ μόνο τής Αθανασίας. Λευτεριά άπό τό Θάνατο μέ τό πνευματικό φώς τής Αιωνιότητας καϊ τής Θεότητας. Και ή υψηλή καϊ θεία μοίρα τής Φιλοσοφίας τοΰ Πλάτωνος είναι τ’ ότι στό βα­θύτερο καϊ αληθινό νόημα της είναι ή φιλοσοφία τής μεταφυσικής λύτρω­σης τοΰ Άνθρωπου άπό τό θάνατο, τό Μηδέν, τήν Ανυπαρξία. 0 αθά­νατος δημιουργός τοΰ Φαίδωνος καϊ όλων τών άλλων αθανάτων φιλοσοφημάτων του είναι ό μεγάλος καϊ ό μοναδικός μεταφυσικός λυτρωτής όλου τοΰ Ανθρώπινου Γένους μέσα στήν άβυσσόζωη κι’ έρεβόζωη ύπαρξη του μέ­σα στό Άπειρο και τήν Αιωνιότητα. Αυτό εΐναι τό ίερώτατο καΐ αγιότατο εργο τής φιλοσοφίας τοΰ Πλάτωνος καί τοΰ Έλληνικοΰ Κόσμου στήν Ι­στορία όλης τής Ανθρωπότητας. Ό ίερός καϊ θείος Ελληνικός Λόγος εΐ­ναι ό μοναδικός μεταφυσικός λυτρωτής όλου τοΰ Ανθρώπινου Γένους. Ή Φιλοσοφία — Μεταφυσική, στό ύψιστο νόημα της, είναι ή κορυφή όλων τών κορυφών τοΰ αιωνίου θαύματος θαυμάτων τοΰ Πνεύματος — Ζωής — Δημιουργίας — Ελευθερίας — Αθανασίας.
Ή Φιλοσοφία — Μεταφυσική, ώς αιωνία πηγή πνευματικού και μετα­φυσικού φωτός, πνευματικού καϊ μεταφυσικού λυτρωμού ! Αυτός εΐναι ο πανυπέρτατος σκοπός, τό δημιουργικώτατο έργο καϊ ή θειότατη μοίρα «τοΰ γένους τής φιλοσοφίας, ού μείζον αγαθόν ούτ ήλθεν ούτε ήξει ποτέ τφ θνητφ γένει δωρηθέν έκ θεών» (Τιμ. 47Β). Ή Φιλοσοφία ώς ϊέρεια μέσα στόν Παρθενώνα τής Αιωνιότητας! Ή Φιλοσοφία ώς άρχιιερεια τής μυστικής λειτουργίας και ιεροτελεστίας του μυστηρίου όλων τών μυστηρίων της Ζωής—Δημιουργίας. Του μυστηρίου τής λύτρωσης τοΰ Άνθρωπου άπό τό Θάνατο. Τοΰ μυστηρίου τοΰ θανάτου — Α­νάστασης μέ τό θάνατο, τοΰ θανάτου — «Αθανασίας!

Ν.Δ. Κορκοφίγκας  «Ο κόσμος,ο άνθρωπος και ο θεός»

 Το βιβλίο αυτό δεν εδόθηκε, ούτε πρόκειται να δοθή στο Εμπόριο.
Μόνο χαρίζεται στους ανθρώπους του Πνεύματος.
Αθήνα 1966

Το πνευματικό αυτό έργο, που δίνεται σήμερα στόν πνευματικό κόσμο της Ελλάδας, γέννημα πνευματικής εργασίας δέκα χρόνων και φιλοσοφικού βίου μιας ολάκερης ζωής είναι έργο μεταφυσικής κοσμοθεωρίας στο φως της Φιλοσοφίας, ώς καθαρής θεωρητικής επιστήμης του Όντος (Οντολογίας), ώς καθαρής θεωρητικής Μεταφυσικής. Της σπιριτουαλιστικής (πνευματολατρικής) ή ιδεαλιστικής και θεϊστικής κοσμοθεωρίας του μεταφυσικού πνεύματος και τής μεταφυσικής ψυχής της Αιωνίας Ελλάδας.
Ουσία της μεταφυσικής κοσμοθεωρίας του αιωνίου Ελληνικού Κόσμου ή πίστη στη Ζωή και στο Λόγο (ένα και το αυτό μέ τη Ζωή), Η πίστη στον Ήλιο και στην Αλήθεια — Αρετή. Η ηρωϊκη και θριαμβευτική κατάφαοη κι επιβεβαίωση και θρησκευτική λατρεία της Ζώης.[…]

Έργο του ιδίου
«Η ιερή και αγία πολιτεία της Παλλάδας Αθηνάς και το αθάνατο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Η κοσμική θέση και η ιστορική μοίρα της αιώνιας πολιτείας»

 από την ιστοσελίδα ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑ

Ο Απόλλων θεός του Φωτός σκοτώνει το φίδι,

 το φοβερό ερπετό μιας σάπιας  υποδουλωτικής

κοσμοαντίληψης
apollo_3