Το κέντρο των αποφάσεων


….στο ανθρώπινο σώμα

και η Περσεφόνη η κόρη της Δήμητρας!

Το κέντρο των αποφάσεων βρίσκεται στην περιοχή του λαιμού,

του θυρεοειδούς αδένος στο σημείο V.

Παρ΄όλο που η αρχική σκέψη κάποιου θα μπορούσε να ήταν ότι βρίσκεται στην καρδιά δεν είναι εκεί.
Η καρδιά σχετίζεται την θέληση, το Λιοντάρι της Νεμέας και το Ήλιο Απόλλωνα και την αρχή των Άθλων και οπωσδήποτε σχετίζονται και μαζί όταν ενεργοποιούνται.
Ενώ η Οδύσσεια ξεκινάει με τους Κίκονες ενεργοποιώντας ένα δυνατό Άρη για να αντιμετωπίσει μετά τους Λωτοφάγους παίρνοντας ουσιαστικά την πρώτη του απόφαση να φύγει από κοντά τους.
Από πολύ νωρίς το κοινωνικό κατεστημένο και η φυλακή της κοινωνικής διαμόρφωσης παραλύει αυτό το κέντρο
και οι άνθρωποι παραιτούνται από τις αποφάσεις τους και την ανάληψη ευθύνης αυτών και της ύπαρξης τους.
Ο λαιμός σχετίζεται στην Δήμητρα, τον Ταύρο, την Μινωική Ταυρική Εποχή,τις κόρες του, την γυναίκα του, τον Λαβύρινθο,
τα Ελευσίνια Μυστήρια, τους Λωτοφάγους και τον Ταύρο της Κρήτης του Ηρακλή.
Αυτό που πιστεύουν συνήθως οι άνθρωποι απέχει πολύ από την “απόφαση” και είναι μακριά από το κέντρο της.
Συνήθως είναι σπασμωδικές αντιδράσεις ανεξέλεγκτοι συναισθηματισμοί, με τα άλογα του Διομήδη να χορεύουν τρελά απειθάρχητα, τον Αίολο να ανοίγει όλα τα πανιά και τα θέματα και ο άνθρωπος να σπαράσσεται, να αυτοτρώγεται, να αυτοκαταστρέφεται από τις μαινάδες εμμονές του και ένας αντινοικός νους να παίρνει την εξουσία.
Η θρησκευτική εξουσία του Αντίνοου και η πολιτική του Ευρύμαχου
βρίσκονται πάντα στο κέντρο των αποφάσεων σφάζοντας τον Ταύρο και αδρανοποιώντας τον λαιμό των ανθρώπων καθιστώντας τους άβουλα σκυλάκια.
Η θρησκευτική εξουσία με τις μεταφυσικές γνώσεις που διαθέτει και την χρήση των μυστηρίων και των ισχυρών τελετουργιών της,
φτιάχνει την βολική και πειθήνια στάνη, η δε πολιτική με τις οικονομικές συνθήκες που ορίζει,κλείνει την πόρτα και σφραζίζει την έξοδο.
Η “συνεργασία” τους είναι πάντα άριστη.
Ο Αντίνοος αδιαφιλονίκητος “θεός”
και ο Ευρύμαχος να του κάνει πάσα επιβεβαιώνοντας το “γεγονός”και να καλύπτει ο ένας τον άλλον με τα ευρεία θέματα, θεάματα και μάχες που κάθε φορά βλέπουν το φως της δημοσιότητας
ααν “μείζονα” θέματα που πρέπει να μας απασχολούν.
Έτσι ήταν “μείζον” το θέμα της γρίπης των πτηνών και συνέχεια κυνηγούσαν πεθαμένα πουλιά και κανείς δεν έμαθε πως θεραπεύτηκαν.
Απλά κάποια στιγμή περάσαμε σε άλλο θέμα ευρείας κατανάλωσης
και φθάσαμε… στην γρίππη των χοίρων.
Κάθε φορά που ένας άνθρωπος αποφασίσει να ασχοληθεί με ένα θέμα στο μυαλό του, να το κατανοήσει, να το επεξεργαστεί,
άπειρα κεφάλια ξεφυτρώνουν από παντού, πληθώρα εντυπώσεων και ένα ανεκπαίδευτος εγκέφαλος δεν βρίσκει ποτέ άκρη ούτε καταλήγει πουθενά.
Κάθε φορά που σημαδεύεται ο Αντίνοος μέσα έξω,
ένα μεγάλο θέμα και πολλές εστίες φωτιών
ξεσπούν και ανέρχονται στο προσκήνιο απο παντού.
Το αποτέλεσμα είναι να μη μπορεί να εστιάσει κανείς στον στόχο και να διασκορπίζει τις δυνάμεις του εδώ και εκεί.
Οι δυο αυτοί αρχηγικοί μνηστήρες να συνεχίζουν την μεγάλη ληστεία και αρπαγή της ενέργειας μας μέσα έξω.
Το κέντρο των αποφάσεων δυναμώνει με φυσικές ασκήσεις και με ένα πειθαρχημένο νου.
Όχι άκαμπτο δύσκαμπτο συμπαγή, μονολιθικό
σαφώς ρευστό ροικό πολύπλευρο αλλά εστιασμένο στο στόχο του κάθε φορά.
Η στρατηγική είναι να ξεκινάει κανείς από το κέντρο του κύκλου που θέλει να κατακτήσει να κατανοήσει.
Να συνεχίζει μεγαλώνοντας διευρύνοντας την ακτίνα συμπεριεκτίκότητας της συνείδησης, να συνδέει την κατανόηση με βήματα αφομοίωσης
και των δύο πλευρών δεξιάς και αριστεράς
και μετά να επιστρέφει στο κέντρο ανακεφαλαιώνοντας για τον έλεγχο της ορθότητας των σκέψεων του το τσεκάρισμα.
Να μη παρασύρεται από παράθυρα ευρείας μάχης προκλήσεων ανταγωνισμών, εντυπώσεων αντιδράσεων και προβοκατόρικων ελιγμών και πολλά μέτωπα.
Κάθε απόφαση είναι ένας στόχος.
Κάθε στόχος απαιτεί υπομονή πειθαρχία αυτοσυγκέντρωση και εστίαση του σκοπού.
Διερεύνηση και υπεράσπιση των ορίων.
Η πλέον τρομακτική ασθένεια και ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, πραγματικός killer
είναι η αντιμαχόμενη σκέψη του με την αντινοική του δράση
και τις πλάτες Ευρύμαχων μετώπων μάχης.

Πρέπει να ξέρει κανείς που θέλει να φθάσει γιατί αλλιώς οπουδήποτε θα είναι… καλά μέτρια ή χάλια.
αλλά δεν θα ανακαλύψει ποτέ
….που θα μπορούσε να είχε φθάσει.

Συνεχίζοντας την ανακεφαλαίωση όχι μόνο του Ελληνισμού αλλά και του Οικουμενισμού όπως συγχρονιστικώς διοσημικά μας κατατέθηκε
και το θέμα μας, να μην ξεχνιόμαστε και χανόμαστε,
αλλά συνεχίζοντας το νήμα ή διευρύνοντας το σημείο
με την ακτίνα ομόκεντρου κύκλου,
αναρωτιόμαστε αν τον κέντρο των αποφάσεων είναι στο λαιμό που είναι το κέντρο εξουσίας στο ανθρώπινο σώμα;
Ταυτίζονται ή συνεργάζονται στενά;
Ποια είναι η διαφορά της εξουσίας και της ηγεσίας
Γιατί οι αρχομανείς εξουσιαστές είναι πολλοί και οι αληθινοί ηγέτες λίγοι;
Γιατί ο Ηρακλής πήρε τη ζώνη και όχι την Αμαζόνα;
Και πως συνδέονται ο Ποσειδώνας και η Ατλαντίδα με όλα αυτά;

Αν το κέντρο των αποφάσεων βρίσκεται στο λαιμό, το κέντρο της εξουσίας
όπως αυτή προβάλλεται προς τα έξω, είναι φυσικά στο συκώτι,
στο ήπαρ του Δία Αιγόκερω στο σημείο ακριβώς που στοχεύει ο Τηλέμαχος τον Ευρύμαχο και συνεργάζονται στενά τα δύο κέντρα
με “στενές επαφές” τρίτου τύπου..
Η αντινοική παρανοϊκή και παράλογη «λογική» του Αντίνοου στραγγαλίζει τους ανθρώπους στο λαιμό σφάζοντας τον Ταύρο για τις αρχομανικές ηγεμονικές φιλοδοξίες του και καθιστώντας τους πειθήνια πρόβατα και ο Ευρύμαχος τους αποτελειώνει στέλνοντας τους… για την δουλειά της δουλείας ή, της ανεργίας
με τις εργασιακές συνθήκες απομύζησης και αποστράγγισης της ενέργειας τους.
Η αθέατη πλευρά των αποφάσεων που έχουν παρθεί ανακοινώνεται επίσημα
από τους εκάστοτε εκπρόσωπων τύπου.
Η ενεργειακή αφαίμαξη μαζί με την αβουλία των ανθρώπων και την έλλειψη χαράς και έρωτα, συντηρούν αυτό το άθλιο σύστημα του πένθους.
Οι άνθρωποι όλοι την ημέρα αγωνίζονται να επιβιώσουν με τον Αετό να τους κατατρώγει στο συκώτι και το βράδυ λίγο ξαποσταίνουνε για να αρχίσουν από την αρχή αυτό το μαγγανοπήγαδο που νομίζουν ότι είναι η ζωή.
Ενώ κάποιοι άλλοι περιφέρονται από τραπέζι σε τραπέζι φαγοποτιού και “διαβουλεύσεων” μαζί το άδειο τους σαρκίο περιπατώντες νεκροί.
Έτσι λοιπόν δεν απομένει πολύ ενέργεια στους ανθρώπους ίσα ίσα μέχρι τα πέλματα και ίσα ίσα φυτοζωούν.
Με τέτοιες συνθήκες δεν μπορεί να γεννηθεί εύκολα ένας ηγέτης ή ένας ηγετικός νους, επειδή δεν υπάρχει το αντίστοιχο ενεργειακό απόθεμα όταν από την γέννηση ούτε από τον τρόπο ζωής κάποιου.
Ένας ηγέτης, είναι ηγέτης, και όχι «ηγεμών»,
όχι γιατί είναι πολύ έξυπνος ή μορφωμένος ή κατάγεται από “τζάκι”
αλλά γιατί έχει την ανάλογη ενεργειακή κατανομή του σώματος.
Παλιά ήταν φανερό αυτό και ξεχώριζαν εύκολα αναλαμβάνοντας δράση και πρωτοβουλίες αλλά σήμερα το είδος σπανίζει.
Οι εξουσιαστές φοβούμενοι την εκθρόνιση τους
τρώγουν «τα καλύτερα παιδιά» αρπάζοντας την ενέργεια από πολύ νωρίς και με πολλούς τρόπους.
Ο Ευρύμαχος μέσα και έξω από τον άνθρωπο κατατρώγοντας τον
πολύ δεν αφήνει να αναπτυχθεί κανένας ηγετικός νους.
Ο άνθρωπος θα ζήσει και θα πεθάνει δούλος τους και υπηρετώντας τους,
γιατί έχει ένα νου ξένο και μια εξουσία άπληστη που τον διασκορπίζει σε ευρείες μάχες εντυπώσεων,
Ποια είναι η διαφορά εξουσίας και ηγεσίας;
Η πρώτη παίρνει ενέργεια ληστεύει και ποτέ δεν χορταίνει σαν «μαύρη τρύπα»
και η δεύτερη δίνει γιατί έχει περίσσευμα.
Ποια είναι η διαφορά εξουσιαστικού αντι-νου και ηγετικού νου;
Ο πρώτος διατάσσει φοβάται μη χάσει την εξουσία,
Ο δεύτερος εμπνέει μοιράζεται και δε ανησυχεί για αυτό καθόλου.
Ο Ευρύμαχος και ο Αντίνοος διατάσσουν τους δούλους και τις δούλες σε υπακοή και ο Οδυσσέας συνεργάζεται με του ανθρώπους του για το σχέδιο της ανατροπής τους ,με σύμπνοια και ομόνεια και αλληλοσεβασμό.
Θα ήταν αδιανόητο για τον Οδυσσέα να διατάξει την Πηνελόπη και να της πατήσει το πόδι
να τον υπακούσει και να τον φοβηθεί, αλλά και η Πηνελόπη δεν θα ήθελε τον Οδυσσέα σκυλάκι του καναπέ…
Ούτε ανησυχεί για τον Τηλέμαχο μη ανεβεί στον θρόνο του.
Είναι αρκετά μποέμ τύπος για να δεχθεί να παντρευτεί την εξουσία
στεγνώνοντας την ψυχή του…και ίσως να προτιμούσε ένα καινούργιο ταξίδι από το να εξουσιάζει ανθρώπους και αυτούς που αγαπά,
…αλλά μαζί τους αυτή την φορά, όχι μόνος.

Η θαυμαστή ομάδα της μεγάλης ανατροπής των μνηστήρων και τολμηροί κομάντος συμφωνούν συνεργάζονται αλληλοβοηθούνται και επικοικωνούν τηλεπαθητικά και με τα όνειρα και συνδέονται με τον ίδιο σκοπό με τις λεπτοφυείς κεραίες τους, δενδρίτες των
εγκεφάλων τους, με λέξεις “κλειδιά”, τα όπλα τους τα τρομερά, χωρίς να παίρνουν διαταγή από κανέναν και ο Οδυσσέας παραμένει «όλοι»

όλοι τους και είναι ο «κανένας».
Γνωρίζουν όλοι άριστα τον ρόλο τους και τι πρέπει να κάνουν
και πως να το κάνουν.
Ο μεγαλύτερος ηγέτης που γνώρισε ο κόσμος και περπάτησε σε αυτή γη ημίθεος είναι ο Αλέξανδρος, ο οποίος ζει βεβαίως για πάντα στις καρδιές μας και οδηγεί ένα δυνατό Άρη στο κεφάλι μας.
Τα ενεργειακά αποθέματα αυτού του θαυμαστού Αχιλλέα ήταν κι εξακολουθούν να παραμένουν ασύλληπτα και αξεπέραστα.
Ποια ήταν η διαφορά του με τον εξουσιαστή Μήδο;
Ο Αλέξανδρος οδηγούσε τους άνδρες, τους ενέπνεε, τους έδινε δύναμη.
Έμπαινε πρώτος στην μάχη ενώ ο Δαρείος την παρακολουθούσε από ψηλά στην σκηνή να μη “τον καίει” ο ήλιος.
Είχε βέβαια την Αχίλλειο πτέρνα του,
για αυτό ο Οδυσσέας πλένει πολύ καλά τα ποδιά του με το νερό των Νίπτρων, εξουδετερώνοντας ένα Ατλάντειο κυβερνήτη της Ποσειδώνας χώρας.
Το κέντρο του ήπατος συνδέεται με το νησί της εξουσίας την Καλυψώ,
Με τον Ερύμανθιο Κάπρο των χιονισμένων βουνοκορφών,
και με την Ιππολύτη που φορούσε την ζώνη της εξουσίας.
Ο Ηρακλής παίρνει μόνο αυτή ανεβάζοντας τον Κέρβερο στο φως και την σεξουαλικότητα στην αρμονική της βάση,
γιατί ένας πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος δεν παντρεύεται ποτέ την εξουσία και θέλει και οι άλλοι άνθρωποι να είναι ελεύθεροι,
για να κυκλοφορεί ελεύθερος μεταξύ τους και να χαίρεται
και γιατί η φιλία και η ανθρωπιά είναι μόνο μεταξύ ισότιμων και ελευθέρων

Όπως και η αγάπη, η χαρά, ο έρωτας και η Δημιουργία.

από την ιστοσελίδα  4. Ο Ποσειδών

Οι πολεμιστές της Λάϊον

 στο λιβάδι  που δακρύζει …της   Όμορφης Κόρης!

Advertisements

Τα μήλα της Αξιοπρέπειας!


Λέει ο Ντουρίτο πως η ζωή είναι σαν ένα μήλο.

Λέει, επίσης, πως υπάρχουν αυτοί που το τρώνε άγουρο, αυτοί που το τρώνε σάπιο κι αυτοί που το τρώνε ώριμο.

Λέει ο Ντουρίτο πως υπάρχουν μερικοί, πολύ λίγοι, που μπορούν να διαλέξουν πώς να φανε το μήλο: σε μια ωραία φρουτοσαλάτα, σε πουρέ, σε ένα από εκείνα τα απαίσια (για τον Ντουρίτο) αναψυκτικά με μήλο, σε χυμό, σε κέικ, σε μπισκότα ή όπως υπαγορεύει η γαστρονομία.

Λέει ο Ντουρίτο πως οι ινδιάνοι αναγκάζονται να τρώνε το μήλο σάπιο και πως στους νέους επιβάλλουν να χωνεύουν τα άγουρα μήλα, πως στα παιδιά τάζουν ένα όμορφο μήλο, ενώ τα δηλητηριάζουν με τα σκουλήκια του ψέματος, και στις γυναίκες λένε πως θα τους δώσουν ένα μήλο και τους δίνουν μόνο ένα μέτριο πορτοκάλι. Λέει ο Ντουρίτο πως η ζωή είναι σαν ένα μήλο. Και λέει, ακόμα, πως ένας ζαπατίστα, οταν βρίσκεται απέναντι σε ένα μήλο, βγάζει μαχαίρι και κόβει το μήλο, με ένα χτύπημα ακριβείας, στη μέση.

Λέει ο Ντουρίτο πως ο ζαπατίστα δεν έχει σκοπό να φάει το μήλο κι ούτε καν κοιτάει αν το μήλο είναι ώριμο, σάπιο ή άγουρο. Λέει ο Ντουρίτο πως, αφού ανοίξει την καρδιά του μήλου, ο ζαπατίστα παίρνει με πολλή προσοχή τα σπόρια, πάει κι οργώνει ένα κομμάτι γης και τα φυτεύει. Μετά, λέει ο Ντουρίτο, ο ζαπατίστα ποτίζει το δεντράκι με τα δάκρυα και το αίμα του και ξαγρυπνά παρακολουθώντας την ανάπτυξη.

Λέει ο Ντουρίτο πως ο ζαπατίστα δε θα δει καν τη μηλιά να ανθίζει, ούτε – ακόμα περισσότερο – τα φρούτα που θα κάνει. Λέει ο Ντουρίτο πως ο ζαπατίστα φύτεψε τη μηλιά ώστε μια μέρα, όταν αυτός δε θα υπάρχει πια, ένας οποιοσδήποτε να μπορεί να κόψει ένα ώριμο μήλο και να είναι ελεύθερος να αποφασίσει αν θα το φάει σε μια φρουτοσαλάτα, σε πουρέ, σε χυμό, σε κέικ ή σε ένα από εκείνα τα απαίσια (για τον Ντουρίτο) αναψυκτικά με μήλο.

Λέει ο Ντουρίτο πως το πρόβλημα των ζαπατίστας είναι αυτό, να φυτέψουν τα σπόρια και να φροντίσουν την ανάπτυξή τους. Λέει ο Ντουρίτο πως το πρόβλημα των υπόλοιπων ανθρώπινων όντων είναι να αγωνιστούν, ώστε να είναι ελεύθεροι να επιλέξουν πώς να φάνε το μήλο που θα ‘ρθει. Λέει ο Ντουρίτο πως εδώ βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα στους ζαπατίστας και τα υπόλοιπα ανθρώπινα όντα: εκεί που όλοι βλέπουν ένα μήλο, ο ζαπατίστα βλέπει ένα σπόρο, πάει κι ετοιμάζει τη γη, φυτεύει το σπόρο, τον φροντίζει.

Πέρα από αυτό, λέει ο Ντουρίτο, οι ζαπατίστας είμαστε σαν τα παιδιά της διπλανής πόρτας.

Αν και καμιά φορά ίσως πιο άσχημα, λέει ο Ντουρίτο, ενώ με κοιτάζει πλάγια να βγάζω την μπαλακλάβα μου.

Subcomandante Insurgente Marcos

Από κάποιο ξημέρωμα του 21ου αιώνα

Από

…..τους κρεμαστούς κήπους των πολεμιστώντης Λάϊον

Αξιοπρεπείς Πολιτείες


CHIAPAS-ENTIERRO
…του καινούργιου Αιώνα!
 
Α ξιοπρέπεια!
Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτή?
Πόσοι “λόγοι” υπάρχουν
για μια ζωή χωρίς αξιοπρέπεια?
 
.
Εδώ είναι ξανά ο λόγος μας
Αυτό βλέπουμε, αυτό κοιτάζουμε
Αυτό φτάνει στα αυτιά μας, στη μελαχρινή καρδιά μας φτάνει.

Εκεί ψηλά, οι από πάνω, δοκιμάζουν να επαναλάβουν την ιστορία τους.
Θέλουν πάλι να μας επιβάλλουν το δικό τους ημερολόγιο, ημερολόγιο θανάτου, τη δική τους γεωγραφία, γεωγραφία καταστροφής.
Όταν δεν μας ξεριζώνουν από τις ρίζες μας, τις καταστρέφουν.
Στη δουλειά μας κλέβουν, τη δύναμή μας.
Τους κόσμους μας, τη γη, τα νερά και τους θησαυρούς της, χωρίς ανθρώπους, χωρίς ζωή αφήνουν.
Οι πόλεις μάς καταδιώκουν και μας εκτοπίζουν.
Ο κάμπος πεθαίνει και μας πεθαίνει.
Και το ψέμα μετατρέπεται σε κυβερνήσεις και οι στερήσεις όπλο γίνονται για τους στρατούς και τις αστυνομίες τους.
Στον κόσμο είμαστε παράνομοι, χωρίς χαρτιά, ανεπιθύμητοι είμαστε.
Καταδιωγμένοι.
Γυναίκες, άντρες, παιδιά και γέροι πεθαίνουν στο θάνατο και στη ζωή πεθαίνουν.
Εκεί ψηλά, οι από πάνω, κηρύττουν για τους κάτω, την υποταγή, την ήττα κηρύττουν, την παράδοση και την παραίτηση.
Εδώ κάτω μένουμε χωρίς τίποτα.
Μόνο οργή.
Αξιοπρέπεια μονάχα.
Δεν υπάρχει αυτί για τον πόνο μας, πέρα από το αυτί όσων είναι σαν κι εμάς
Ο κανένας είμαστε.
Μόνοι είμαστε. Μόνοι με την αξιοπρέπεια και την οργή μας.
Οργή και αξιοπρέπεια οι γέφυρές μας, οργή και αξιοπρέπεια τα λόγια μας.
Ας ακούσουμε ο ένας τον άλλον λοιπόν. Ας γνωριστούμε τότε.
Να θεριέψει η οργή μας και ελπίδα να γίνει.
Ρίζα να γίνει ξανά η αξιοπρέπεια και νέο κόσμο να γεννήσει.
Είδαμε και ακούσαμε.
Μικρή είναι η φωνή μας για να γίνει ηχώ αυτός ο λόγος, μικρή και η ματιά μας για τόση και τόσο αξιοπρεπή οργή.
Να ειδωθούμε, να κοιταχτούμε, να ακουστούμε: Αυτό μας λείπει.
Αλλιώτικοι είμαστε, αλλιώτικες. Το άλλο είμαστε.
Αν ο κόσμος δεν έχει τόπο για μας, τότε άλλο κόσμο να φτιάξουμε.
Δίχως άλλα εργαλεία, μονάχα την οργή μας, δίχως άλλο υλικό απ’ την αξιοπρέπειά μας.
Να συναντηθούμε μας λείπει, να γνωριστούμε μας λείπει.
Λείπει ό,τι λείπει….

Δεν είναι λίγα όσα είδαμε και ακούσαμε, μερικές φορές απευθείας, άλλες μέσα από τα λόγια και τις ματιές των άλλων.

Τόση είναι η οργή που αγγίξαμε και τόση η αξιοπρέπεια που συναντήσαμε που σκεφτόμαστε πως είμαστε πιο μικροί ακόμα κι απ’ αυτό που πιστεύαμε.

Στο Μεξικό και στις πέντε ηπείρους συναντήσαμε αυτό που μονάχα υποψιαζόμασταν όταν ξεκινήσαμε αυτό το έκτο, καινούργιο, βήμα μας:

υπάρχει άλλος κόσμος, υπάρχει άλλος δρόμος.

Εάν η καταστροφή που πλησιάζει μπορεί να αποφευχθεί και να ‘χει η ανθρωπότητα μια ακόμα ευκαιρία, θα είναι από αυτούς τους άλλους και τις άλλες που, από κάτω και αριστερά, όχι μόνο αντιστέκονται αλλά και διαγράφουν ήδη το περίγραμμα ενός άλλου πράγματος. Διαφορετικού από αυτό που εκεί επάνω συμβαίνει.

Στην αδύνατη γεωμετρία της πολιτικής Εξουσίας, οι φονταμενταλισμοί μοιράζονται ισόμορφα:

οι δεξιοί εναλλάσσονται με τους ακροδεξιούς και οι θεσμικοί αριστεροί μετακινούνται προς την ιλουστρασιόν δεξιά. Εκείνοι, από τον προοδευτικό τύπο, που παραπονιούνται ότι οι φανατικοί του αντίπαλου τύπου λογοκρίνουν, παρερμηνεύουν και συκοφαντούν τον αρχηγό τους, με τη σειρά τους λογοκρίνουν, παρερμηνεύουν, συκοφαντούν και αποσιωπούν οποιοδήποτε άλλο κίνημα δεν υποτάσσεται στις προσταγές του αρχηγού και χωρίς αιδώ μοιράζουν καταδίκες και απαλλαγές στο ρυθμό ενός επικοινωνιακού παράλογου ράτινγκ. Φανατικοί της μιας και της άλλης πλευράς ανταγωνίζονται σε ψέματα ντυμένα σαν αλήθειες και τα εγκλήματα μετριούνται με τον τηλεοπτικό χρόνο που καταλαμβάνουν.
Αλλά όλα αυτά δεν είναι παρά η χλωμή αντανάκλαση αυτού που συμβαίνει στην πολιτική.
Η αηδία για τον κυνισμό και την ανικανότητα των παραδοσιακών πολιτικών τάξεων, έχει αρχίσει να μετατρέπεται σε οργή. Μερικές φορές αυτή η οργή ακολουθεί την ελπίδα μιας αλλαγής μέσα από τους παραδοσιακούς δρόμους και συγκρούεται, ή με την απογοήτευση που παραλύει, ή με την αυθαίρετη εξουσία που καθυποτάσσει.
Ο σαστισμένος και βάρβαρος βορράς ξαναγυρίζει στα γνωστά του μονοπάτια. Όταν δεν πατρονάρει εκλογικές νοθείες (όπως στο Μεξικό) προωθεί, ενθαρρύνει και χρηματοδοτεί πραξικοπήματα (όπως τώρα στη Βολιβία και τη Βενεζουέλα).
Ο πόλεμος εξακολουθεί να είναι η κατεξοχήν διεθνής διπλωματία του: το Ιράκ και το Αφγανιστάν καίνε, αλλά προς απογοήτευση των από πάνω, δεν εξατμίζονται. Η επιβολή ηγεμονισμών και ομογενοποιήσεων σε παγκόσμια κλίμακα, βρίσκει στα έθνη, τις περιφέρειες και τις μικρές περιοχές , τους μαθητευόμενους μάγους που διδάσκουν την αδύνατη, ιστορικά, επιστροφή σε ένα παρελθόν όπου ο φανατισμός ήταν νόμος και επιστημονικό δόγμα. Εν τω μεταξύ οι πολιτικές κυβερνώσες τάξεις ανακάλυψαν στον κόσμο του θεάματος την κατάλληλη μεταμφίεση για να κρύψουν την εμπλοκή τους στο οργανωμένο έγκλημα.

Κορεσμένος από τόση απληστία, ο πλανήτης αρχίζει να μας χρεώνει τον απλήρωτο λογαριασμό της καταστροφής του. Αλλά και οι «φυσικές» καταστροφές κι αυτές ταξικές είναι και οι συμφορές τους γίνονται αισθητές κυρίως σε εκείνους που τίποτα δεν έχουν και τίποτα δεν είναι. Απέναντι σ’ αυτό η βλακεία της Εξουσίας δεν έχει όρια:

εκατομμύρια και εκατομμύρια δολάρια δαπανώνται για καινούργια όπλα και για ακόμα περισσότερες στρατιωτικές βάσεις.
Η Εξουσία του κεφαλαίου δεν νοιάζεται να φτιάξει δασκάλους και δασκάλες, μηχανικούς, γιατρούς αλλά στρατιώτες.
Δεν προετοιμάζει δημιουργούς αλλά κι άλλους καταστροφείς.

Όσοι και όσες αντιτάσσονται σε αυτό, καταδιώκονται, φυλακίζονται δολοφονούνται. Στο Μεξικό βρίσκονται στη φυλακή αγρότες που υπερασπίστηκαν τη γη τους (Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο). Στην Ιταλία διώκονται κα αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες όσοι αντιτίθενται στην εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων. Στη Γαλλία της «ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας» οι ανθρώπινες υπάρξεις είναι ελεύθερες, ίσες και αδελφές μονάχα αν τα χαρτιά το λένε.

Στην Ελλάδα η νεότητα είναι ένα ελάττωμα που πρέπει να ξεριζωθεί.
Στο Μεξικό και πάλι, αυτή τη φορά στην πόλη που έχει το όνομά του, οι νέοι και οι νέες χαρακτηρίζονται εγκληματίες και δολοφονούνται και δεν τρέχει τίποτα γιατί δεν είναι στην ατζέντα των από πάνω και της μιας και της άλλης πλευράς. Στη Ισπανία της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ένωσης κλείνουν εκδόσεις και ποινικοποιούν μια γλώσσα, τα Εουσκέρα (βάσκικα), σκεπτόμενοι πως σκοτώνοντας το λόγο σκοτώνουν εκείνον που τον αρθρώνει. Στην τόσο κοντινή Ασία απαντάνε με τεθωρακισμένα στις δίκαιες διεκδικήσεις των αγροτών. Και στις γεμάτες υπεροψία ΗΠΑ που γεννήθηκαν από το αίμα των μεταναστών, καταδιώκουν και δολοφονούν εκείνους και εκείνες που έχουν άλλο χρώμα. Στο μεγάλο πόνο που λέγεται Λατινική Αμερική υποτιμάται και ταπεινώνεται το μελαχρινό αίμα που τη βαστάζει. Στην ανυπότακτη Καραϊβική, ένας λαός, ο κουβανέζικος, πρέπει να προσθέσει στη δυστυχία από τις φυσικές καταστροφές και εκείνη από έναν ιμπεριαλιστικό αποκλεισμό που δεν είναι τίποτε άλλο από ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία.Και σε όλες τις γωνιές της γεωγραφίας του κόσμου, και σε όλες τις μέρες των ημερολογίων του, εκείνοι και εκείνες που δουλεύουν, εκείνοι και εκείνες που προχωράνε τα πράγματα, στερούνται, ταπεινώνονται, καταπιέζονται, τους εκμεταλλεύονται.

Αλλά υπάρχουν και φορές, πολλές, τόσες που μας κάνουν να χαμογελάμε, που η οργή, οι οργές βρίσκουν τους δικούς τους δρόμους, καινούργιους, αλλιώτικους. Και, τότε, το «όχι» που υψώνουν δεν αντιστέκεται μονάχα, αλλά και αρχίζει να προτείνει, να προτείνεται.

Από τη δημόσια εμφάνισή μας, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, ήταν δέσμευσή μας να γίνουμε γέφυρα για να βαδίσουν οι εξεγέρσεις από τη μια πλευρά στην άλλη.

Μερικές φορές το καταφέραμε, άλλες όχι.

Τώρα βλέπουμε και νιώθουμε όχι μονάχα την εξεγερμένη αντίσταση που συντρόφισσα και αδελφή, στέκεται στο πλευρό μας και εμψυχώνει τα βήματά μας.

Τώρα υπάρχει κάτι που δεν υπήρχε πριν ή που εμείς δεν καταφέρναμε να δούμε.

Υπάρχει μια δημιουργική οργή.

Μια οργή που ζωγραφίζει ήδη όλα τα χρώματα των δρόμων των από κάτω και αριστερά στις πέντε ηπείρους….

Γι’ αυτούς οι ιστορίες μας είναι παραμύθια, οι θρησκείες μας θρύλοι, η επιστήμη μας μαγεία, τα πιστεύω μας δεισιδαιμονίες, η τέχνη μας χειροτεχνία, τα παιχνίδια μας, οι χοροί μας και οι φορεσιές μας φολκλόρ, η διακυβέρνησή μας αναρχία, οι γλώσσες μας διάλεκτοι, ο έρωτάς μας αμαρτία και ποταπότητα, το βήμα μας σούρσιμο, το ανάστημά μας μικρό, η φυσιογνωμία μας άσχημη, η συμπεριφορά μας ακαταλόγιστη.
Στον κόσμο τους δε χωράμε παρά μόνο μουγκοί, ακίνητοι, νεκροί.
Αν θέλουμε να υπάρξει το χρώμα της γης που είμαστε, πρέπει να μιλήσουμε. Πρέπει να ξεσηκωθούμε. Πρέπει να ζήσουμε.
Για να μιλήσουμε, να ξεσηκωθούμε, να ζήσουμε χρειαζόμαστε μόνο τους εαυτούς μας. Όχι εκείνους.
Για να μιλήσουμε ξεσηκωνόμαστε.
Για να ξεσηκωθούμε μιλάμε.
Για να ζήσουμε ξεσηκωνόμαστε και μιλάμε.
Για να μιλήσουμε και να ξεσηκωθούμε ζούμε.
Ας τρέμει το χρήμα γιατί μιλάμε. Ας τρέμει γιατί ξεσηκωνόμαστε. Ας τρέμει γιατί ζούμε.
Και ζωντανοί και εξεγερμένοι

Τούτο τον έβδομο χρόνο του πολέμου ενάντια στη λήθη
Φωνάζουμε ξανά ποιοι είμαστε
Η πνοή είμαστε εμείς. Όχι το στήθος που φυσάει.
Ο λόγος είμαστε εμείς. Όχι τα χείλη που τον μιλούν.
Το βήμα είμαστε εμείς. Όχι τα πόδια που περπατάνε.
Ο σφυγμός είμαστε εμείς. Όχι η καρδιά που χτυπάει.
Η γέφυρα είμαστε εμείς. Όχι το έδαφος που γεφυρώνεται.
Ο δρόμος είμαστε εμείς. Όχι το ξεκίνημα ούτε το τέρμα.
Ο τόπος είμαστε εμείς. Όχι εκείνος που τον κατέχει.
Δεν υπάρχουμε εμείς. Μόνο είμαστε.
Εφτά φορές είμαστε. Εφτά φορές εμείς.
Εμείς. Είδωλο σε αντικριστούς καθρέφτες.
Η σκέψη που σκέφτεται στις σκέψεις της εμείς.
Το χέρι που μόλις ανοίγει το παράθυρο εμείς.
Εμείς. Οι άνθρωποι στο κατώφλι της αυγής.
Αδερφοί και αδερφές
Για την εξουσία είμαστε μονάχα ένα αριθμός στους λογαριασμούς της. Ένα ενοχλητικό νούμερο. Ένα νούμερο στη ζυγαριά. Για να μας εξαφανίσουν μας ζυγίζουν. Για να ζυγίσουν το χρόνο και το κόστος τους. Για να μας εκμεταλλευτούν μας ζυγίζουν. Για να ζυγίσουν το χρόνο και το κέρδος τους. Για να μας ελέγξουν μας ζυγίζουν. Για να ζυγίσουν το χρόνο και τη δαπάνη τους.
Αδερφοί και αδερφές, σήμερα θέλουν να μας εκσυγχρονίσουν. Να μας κάνουν μόδα, θέαμα, περαστική είδηση. Σήμερα θέλουν να μας μετατρέψουν σε κάτι το παροδικό, στιγμιαίο, φευγαλέο, μιας μόνο χρήσης, περιττό, προορισμένο στη λήθη. Αλλά πότε υπήρξε μόδα η ιστορία; Από πότε πουλιέται η μνήμη; Από πότε η καταγωγή είναι έκθεμα σε βιτρίνα; Από πότε το παρελθόν είναι παροδικό; Από πότε η γνώση είναι στερεότυπη και στιγμιαία; Από πότε η αντοχή είναι φευγαλέα; Από πότε είναι άχρηστα τα θεμέλια; Από πότε περιττεύει το αύριο; Από πότε λησμονιέται ότι αυτοί υπάρχουν επειδή υπάρχουμε εμείς;
Αδερφοί και αδερφές
Μας ένωσε ο πόνος και η ελπίδα. Ο πόνος και ελπίδα μας κάνει να πορευτούμε ξανά. Όπως χθες. Όπως πάντα.
Αλλά τώρα δε βαδίζουμε μόνοι. Βαδίζουμε όλοι μαζί εμείς, που είμαστε ιθαγενείς. Όλοι εμείς, μαζί με άλλους.
Θα πορευτούμε και πάλι. Αλλά τώρα θα τρέμουν από το βήμα μας, το βήμα των ιθαγενών, οι εφτά μέρες που θα μας φέρουν στη γη των ισχυρών, στη γη που φτιάχνουν τους νόμους.
Ο πόνος που μας ένωσε, η ελπίδα που μας ενώνει θα βρουν το νόημα τους αν μας ενώσει το αύριο. Δημοκρατία! Ελευθερία! Δικαιοσύνη!

Φτάσαμε στις πόρτες της Κοιλάδας του Μεξικού. Από εδώ, η πορεία μας, η πορεία της αξιοπρέπειας των ιθαγενών, η πορεία των ανθρώπων που έχουν το χρώμα της γης, θα χαράξει ένα κύκλο γύρω από την κοιλάδα που ζουν οι ισχυροί.
Στην Πουέμπλα αρχίζει λοιπόν ο τελικός κύκλος της πορείας της αξιοπρέπειας των ιθαγενών, της πορείας εκείνων που έχουν το χρώμα της γης. Στην αρχή αυτού του τελικού κύκλου, έχουμε διαλέξει να ειπωθεί μια λέξη που κοιτάζει πολύ μπροστά. Λέξη που ίσως δεν βρίσκει αμέσως το αληθινό της νόημα. Λέξη που απαιτεί το χρόνο και τον άνεμο για να ‘βρει τη θέση της στην καρδιά μας. Λέξη που μιλάει για το αύριο. Λέξη που έρχεται από πολύ παλιά και γι’ αυτό βαδίζει πολύ πιο μπροστά από μας. Λέξη που είναι πιο μεγάλη από μας, και που πρέπει ωστόσο να ειπωθεί. Λέξη που λέγεται μονάχα απ’ όλα τα στόματα, που απαιτεί να βαδίσουμε όλοι μαζί για να μπορέσει να προφερθεί.

«ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ». Έτσι τη λένε αυτή τη λέξη. Η αξιοπρέπεια είναι μια γέφυρα. Μια γέφυρα με δυο πλευρές διαφορετικές και ξεχωριστές, δυο πλευρές μακριά η μία απ’ την άλλη. Δυο πλευρές που γίνονται μία πάνω στην γέφυρα, που παύουν να ‘ναι μακριά δίχως να πάψουν να ‘ναι διαφορετικές και ξεχωριστές.
Όταν η γέφυρα της αξιοπρέπειας απλώνεται, μιλάει γι’ αυτό που είμαστε εμείς και μιλάει για τον άλλο που είμαστε εμείς. Στη γέφυρα που είναι η αξιοπρέπεια υπάρχει ο ένας και ο άλλος. Και ο ένας δεν είναι περισσότερος ή καλύτερος από τον άλλο, ούτε ο άλλος είναι περισσότερος ή καλύτερος από τον έναν.

Η αξιοπρέπεια απαιτεί να είμαστε ο εαυτός μας. Αλλά η αξιοπρέπεια δεν είναι μονάχα το εμείς. Για να υπάρχει αξιοπρέπεια είναι απαραίτητος ο άλλος. Γιατί είμαστε εμείς πάντα σε σχέση με τον άλλον. Και ο άλλος είναι άλλος σε σχέση με μας.

Η αξιοπρέπεια είναι μία ματιά. Μία ματιά που μέσα από μας βλέπει τον άλλον . Η αξιοπρέπεια είναι αναγνώριση και σεβασμός. Αναγνώριση αυτού που είμαστε και σεβασμός σ’ αυτό που είμαστε, ναι, αλλά και αναγνώριση αυτού που είναι ο άλλος, σεβασμός σ’ αυτό που είναι ο άλλος.
Η αξιοπρέπεια είναι και γέφυρα και ματιά και αναγνώριση και σεβασμός. Η αξιοπρέπεια είναι το μέλλον. Αλλά το μέλλον δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν είναι για όλους, για εκείνους που είμαστε εμείς και για εκείνους που είναι οι άλλοι.
Η αξιοπρέπεια είναι ένα σπίτι. Μέσα του ο άλλος και εμείς. Η αξιοπρέπεια είναι ένα σπίτι με ένα μόνο πάτωμα. Μέσα του εμείς και ο άλλος έχουμε ο καθένας μας τη θέση του, αλλά έχουμε το ίδιο σπίτι.
Η αξιοπρέπεια θα ‘πρεπε να είναι ο κόσμος, ένας κόσμος που να χωράνε πολλοί κόσμοι.
Η αξιοπρέπεια δεν υπάρχει ακόμα. Η αξιοπρέπεια φτιάχνεται. Η αξιοπρέπεια είναι να παλεύεις για να υπάρξει επιτέλους αξιοπρέπεια στον κόσμο. Έναν κόσμο που να χωράνε πολλοί κόσμοι.
Η αξιοπρέπεια είναι και φτιάχνεται. Είναι ο δρόμος που έχουμε να βαδίσουμε. Η αξιοπρέπεια είναι το μέλλον.

Όταν μιλάμε για την αξιοπρέπεια των ιθαγενών μιλάμε γι’ αυτό που είμαστε σαν ιθαγενείς, αλλά και γι’ αυτό που είναι ο άλλος, εκείνος που δεν είναι σαν κι εμάς. Η αξιοπρέπεια των ιθαγενών δεν είναι να κυριαρχήσουν τον άλλον, εκείνον που δεν είναι ιθαγενής. Δεν είναι να τον υποτάξουμε, να τον καταστρέψουμε, να τον ταπεινώσουμε, να τον αγνοήσουμε να τον ξεχάσουμε. Η αξιοπρέπεια των ιθαγενών είναι γέφυρα που χρειάζεται την άλλη άκρη για να απλωθεί, χρειάζεται τον άλλο για να τον κοιτάξει, για να κοιταχτούν.
Όταν μιλάμε για την πορεία της αξιοπρέπειας των ιθαγενών, μιλάμε για το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας σαν ιθαγενείς, χωρίς πόνο, χωρίς θάνατο, χωρίς λύπη, χωρίς ντροπή γι’ αυτό που είμαστε.

Όταν μιλάμε για την πορεία της αξιοπρέπειας των ιθαγενών, μιλάμε και για το πώς μας κοιτάζουν, δηλαδή πως μας σέβονται, εκείνοι που δεν είναι ιθαγενείς. Όταν μιλάμε για την πορεία της αξιοπρέπειας των ιθαγενών, μιλάμε και για το πώς εμείς οι ιθαγενείς βλέπουμε και κοιτάζουμε τους άλλους, εκείνους που δεν είναι ιθαγενείς, πως, δηλαδή, τους σεβόμαστε.

Η πορεία της αξιοπρέπειας των ιθαγενών δεν μπορεί να ‘ναι μόνο των ιθαγενών. Η πορεία για την αξιοπρέπεια των ιθαγενών πρέπει να είναι η πορεία των ιθαγενών και των μη ιθαγενών.
Μόνο έτσι μπορούμε να κτίσουμε το σπίτι, -έτσι ονόμαζαν παλιά τον κόσμο-, όπου να χωράμε όλοι, όλοι εκείνοι που είμαστε ίσοι γιατί είμαστε ξεχωριστοί..

Εξεγερμένος υποδιοικητής Μάρκος
Ένα ξημέρωμα του 21 αιώνα
 
Μήπως ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ
είναι μια λέξη που έχουμε… ξεχάσει?
 
.
ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ
21ος Αιών…χαράματα
αγναντεύοντας τις  εντειχισμένες   πολιτείες.
66d17c75-c866-4697-a794-4275e56ed268

Ατείχιστες Πόλεις


2395284475_a08d74300f

και δίκαιοι νόμοι …δίκαιων ανθρώπων!

Κ αρλ Μαρξ!
Γκρεμίζοντας τα τείχη της Τροίας!

Οι φιλόσοφοι δοκίμασαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο,αλλά,

δεν θα πρέπει, να προσπαθήσουν να τον αλλάξουν κιόλας?


Η οικονομική ανισότητα είναι αυτή που γεννά την κοινωνική αδικία.

Η ιστορία όλων των κοινωνιών ως τώρα είναι ιστορία ταξικών αγώνων.

Με μια λέξη καταπιεστής και καταπιεσμένος βρίσκονται σε κατάπαυση αντίθεση μεταξύ τους, σ’ένα αγώνα ποτέ σκεπασμένο και ποτέ ανοικτό.
Στις προηγούμενες εποχές της ιστορίας βρίσκουμε μια πλήρη διαίρεση της κοινωνίας σε διάφορες τάξεις.

Η αστική τάξη έπαιξε στην ιστορία ένα ρόλο εξαιρετικά επαναστατικό.

Παντού όπου η αστική τάξη ήρθε στην εξουσία, κατέστρεψε όλες τις φεουδαρχικές, πατριαρχικές και ειδυλλιακές σχέσεις. Με την εκμετάλλευση της παγκόσμιας αγοράς, η αστική τάξη διαμόρφωσε κοσμοπολίτικα την παραγωγή και την κατανάλωση όλων των χωρών. Προς μεγάλη λύπη των αντιδραστικών, αφαίρεσε το εθνικό έδαφος κάτω από τα πόδια της βιομηχανίας

Η αστική τάξη αφαίρεσε το φωτοστέφανο του

συναισθηματισμού που σκέπαζε τις οικογενειακές σχέσεις και τις έκανε ξεκάθαρες χρηματικές σχέσεις.

απ’ όλα τα ως τότε αξιοσέβαστα επαγγέλματα που τα αντίκριζαν με θρησκευτική ευλάβεια. Το γιατρό, τo νομικό, τov παπά, τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης, τους μετέτρεψε σε μισθωτούς εργάτες της.

Η αστική τάξη έδειξε πώς η κτηνώδης εκδήλωση δύναμης στο μεσαίωνα, που τόσο τη θαυμάζει η αντίδραση, βρήκε την ταιριαστή της συμπλήρωση στην πιο ράθυμη τεμπελιά. Πρώτα απέδειξε τι μπορεί να κατορθώσει η ανθρώπινη δραστηριότητα. Έκανε τελείως διαφορετικά θαύματα απ’ τις πυραμίδες της Αιγύπτου, τα ρωμαϊκά υδραγωγεία και τις γοτθικές μητροπόλεις. Πραγματοποίησε τελείως διαφορετικές εκστρατείες από τις μεταναστεύσεις των λαών και τις σταυροφορίες.

Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρχει χωρίς να επαναστατικοποιεί αδιάκοπα τα εργαλεία παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις παραγωγής, δηλαδή όλες τις κοινωνικές σχέσεις

Από καιρό σε καιρό οι εργάτες νικούν, αλλά η νίκη τους είναι παροδική

Όλες οι σχέσεις ιδιοκτησίας υπόκεινταν σε μια συνεχή ιστορική αλλαγή, σε μια συνεχή ιστορική μεταβολή.
Η γαλλική επανάσταση, για παράδειγμα, κατάργησε τη φεουδαρχική ιδιοκτησία προς όφελος της αστικής ιδιοκτησίας.

Η μόρφωση, που ο αστός κλαίει το χαμό της, σημαίνει για την τεράστια πλειοψηφία τη μετατροπή της σε εξάρτημα της μηχανής.

Μη λογομαχείτε όμως μαζί μας, αναμετρώντας την κατάργηση της αστικής ιδιοκτησίας με τις αστικές σας αντιλήψεις για ελευθερία, μόρφωση, δίκαιο κλπ.

Οι ίδιες οι ιδέες σας είναι προϊόντα των αστικών σχέσεων παραγωγής και ιδιοκτησίας, όπως και το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας.

Οι αστικές φλυαρίες για την οικογένεια και τη διαπαιδαγώγηση, για τις προσφιλείς σχέσεις των γονιών με τα παιδιά, γίνονται τόσο πιο αηδιαστικές, όσο περισσότερο, εξαιτίας της μεγάλης βιομηχανίας, σπάνε όλοι οι οικογενειακοί δεσμοί για τους προλετάριους και τα παιδιά μεταβάλλονται σε απλά εμπορικά είδη και όργανα εργασίας

Σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία Σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία

1. Ο ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

α) Ο φεουδαρχικός σοσιαλισμός
Μ’ αυτόν τον τρόπο γεννήθηκε ο φεουδαρχικός σοσιαλισμός, μισός ιερεμιάδα, μισός λίβελος, μισός αντίλαλος απ’ το παρελθόν, μισός απειλή για το μέλλον, κάποτε χτυπώντας κατάστηθα την αστική τάξη με πικρόχολη, πνευματική, σαρκαστική κριτική, αλλά που φαινόταν πάντα κωμικός με την ολοκληρωτική ανικανότητά του να κατανοήσει την πορεία της σύγχρονης ιστορίας.
β) Ο μικροαστικός σοσιαλισμός
Η φεουδαρχική αριστοκρατία δεν είναι η μοναδική τάξη που γκρεμίστηκε από την αστική τάξη, δεν είναι η μοναδική τάξη που οι συνθήκες της ζωής της μαραίνονταν και σβήνανε μέσα στη σύγχρονη αστική κοινωνία. Οι ελεύθεροι αστοί και η μικρή αγροτική τάξη του μεσαίωνα ήταν οι πρόδρομοι της σύγχρονης αστικής τάξης. Στις βιομηχανικά και εμπορικά λιγότερο αναπτυγμένες χώρες, αυτή η τάξη εξακολουθεί να φυτοζωεί πλάι στην αστική τάξη που αναπτύσσεται
γ) Ο γερμανικός ή ο «αληθινός» σοσιαλισμός
Η σοσιαλιστική και κομμουνιστική φιλολογία της Γαλλίας που γεννήθηκε κάτω από την πίεση της κυρίαρχης αστικής τάξης, και που είναι η φιλολογική έκφραση της πάλης ενάντια σ’ αυτή την κυριαρχία, μεταφέρθηκε στη Γερμανία σε εποχή όπου η αστική τάξη μόλις άρχιζε τον αγώνα της ενάντια στο φεουδαρχικό απολυταρχισμό

2. Ο ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΣ Ή ΑΣΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

Ένα μέρος της αστικής θέλει να διορθώσει τα κοινωνικά κακά, για να εξασφαλίσει την ύπαρξη της αστικής κοινωνίας.
Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν: οικονομολόγοι, φιλάνθρωποι, ανθρωπιστές, άνθρωποι που ασχολούνται με τη βελτίωση της κατάστασης των εργαζόμενων τάξεων, οργανωτές αγαθοεργιών, προστάτες των ζώων, ιδρυτές συλλόγων υπέρ της μετριοπάθειας, οι πιο παρδαλοί ψευτομεταρρυθμιστές. Κι αυτό τον αστικό σοσιαλισμό έφτασαν να τον επεξεργαστούν σε ολόκληρα συστήματα.

3. Ο ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΟΥΤΟΠΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ

Ας αναφέρουμε σαν παράδειγμα τη Φιλοσοφία της αθλιότητας τον Προυντόν.

Η σημασία του κριτικού-ουτοπικού σοσιαλισμού και κομμουνισμού βρίσκεται σε αντίστροφη σχέση με την ιστορική εξέλιξη. Στο βαθμό που αναπτύσσεται και διαμορφώνεται η ταξική πάλη, στον ίδιο βαθμό χάνει κάθε πρακτική αξία, κάθε θεωρητική δικαιολογία αυτή η φανταστική ανύψωση πάνω απ’ την πάλη αυτή, αυτή η φανταστική καταπολέμησή της. Γι’ αυτό κι αν από πολλές απόψεις οι αυτουργοί αυτών των συστημάτων ήταν επαναστάτες, οι μαθητές τους όμως συγκροτούν πάντα αντιδραστικές αιρέσεις. Διατηρούν αναλλοίωτες τις παλιές αντιλήψεις των δασκάλων σχετικά με την ιστορική εξέλιξη του προλεταριάτου. Γι’ αυτό προσπαθούν με συνέπεια ν’ αμβλύνουν ξανά την ταξική πάλη και να συμβιβάσουν τις αντιθέσεις. Εξακολουθούν να ονειρεύονται ότι θα πραγματοποιήσουν με πειράματα τις κοινωνικές τους ουτοπίες: για τη θαυματουργή αποτελεσματικότητα της κοινωνικής τους επιστροφής

Την πιο ταιριαστή του έκφραση ο αστικός σοσιαλισμός την αποκτάει τότε μονάχα, όταν καταντάει ένα απλό ρητορικό σχήμα.

Ο σοσιαλισμός της αστικής τάξης είναι ακριβώς ο ισχυρισμός ότι οι αστοί είναι αστοί προς όφελος της εργαζόμενης τάξης.

Οι κομμουνιστές θεωρούν ανάξιο τους να κρύβουν τις απόψεις και τις προθέσεις τους. Δηλώνουν ανοιχτά ότι οι σκοποί τους μπορούν να πραγματοποιηθούν μονάχα με τη βίαιη ανατροπή όλου του σημερινού κοινωνικού καθεστώτος.

Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν κόσμο ολόκληρο.
ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

.Άνθρωποι, όλων των χωρών ενωθείτε!
Δεν έχετε να χάσετε παρά τις αλυσίδες σας αλλά,

μη προσθέσετε καινούργιες!

Οι φιλόσοφοι προσπάθησαν ν’αλλαξουν τον κόσμο, αλλά,

δεν θα πρέπει να προσπαθήσουν ν’αλλάξουν

και τον Εαυτό τους,  δίνοντας ένα… ‘καλό παράδειγμα?

Σοσιαλισμός και βαρβαρότητα;

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα;

Ρωτούν οι πολεμιστές της Λάϊον

και απαντούν:

Σοσιαλισμός και Αυτογνωστική Συνειδητότητα!

8

Η αξιοπρέπεια των ανθρώπων


 

 

 
1abc3b

….και  η συνηγορία μιας Ατείχιστης Πόλης!

Σταμάτησε το μεγάλο καραβάνι της ανθρωπότητας μπροστά σε ένα αδιαπέραστο τείχος.
Μια βαριά πύλη στέκεται μπροστά στο κέντρο του τείχους και δεν ανοίγει παρά μόνο με ένα συγκεκριμένο κλειδί.
Η Μοιρασιά είναι η λέξη-κλειδί της κρίσης του πολιτισμού μας.
Κανένα άλλο κλειδί δεν πρόκειται να ανοίξει τη βαριά πύλη του μέλλοντος μας!

Όσο κι αν το σύστημα προσπαθεί να σώσει τις τράπεζες δεν θα τα καταφέρει.
Στην Ελλάδα, ευθυγραμμισμένοι πλήρως προς τας υποδείξεις, δώσαμε αμέσως 28 δις στις τράπεζες και μόνο κατόπιν κινητοποιήσεων 0,5 δις σε όλους τους αγρότες.
Αν ήταν αντίστροφα τα ποσά
ίσως μπορούσαν να σωθούν και οι τράπεζες τελικά…
Γιατί όταν δεν έχουν να πληρώσουν τα χρέη θα τους πάρουν αρχικά τη περιουσία τους, αλλά …ποιος θα τις αγοράσει μετά;
Έτσι λέγεται κατέρρευσε η πυραμίδα των τοξικών δομημένων ομολόγων στην Αμερική.
Είναι οι οικονομικοί δίδυμοι πύργοι που καταρρέουν τώρα , όχι από «τρομοκράτες» Άραβες, αλλά από τρομοκράτες άπληστους κεφαλαιοκράτες.
Σαν το σκορπιό που δαγκώνει τον εαυτό του.

Ο τρίτος κόσμος που αποτελεί τα ¾ του συνολικού πληθυσμού, έχει στη διάθεση του μόνο το ¼ των τροφίμων και μόλις το 17% των συνολικών πόρων του πλανήτη.
Τραγικό αποτέλεσμα κάθε τρία δευτερόλεπτα ένα παιδί να πεθαίνει από τη φτώχεια και κάθε τρία λεπτά από την πείνα…
Πως το ανεχόμαστε αυτό αλήθεια;
Πως κοιμόμαστε τη νύχτα;
Που στείλαμε εξορία την Ντροπή για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε ξέγνοιαστα;
Πως μπορούμενα διασκεδάζουμε σπαταλώντας χιλιάδες ευρώ σε ξενυχτάδικα, ενώ την ίδια στιγμή ξεψυχούν παιδιά από πείνα;
Πόσο παχυδερμισμό μπορούμε να έχουμε όταν φτιάχνουμε δυο-τρεις πισίνες στη βίλα μας, όταν εκατομμύρια διψάνε ή πίνουν μολυσμένο νερό και αρρωσταίνουν;
Ποιος θεός το επιτρέπει αυτό και πως μπορούν οι εικόνες του στους πολυτελείς ναούς να παραμένουν φορτωμένες χρυσάφι;
Πόσα δις στρατιωτικού εξοπλισμού ξοδεύονται για να διατηρούνται τεχνητές εντάσεις στον κόσμο και οι έμποροι όπλων να θησαυρίζουν;
Ποιοι ψηφίζουμε ξανά και ξανά τους υπηρέτες του απάνθρωπου συστήματος, που καταδικάζει τους γέρους σε εξαθλίωση με συντάξεις πείνας και τους νέους ανθρώπους σε ένα ατέλειωτο εξευτελιστικό αγώνα για επιβίωση;

Τι μπορεί να γίνει;
Μια νέα ενέργεια διαπερνά και αναστατώνει την έννομη «τάξη».
Κερδίζει εσωτερικά έδαφος μια νέα αντίληψη μοιρασιάς.
Ήδη τα πήλινα πόδια του καπιταλιστικού γίγαντα τρίζουν.
Μετά την πτώση του πολιτικού ολοκληρωτισμού και κρατικού καπιταλισμού, όπως εκφράστηκε στις ανατολικές χώρες, έρχεται η σειρά του οικονομικού ολοκληρωτισμού των
G8 και του ΔΝΤ.
Οι ασύδοτες άπληστες δυνάμεις της αγοράς, μη βρίσκοντας τι άλλο να φάνε, αρχίζουν να τρώνε τις σάρκες τους.
Τα χρηματιστήρια τρίζουν εφιαλτικά για τους μεγαλομετόχους…
Ο υπόκωφος ήχος έρχεται από την Ιαπωνία και την Αμερική…

Ας καταλάβουμε επίσης ότι τα τρόφιμα και το νερό δε μας ανήκουν!
Μόλις φτάσουν να καλύψουν τις ανάγκες μιας χώρας θα πρέπει να πηγαίνουν εκεί που υπάρχει έλλειψη!
Παράγει ο πλανήτης 10%περισσότερα τρόφιμα από όσα χρειαζόμαστε!
Πως μπορεί να γίνει αυτό;
Με ένα ισχυρό ΟΗΕ που θα αναδιανέμει τα προϊόντα της γης.

Αυτό μόλις πριν 6 μήνες θα φάνταζε ανέκδοτο.
Όμως μετά το ξέσπασμα της κρίσης, θα έρχονται όλο και πιο κοντά τέτοιες προτάσεις…

Λύσεις τύπου Σαρκοζί, να κλείσει τα σύνορα για
να προστατέψει τις θέσεις εργασίας στη Γαλλία από τα απελπισμένα κύματα μεταναστών, πέρα από το ανέντιμο της λογικής ( οι Γάλλοι έκαναν αποικίες όταν ήθελαν) δεν είναι δυνατό να έχουν αποτέλεσμα.
Όσο υπάρχουν τα εξευτελιστικά ημερομίσθια του τρίτου κόσμου, θα παράγονται φτηνά προϊόντα εκεί και συνεπώς θα κλείνουν οι εταιρείες στη Γαλλία και θα αυξάνεται η ανεργία.
Μόνη λύση να ανεβεί το βιοτικό επίπεδο των τρίτων χωρών.
Να χαριστούν τα χρέη, αρκετά πανωτόκια πλήρωσαν.

Κάθε χρόνο μια έκταση δασών,όσο η Ελλάδα, αποψιλώνεται στον Αμαζόνιο, τον πνεύμονα οξυγόνου του πλανήτη, από τη υλοτομία.
Να δοθούν κίνητρα για άλλη εργασία στον εξαθλιωμένο πληθυσμό.

Να μπει λουκέτο στις ρυπογόνες βιομηχανίες παγκόσμια.
Να υπογράψει επιτέλους η Αμερική την έστω μικρή δέσμευση όλων των κρατών.
Στην Ελλάδα τα φουγάρα του λιγνίτη να πάψουν και να παράγεται ενέργεια από τον ήλιο και τον άνεμο.
Στον Ασωπό δηλητηρίαζαν οι βιομηχανίες αλουμινίου, τα πόσιμα νερά με καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο πολλά χρόνια.
Όταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο, πλήρωσαν ένα αστείο πρόστιμο οι εταιρείες και αυτή τη στιγμή συνεχίζουν απτόητες…
Έφεραν νερό από δίπλα για τους κατοίκους…λες και ο υδροφόρος ορίζοντας δεν συνδέεται…

Χρειάζεται όλοι οι πολίτες να γίνουμε ενεργοί ακτιβιστές, είναι ζήτημα ζωής και θανάτου πια.
Να πάρουμε τα πράγματα στα χέρια μας.
Να απαιτήσουμε να μπει η ζωή πάνω από το οικονομικό κέρδος λίγων.
Παντού η λύση είναι να θιγούν τα συμφέροντα των λίγων για χάρη των πολλών.

Στην Αμερική η ψαλίδα των μισθών επίσημα είναι 1/270 και στην πραγματικότητα 1/1000.
Ποια λογική απάνθρωπης εκμετάλλευσης το επιτρέπει;

Και ως πότε θα μπορεί να συνεχιστεί;

Η χριστιανική δύση είναι που λειτουργεί με αυτό τον τρόπο!
Λατρεύουν Αυτόν που είπε κάτι για τους δυο χιτώνες…(δε μίλησε για μετοχές!).
Αλλά κι αυτόν τον έφεραν στα μέτρα τους, τον γέμισαν χρυσάφι για να τους ευλογεί και να τους μοιάζει.
«Γουρούνι ο θεός που ορίζουν».Δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη.
Ο μακελάρης Μπους ήταν θρησκόληπτος και άκουγε …φωνές να τον καθοδηγούν!
Ο θρησκευτικός ολοκληρωτισμός χέρι- χέρι με τον οικονομικό και τον πολιτικό.
Η Ιδέα της Μοιρασιάς, που μόνο ως αναγκαιότητα θα επιβληθεί, όχι διαφορετικά, θα παρασύρει ταυτόχρονα και τις τρεις μορφές ολοκληρωτισμού που σαν βρόγχος τυλίγουν το λαιμό της ανθρωπότητας.

Είναι σίγουραακόμα νωρίς για κάτι τέτοιο, όμως οι συνθήκες ωριμάζουν ραγδαία.
Θα επιταχυνθούν ακόμα περισσότερο,
όταν οι πολίτες συνειδητοποιήσουμε ότι μπορούμε να συμβάλουμε σε αυτή την κατεύθυνση.
Όταν βγούμε από το λήθαργο της παθητικότητας που μας έχουν έντεχνα εισάγει με όλο το σύστημα των media της αποχαύνωσης.
Να στηρίξουμε τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που πασχίζουν…
Να αποκλείουμε στις εκλογές τους διαχειριστές και υπηρέτες της
σημερινής φαύλης τάξης πραγμάτων.
Να γίνουμε ενεργοί συνειδητοί πολίτες με λόγο.

Η Μοιρασιά ως μια επιστημονική πέρα της ηθικής αναγκαιότητα, είναι αυτή που θα ενώσει τον κόσμο!
Οι σπασμωδικές κινήσεις του συστήματος να σωθεί δε θα αποδώσουν.
Η ύφεση δε θα ξεπεραστεί με τους σημερινούς τρόπους.
Αρχίζουν δειλά δειλά να αντιλαμβάνονται οι ιθύνοντες, ότι χρειάζεται να διασώσουν τον κοινωνικό ιστό.
Ακόμα και αυτή η κρατική παρέμβαση για να σωθούν οι τράπεζες,
σήμανε το τέλος της αδίστακτης θεωρίας του νεοφιλελευθερισμού, που μόνο οι δυνάμεις της αγοράς έχουν σημασία.
Και έπεται συνέχεια, είναι μόνο η αρχή.

Σίγουρα αυτή τη στιγμή λαμπρά μυαλά, οικονομολόγοι, απόγονοι του Μάρξ στον 21ο αιώνα της παγκοσμιοποίησης, δουλεύουν επιστημονικά τα νέα δεδομένα με ένα μέλημα: να διασφαλίσουν την Ελευθερία από τη φτώχεια 

από τους τρεις ολοκληρωτισμούς, δίχως να πέσουμε εύκολα ξανά σε ένα πολιτικό ολοκληρωτισμό , όπως συνέβη με την Σοβιετική Ένωση.
Δουλεύουν την Ιδέα της Μοιρασιάς.

Μια Ηλιόλουστη Μέρα θα ξημερώσει μετά από αυτό το πηχτό σκοτάδι.
Ένας νέος Ήλιος θα ζεστάνει τη γη.
Η ενέργεια της Ελευθερίας θα σαρώσει στο διάβα της ότι παλιό, αρρωστημένο και σαθρό στέκεται εμπόδιο.
Και είναι πολλά αυτά, αλλά το βουερό ποτάμι της συνείδησης έχει ξεκινήσει από τα ψηλά βουνά και είναι αποφασισμένο να ποτίσει τον κάμπο και να φτάσει στη θάλασσα.
Η Ελευθερία έχει κάνει κράτος ήδη σε πολλές καρδιές,
που πλέον δεν ανέχονται τίποτα περιοριστικό.
Ας γίνουμε μια ακόμα «βάση» της!

Η Αξιοπρέπεια διέσχισε τον ωκεανό και έφτασε πια στο λιμάνι του Νέου Κόσμου, του Ενός Κόσμου!
Χαρείτε!

και ….το πλοίο της
στο λιμάνι της κοινωνικής δικαιοσύνης!
2597603677_b625eae52f_o