Η απελευθέρωση του ορθολογισμού


Bacchante

ενός Αντινοϊκού Επιμηθαϊκού Πανπενθεαϊκού

χαρμολυπικού  ανθρωποφάγου συστήματος

από τον θεό της Χαράς, της Μεταμόρφωσης,

του Παιγνιδιού, τον Δενδρίτη γερών Δένδρων

  και Ριζών  χυμωδών σπερματοφόρων,

τον θεό της ΟινοΠνευματικής Αμπέλου!

Τον Διόνυσο και την Νύξη του στο  Δία

… για το Έργον!

 Φανερώσου σαν ταύρος, ώ Βάκχε,

ή καθώς πολυκέφαλο φίδι,

ή λιοντάρι περίφλογο!

 Έλα με όψη γελούμενη, ώ Βάκχε,

και στο δίχτυ του θανάτου πιάσε

το σκληρό των βακχών κυνηγάρη,

στο κοπάδι τους μέσα όταν πέσει!

 Τάχα θενά ‘ρθει ένας καιρός

που σε χορούς ολονυχτίς

πόδι λευκό θενά πατώ,

 βακχεύοντας με αναγυρτό

κεφάλι, μες στο δροσερό

το αγέρι, σα λαφόπουλο

που παίζει μέσα στη χαρά

την πράσινη του λιβαδιού,

σαν ξέφυγε το φοβερό

κυνήγημα και τη χωσιά, πηδώντας τα καλόπλεχτα

δίχτυα, κι ωστόσο ο κυνηγός

χουγιάζει τα λαγωνικά;

Μα αυτό, με γρηγορότρεχα

ποδάρια σαν τον άνεμο,

  διαβαίνει του ακροπόταμου

την ομαλιά και χαίρεται

την απερπάτηχτη ερημιά

και τη χλωρή τη φυλλουριά

του λόγκου του βαθύμαλλου.

  Τί ‘ναι η σοφία; Ποιο χάρισμα

απ’ όσα δίνουν οι θεοί

  στον άνθρωπο είναι πιο καλό

παρά το χέρι να μπορεί

το νικητήριο να κρατεί

πα στο κεφάλι των εχτρών;

Τ’ όμορφο πάντα είναι αρεστό !

  Αγαλινά πορεύεται

η θεοτικιά η δύναμη,

όμως ποτέ δεν αστοχά·

  κι απ’ τους ανθρώπους τιμωρεί

όσους τιμούν την ασπλαχνιά,

κι από μιά γνώμη αλλόφρενη,

δεν προσκυνάνε τους θεούς.

Αυτοί κρύβουν πολύτροπα

 του χρόνου το αργό πάτημα

και κυνηγούν τον άσεβο.

Απ’ τη συνήθεια πιο ψηλά,

γνώση και πράξη μη ζητάς.

Δε σου στοιχίζει να θαρρείς

  πώς έχει δύναμη ο θεός,

-όποιος και νά ‘ν’— και να τιμάς

αυτό που οι αιώνες συνηθούν

κι από τη φύση το κρατούν.

  Τί ‘ναι η σοφία; Ποιο χάρισμα

  απ’ όσα δίνουν οι θεοί

στον άνθρωπο είναι πιο καλό

παρά το χέρι να μπορεί

το νικητήριο να κρατεί

πα στο κεφάλι των εχτρών;

Τ’ όμορφο πάντα είναι αρεστό !

 Μακάριος όποιος γλίτωσε

  τις τρικυμιές της θάλασσας

κι αραξοβόλι πέτυχε·

μακάριος όποιος έφτασε

στο τέρμα των αγώνων του·

στον πλούτο και στη δύναμη

ο ένας τον άλλο ξεπερνά.

Ελπίδες μύριες βρίσκουνται

  μες στις μυριάδες τους θνητούς·

άλλες καλότυχα τους παν

κι άλλες μαδάνε και σκορπάν·

καλοτυχίζω το θνητό

που τη ζωή χαιράμενα

μέρα τη μέρα την περνά.

 Άιντε χορό να σύρουμε

του Βάκχου, ας σύρουμε φωνή

  για του Πενθέα τη συφορά

που από το φίδι έχει γενιά!

Πού τα γυναίκεια φόρεσε

κι άρπαξε θύρσον όμορφο,

αρμάτωμα θανατερό,

και πήρε ταύρο για οδηγό.

  Βάκχες της Θήβας, τον τρανό

τον ύμνο τον καλλίνικο,

κλάμα και θρήνο εκάματε.

Αγώνας όμορφος, μαθές,

φονικό χέρι να βουτάς

μες στο αίμα του ίδιου σου παιδιού!

από την ιστοσελίδα  Μικρός Απόπλους

DionisoAriadneTicianoCgfa

Μόνο τρελός!

Ποιητής μονάχα!

Της αλήθειας μνηστήρας  είσαι  εσύ

Όχι ! Ποιητής μονάχα!

Βροντοφωνάζει  ο Διθυραμβικός Διονυσιακός

Αγγελιοφόρος  Νίτσε

στους Διθυράμβους του

με δυνατή Ιαχή

 και

…οι Πολεμιστές της Λάϊον

συμφωνούν,

ΜΑΖΙ  με την Αριάδνη από την Νάξο.

 

Advertisements

9 thoughts on “Η απελευθέρωση του ορθολογισμού

  1. …οι Πολεμιστές της Λάϊον

    συμφωνούν,

    ΜΑΖΙ με την Αριάδνη από την Νάξο.

    Η Αριάδνη στη Νάξο;
    Ο Όμηρος όμως αναφέρει ότι ο Διόνυσος ζήτησε απ την Άρτεμη να σκοτώσει την Αριάδνη στη νήσο Δία. Ποιά να δεχτούμε εκδοχή και ποιά να απορρίψουμε; Αλλά σαν φύλακας της Κρήτης, δώρο Διός,στο γάμο της Ευρώπης, η Δία, τότε μάλλον εκεί σταμάτησε ο Διόνυσος τον Θησέα, αφαιρώντας του τον μίτο, που έκλεψε ξελογιάζοντας την Αριάδνη, κυριολεκτικά πιάνοντας την στον ύπνο, μέσα στο όνειρο της εισβάλοντας, πριν εισβάλει στο νησί της. Άποψη μου, αν κάτι έφτασε ως την Νάξο, θα ήταν αυτό που έφτασε και στην Τροία μαζί με τον Πάρη, ένα φάσμα της μονάχα, αλλά κι αυτό του το πήρε ο Διόνυσος.
    Κάποιες αιτιάσεις για ηγεμονία τις αφήνει αίολες ο Όμηρος και οι Αθηναίοι φιλόσοφοι δεν έχουν άλλα περιθώρια παρά να τον απομακρύνουν απο την ιδανική τους πολιτεία.
    Ποιός είναι άραγε ο αφηρημένος πυρήνας της ιστορίας δύναμης του πολέμου ανάμεσα Σπάρτης και Αθήνας, ανάμεσα Αθήνας και Ατλάντων και του φόρου υποτελείας των Αθηνών στην Κρήτη του Μίνωα, για τον οποίο ο Όμηρος και για κανέναν άλλον αναφέρει
    » Ο Μίνωας του μεγάλου Δία σύντροφος εννιά και εννιά κυβέρναε χρόνους»
    Μαθητές του Μίνωα ήταν οι Λακεδαιμόνιοι.

  2. Εξαιρετικοί στοχασμοί
    διθυραμβική greenlion
    που προάγουν στην σκέψη σε υψηλά
    δωμάτια του νου
    κρατημένες από ένα στύλο του και κολώνα γερά!
    Καυτές ερωτήσεις
    που ζητούν ….απάντηση με την καθαρότητα
    ενός σπαθιού!

    Ας ξεκινήσουμε την άνοδο
    με την παρατήρηση
    πως ο Διόνυσος είναι μεγάλος ηθοποιός
    κοντά στο κόσμο
    και μεταμορφώνεται συγκινώντας τους πάντες
    αλλά παραμένοντας σε μια θεατρική σκηνή και «ποιών ήθος» μέσα από πολλούς ρόλους.

    Ο Όμηρος είναι μύστης, είναι δύσκολος και απρόσιτος στην κατανόηση του
    παρ όλο που έχει διαφυλάξει τα μυστικά του
    σε ένα «κινηματογραφικό» έργο εξόχως ποιητικό.

    Οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες κάνανε πολλά λάθη εγκλωβισμένοι στα μεγάλα ελαττώματα των Ελλήνων με τα κυριότερο
    την έλλειψη συνεργασίας και αλληλουποστήριξης.

    Ο Μίνωας γιος του μεγάλου Νου του Διός έφτιαξε τον Λαβύρινθο
    την σκέψη και την λογική του ανθρώπου τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του και την κόρη του με τον Μίτο για να βγει κανείς από εκεί
    που πρέπει να περάσει.
    Την λογική!
    Μόνο κάποιος που είναι πρότυπο λογικής
    μπορεί να γίνει πρότυπο σιωπηλής γνώσης!

    Για τους Ατλάντειους έχουμε μιλήσει.
    …θα συνεχίσουμε το ενδιαφέρον θέμα …όμως…
    γιατί έχει και άλλες πτυχές;)

  3. Αναρωτούμενος και εγώ μαζί σου
    και συνεχίζοντας τον συλλογισμό
    αν τη Αριάδνη έφθασε στην Νάξο και η Ελένη στην Τροία
    ή το φάσμα τους
    θα σκεφτόμουν πως
    η Νάξος… μια νύξη του Δία για το θέμα αυτό
    την εμπεριέχει ούτως ή άλλως
    συνδεδεμένη με τον Διόνυσο.

    Ίσως αυτό το περίφημο φάσμα των δύο καλλονών
    να είναι η σκιά τους,
    η περιβόητη σκιά μας που μας ακολουθεί πάντα.
    Το ερώτημα έχει ως εξής:
    Αν κάποιος μας κλέψει την σκιά μας τι μας κλέβει;
    Μήπως είναι ένας τρόπος να την αναγνωρίσουμε;

    • Αν κάποιος μας κλέψει την σκιά μας τι μας κλέβει; Μα φυσικά τον ενστικτώδη εαυτό μας, τον φύλακα μας, που καμιά φορά αν δεν ελέγχεται από το λογικό μας εαυτό μετατρέπεται σε φρουρό της φυλακής μας.

  4. Η σκιά …των πολεμιστών!
    αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής.
    Σ κιά ,ο μόνιμος σύντροφος μας!
    Johnson Robert
    Όλοι μας γεννιόμαστε ως μια ολότητα και ευελπιστούμε ότι θα πεθάνουμε ως μια ολότητα.
    Συνήθως όμως, κάπου στις απαρχές του δρόμου μας, όταν δοκιμάζουμε κάποιο από τα θεσπέσια φρούτα του δέντρου της γνώσης, τα πράγματα χωρίζονται σε καλό και κακό και έτσι ξεκινάμε την διαδικασία της σκιάς.
    Η ζωή μας διχάζεται

    Όταν η σκιά αυτονομείται, γίνεται ένα τρομερό τέρας μέσα στο ψυχικό μας ενδιαίτημα.
    Η Σκιά είναι το σύνολο των τμημάτων εκείνων του εαυτού μας που απωθούμε ή αποφεύγουμε να εκδηλώσουμε, επειδή θεωρούμε ότι είναι “αρνητικά” -άρα συναισθητικά επώδυνα- ή, σε πολλές περιπτώσεις, η εκδήλωσή τους δεν επιτρέπεται σύμφωνα με τα ισχύοντα κοινωνικά πρότυπα.

    Όμως την ίδια στιγμή όλα αυτά τα σκιερά μας κομμάτια, που συνήθως αγνοούμε, είναι εξαιρετικά πολύτιμα, γιατί σε αυτά βρίσκεται η πηγή της δημιουργικότητάς μας, αλλά και η μόνη μας ελπίδα για την πνευματική μας ολοκλήρωση.
    Πώς να εξερευνήσουμε τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής μας και να συμφιλιωθούμε με τα υπόγεια, αλλά εξαιρετικά πολύτιμα, “ψυχικά μας απόβλητα» στοιχεία, τα οποία, εξαιτίας της ασυμβατότητάς τους με την επιλεγμένη συνείδηση, δημιουργούν ενεξέλεγκες αντιδράσεις;

    Η σκιά, το κατώτερο τμήμα της προσωπικότητα, το άθροισμα όλων των προσωπικών και συλλογικών ψυχικών συμπλεγμάτων, δεν εκφράζονται στη ζωή και επομένως ενώνονται σε μία σχετικά αυτόνομη «διχασμένη προσωπικότητα» με αντιθετικές τάσεις μέσα στο ασυνείδητο.

    Η σκιά συμπεριφέρεται αντισταθμιστικά στη συνείδηση.

    Για αυτό τα αποτελέσματά της μπορούν να είναι τόσο θετικά όσο και αρνητικά. Στα όνειρα η σκιά έχει πάντα το ίδιο φύλο με τον ονειρευόμενο.
    Η σκιά προσωποποιεί οτιδήποτε, αρνείται να αναγνωρίσει το υποκείμενο γύρω από τον εαυτό του. Προβάλλεται πάνω στο άτομο άμεσα ή έμμεσα.

    Σημαντικό αρχέτυπο τόσο για το ατομικό όσο και για το συλλογικό ασυνείδητο, η Σκιά στους πρωτόγονους λαούς κάνει την εμφάνισή της μέσα από πολλές προσωποποιήσεις.

    Είναι ουσιαστικά τμήμα του ατόμου, αποχωρισμένο τμήμα της ύπαρξής του, που ωστόσο παραμένει δεμένο πάνω του σαν «σκιά». Συνεπώς, είναι λογικό για τον πρωτόγονο να θεωρείται «κακός οιωνός» όταν κάποιος πατάει τη σκιά του.

    Η μορφή της σκιάς αποτελεί συχνό θέμα και στην τέχνη
    Γιατί κατά τη δημιουργική δραστηριότητά του και την επιλογή θεμάτων ο καλλιτέχνης αντλεί κυρίως από τα βάθη τον ασυνείδητού του.

    Με τις δημιουργίες του εξάπτει το ασυνείδητο του κοινού και αυτό είναι πιθανώς το μεγαλύτερο μυστικό της αποτελεσματικότητάς των καλλιτεχνών. Οι εικόνες και μορφές του ασυνείδητου αναδύονται μέσα του και μεταφέρουν το πανίσχυρο μήνυμά τους σε άλλους, παρόλο που εκείνοι δεν μπορούν να αναγνωρίζουν την πηγή της «έκστασης» τους

    Η συνάντηση με τη Σκιά συμπίπτει ενίοτε με τη συνειδητή πραγμάτωση του λειτουργικού και ιδιοσυγκρασιακού τύπου του ατόμου. Ο αδιαφοροποίητος λειτουργικός και ο υπανάπτυκτος ιδιοσυγκρασιακός τύπος είναι η «σκοτεινή πλευρά» μας, η έμφυτη συλλογική προδιάθεση, την οποία απορρίπτουμε για ηθικούς, αισθητικούς ή άλλους λόγους και την απωθούμε, γιατί βρίσκεται σε αντίθεση με τις συνειδητές αρχές μας.

    Όσο βέβαια επικεντρώνεται κανείς μόνο στην κύρια λειτουργία του και κατανοεί την εξωτερική και εσωτερική πραγματικότητα σχεδόν αποκλειστικά με αυτή την πλευρά της ψυχής του, οι άλλες τρεις λειτουργίες του παραμένουν αναπόφευκτα στο σκοτάδι ή τη «σκιά», από όπου βαθμιαία πρέπει να ανασυρθούν ξανά, απαλλαγμένες υπό την επίδραση των διάφορων μορφών του ασυνείδητου.

    Ο καθένας φέρνει μια σκιά, και όσο λιγότερο ενσωματώνεται στη συνειδητή ζωή του ατόμου, τόσο πιο σκοτεινή και πυκνή είναι η υφή της.

    Η ανάπτυξη της σκιάς προχωρεί παράλληλα με εκείνη του Εγώ.

    Ιδιότητες τις οποίες το Εγώ δε χρειάζεται ή δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει, παραμερίζονται ή απωθούνται κι έτσι παίζουν μικρό ή καθόλου ρόλο στη συνειδητή ζωή του ατόμου.

    Συνεπώς, το παιδί δεν έχει καθόλου Σκιά, αλλά η Σκιά του γίνεται σαφέστερη καθώς σταδιακά το εγώ αποκτά μεγαλύτερη σταθερότητα και ελαττώνεται η διακύμανση.

    Και επειδή κατά τη διάρκεια της ζωής μας αναγκαζόμαστε συνεχώς να εμποδίζουμε ή να απωθούμε τη μια ή την άλλη ιδιότητα, η σκιά δεν μπορεί ποτέ να υψωθεί στη συνείδηση.

    Ποιο είναι αυτά το αλλόκοτο σκοτεινό στοιχείο, αυτή η σαυροειδής ουρά, που μας ακολουθεί και μας καταδιώκει τόσο επίμονα και ανελέητα στον ψυχικό μας κόσμο?

    http://elzin.wordpress.com/2009/04/16/%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%B9%CE%AC-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD/

  5. «Μα φυσικά τον ενστικτώδη εαυτό μας, τον φύλακα μας, που καμιά φορά αν δεν ελέγχεται από το λογικό μας εαυτό μετατρέπεται σε φρουρό της φυλακής μας».

    Σε τίποτα δε θα συμφωνούσα πιο πολύ μαζί σου
    εξερευνητική Green Lion!!!

    • Διακινδυνεύοντας να διαφωνήσεις…
      Ο λογικός μας εαυτός θα μπορούσαμε να πούμε ότι σχετίζεται με τον Απόλλωνα που έτσι κι αλλιώς δεν είναι για τους πολλούς, κι ο ενστικτώδης από τον Διόνυσο; Και όταν δεν λειτουργούν αρμονικά μεταξύ τους,τότε οι Σειρήνες μας παρασύρουν και χανόμαστε;

  6. Όταν κατεβαίνει η Πηνελόπη τα σκαλιά του παλατιού της Ιθάκης
    και παρουσιάζεται στους μνηστήρες,
    εκεί είναι και ο Οδυσσέας στα κουρέλια,
    στη κάτω αίθουσα
    με το πρόσωπο της σκεπασμένο
    στηρίζεται πάντα σε μια κολώνα ένα στύλο και ακουμπά.
    Όταν ο Οδυσσέας την ακολουθεί
    στα πάνω δωμάτια το νου τα ψηλά
    εκείνη δύσπιστη, τον δοκιμάζει σκληρά.
    Ο Ηρακλής έχει δύο στήλες δεξιά και αριστερά που φυλά
    ο Όμηρος αναφέρει πάντα μία στο παλάτι
    και ο Οδυσσέας είναι δεξιά της
    και η Πηνελόπη αριστερά.

    Εύστοχα επισημαίνεται ο ρόλος του Απόλλωνα
    αλλά και ο ρόλος του Διόνυσου είναι συμπληρωματικός
    αφού μοιράζονται ένα τόπο δύναμης,
    τους Δελφούς
    σαν καλοκαιρινοί και χειμερινοί κάτοικοι του αντίστοιχα.
    Η συνείδηση εξελίσσεται και ανεβαίνει μέσα από μια θεατρική σκηνή,
    όπως είναι και η ίδια η ζωή αντιγράφοντας της και η σκιά αναγνωρίζεται
    εκτονώνεται όχι καταστροφικά.
    Αυτή είναι η αξία του διονυσιακού στοιχείου που ο Όμηρος γνώριζε πολύ καλά σε συνεργασία με το απολλώνειο.

    Κανένας δεν μπορεί να είναι συνέχεια και μόνο καλός γιατί μεγαλώνει την σκοτεινή πλευρά του.
    Αλλά κανένας δεν πρέπει να γίνεται κακός και άδικος διαπράττοντας μια ύβρη.
    Ο Διόνυσος κατέχει την τέχνη για την ισορροπία αυτή
    γι αυτό και οι βακχικές Απόκριες και οι μάσκες τους λειτουργούσαν εκτονωνικά σε ένα θέατρο δρόμου και θεραπευτικά.

    Όμως χάθηκε η λογική, το μέτρο η ερμηνεία και η ουσία τους,
    διερευνητική greenlion,
    και για αυτό σωστά αναρωτιέσαι και εξετάζεις το θέμα από όλες τις πλευρές.

    Και όταν δεν λειτουργούν αρμονικά μεταξύ τους,τότε οι Σειρήνες μας παρασύρουν και χανόμαστε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s