Η αφυπνιστική ποίηση μιας Πηνελόπης!


 

Rulers-Ithaca-Odysseus-03-goog

….και τα επαναστατικά  όνειρα της !

πρόσκληση για πέντε όνειρα

Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση της αγαπημένης Morgana (Ευρυνόμης) , αποκαλύπτω τον κρυφό ρόλο μου, ως άλλη Πηνελόπη, που ονειρευόμενη υφάντρια στο φως προσδοκούσε την επιστροφή στην Εστία του Οδυσσέα, αρχετύπου της εξελισσόμενης ανθρωπότητας.

Ονειρεύομαι λοιπόν

1. την κοινή ευημερία

2. την αδερφοσύνη

3. την διάλυση της μεγάλης πλάνης

4. την αποκάλυψη της δόξας του ανθρώπου

5. την επιστροφή στην χρυσή εποχή

αποκάλυψη

κραυγή φωτός διώκει το σκοτάδι
μέσα στο νου αστράφτει και βροντά
στη μάχη με την πλάνη
κραυγή θεού νέες εντολές χαράσει
στο πετράδι του λωτού
με  γράμματα χρυσά, στην αιώνια γλώσσα μιλά
το δόρυ υψώνεται ο Ήφαιστος χτυπά
και πάνοπλη η Αθηνά προβάλει
ο Λόγος της Σοφίας στον φωτισμένο
π άνοιξε νου
το κτύπημα της θύρας

Γνώθι σ` αυτόν

μέσα στην τέχνη κρύφτηκε το ξίφος

όπως μέσα στο νάρθηκα το πύρ

μέσα στους μύθους φεγγοβολούν αλήθειες

σαν άστρα σε νυχτερινούς  ουρανούς

μέσα στο θύρσο κρύβεται το δόρυ

διθύραμβοι εγείρονται νυχτερινοί

στην παύση του παιάνα

μέλισσες βουίζουν και σα σμάρι μουρμουρίζουν

πόσες φορές ακόμα απ το ένα στα πολλά

και στο ένα πίσω ξανά

πότε η ανθρώπινη ψυχή την δίψα της θα σβήσει

στης αυτογνωσίας την πηγή

πότε το μυστικό της δόξας της

θ`αποκαλυφθεί

στης ένωσης της την αντήχηση

Στοχαστής

Στέκομαι ανάμεσα σε δυό στιγμές

– του χρόνου δάκρυα-

στέκομαι ανάμεσα στις συλλαβές

της αιτίας μου κυματισμός

φλόγες Αθάνωρα τροφοδοτώ

αιμάτινος στοχασμός κυλώ

σπαργανωμένος λίθος και

κρότος Κουρητών ξεγελώ

στέκομαι ανάμεσα Αθανασίας και Θανάτου

Σφίγγας χρησμός

οριζοντίως και καθέτως εκτείνομαι

θυσία στο κρυπτογράφημα των σταυρών

στους γενέθλιους χάρτες

ανθρώπων και Εθνών

δέσμη τριπλού φωτός, της Αριάδνης ο μίτος

συνθλίβει τον σταυρό

κι εκπληρώνει της ελευθερίας μου

τον σκοπό

Ελλη

χορεύουν οι νότες  χρώματα, τ`άστρα αγγίζουν τα μάτια

τα χέρια μυρίζουν μουσικές

οξυμένες αισθήσεις συγχωνευόμενες σφυρηλατούν

νέων οραμάτων μορφές

πιό κοντά στις  Πλειάδες, μας γύρισε ο καιρός

παράξενη νύχτα αλλιώτικος ουρανός

οι Αργοναύτες στα χέρια σαν σήκωσαν ξανά

την ομιλούσα την Αργώ

χρυσόμαλλον κριάρι ίπταται

στου Ελλησπόντου το στενό

μην πέσεις ξανά Έλλη στα νερά

άχρονους μύθους θυμίσου Προφητών – Ποιητών εκπνοές

για κινδύνους του Μέλλοντος που μιλήσαν

απ` το ιερό της Αρτέμιδος το βουνό

εξόριστη θα δεχόσουν μοίρα

με ενοχές θα σε φόρτωναν

και Μήδεια θα σ` έφερναν ξανά και ξανά

Μάνα να σκοτώνεις τα δικά σου παιδιά

της Υπατίας θυμίσου τον αναίτιο φόνο

               – και όχι μόνο –

μέσω του πόνου κόρη του Ήλιου να εξαγνιστείς

και πάνω στο ηλιακό σου άρμα ξανά ν`ανεβείς

όμως πρόσεξε κριάρι χρυσό , ξανά ποτέ

του Ελλησπόντου το στενό  μην σε τραβήξει

στου θανάτου το βυθό

Σελήνη νεκρή, άδειο κέλυφος μην επιτρέψεις

να γίνει η γη

Έλλη Ελλην-ίδα ψυχή

ορισμοί

σαν σε  κινούμενη άμμο βυθιζόμαστε στο χρόνο

στο που, στο πως, στο πότε, στο τι και στο γιατί των συμβάντων

στο ρεπορτάζ της εξέλιξης  να μαζέψουμε τις απαντήσεις

πρωτοσέλιδα κιτρινίζοντος τύπου

σε μανταλάκια κρέμεται η παραποιημένη αλήθεια στα περίπτερα

γυμνή πραγματικότητα εκπορνεύεται και εκπορνεύει την πληροφορία

αποκλειστικότητες συμφερόντων, άλλαξαν τους ορισμούς

μνηστήρες του θρόνου

τόσο που να μην έχει νόημα η μιλιά μας

εγκαταλείφθηκαν πλέον τα προσχήματα

μα οι αλλαγμένοι ορισμοί -ράβε ξήλωνε  Κλωθώ Πηνελόπη-

τον κόσμο

θέτουν εκτός κάθε προσπάθεια, από την αρχή αυτοί έχασαν

δια της σιωπής μόνο

σαν το κύμα που επιστρέφει στα βάθη του ωκεανού

μπορούμε να βρούμε νέους μυστικούς ορισμούς

τσουνάμι στις ακτές να ξεσπάσουμε

το πέπλο να σηκώσουμε

τα βέλη να περάσουμε απο τις δώδεκα πύλες-μυήσεις- ζώδια-στόχους

περιπλανόμενοι Οδυσσείς-ήλιοι

στην αγκαλιά του κόσμου της Ατροπού Πηνελόπης

για χάρη της Λάχεσης Πηνελόπης Τηλεμάχου

 από …GREENLION

Advertisements

6 thoughts on “Η αφυπνιστική ποίηση μιας Πηνελόπης!

  1. Είναι άραγε τα ποιήματα μια διαφορετική μορφή διήγησης ιστοριών δύναμης;
    Αν οι μύθοι είναι ο τρόπος να μιλά ο πολεμιστής στους εφήβους, η ποίηση που πραγματεύεται μύθους, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι το σφυρί του Ηφαίστου, που ανοίγει μια χαραμάδα, μια ρωγμή, ένα κενό για να αποκαλυφθεί η Αθηνά;

  2. Τα ποιήματα συνυφαίνουν την αλληλεγύη χίλιων μύριων πραγμάτων με την δύναμη του Ποιητή Δημιουργού και διαπραγματεύονται την έννοια τους,κυοφορώντας την λογική…ίσως.

    Η ποίηση που γεννά τους μύθους έχει ορισθεί ως η «μη πράξη» των παραμυθάδων ποιητών
    και ως τέτοια, είναι ονειρική υφής και δίνει ένα γερό τράνταγμα σε σκουριασμένα σημεία αλυσίδων πεποιθήσεων με την λαχτάρα που τα διαπερνά μιας αετίσιας κραυγής.

    Με λένε Οδύσσεια… ποιητεύει μια Κατερίνα Γώγου.
    Και εκείνο που φοβάται πιο πολύ είναι να μη γίνει «ποιητής». Μην κλειστεί στο δωμάτιο ν’ αγναντεύει τη θάλασσα κι απολησμονήσει…στο Ιδιώνυμο.
    Και αφήνει την θάλασσα να την σκεπάσει αντάξια ενός κλέους στην αντίθεση μιας Αντίκλειας
    περιμένοντας μια επιστροφή που αργεί τόσο πολύ.

    Εγώ, Οδυσσέα
    τον ουρανό τον είδα
    απ’ την κορυφή της Γκιώνας, απ’ τα ψηλά αετώματα
    …να προσέχεις, του λέει, κινδυνεύεις από τα σιδερένια ράμφη πουλιών…
    Να προσέχεις Οδυσσέα κινδυνευτή, του λέει,
    …γιατί με λένε Οδύσσεια!

    Με λένε
    Το όνομά μου βγαίνει από το όνομα
    του μεγαλύτερου κινδυνευτή
    της πατρίδας μου,

    Με λένε Οδύσσεια.

    Τώρα…
    Τρίτη μέρα…
    Ξημέρωμα της ποιας μέρας;…Χαράζει η ώρα…

    Βραδιάζει ο κόσμος.
    Ουρανός και θάλασσα ένα.
    Χωρίς διαζευκτικό ή…
    Όπως θάνατος-ζωή-νύχτα-μέρα-χάος-αρμονία.
    Τώρα;…
    Πώς να κάνω
    να βάλω σε κάποια τάξη
    τους ανονόμαστους πλανήτες
    και τις εκρήξεις αυτοκτονημένων αστεριών
    που κατέλυσαν μέσα μου…
    πώς να μου θυμίσω, τι…πώς
    με ποια τάξη, με ποια σειρά
    όμοιο εγώ διαζευκτικό
    καταμεσής της θάλασσας;

    Θα προλάβω άραγε να δω
    αν ο ήλιος
    σαν άσπρος νάνος μικρός
    από άλλη μάνα αδερφός
    αφήσει να χαθεί από γεράματα
    ή τηρώντας το λόγο του
    με έκθαμβη έκρηξη
    από του σύμπαντος το παρελθόν
    τον πλανήτη μας ΓΗ
    ζωντανό τον αφήσει;

    Εγώ, Οδυσσέα
    τον ουρανό τον είδα
    απ’ την κορυφή της Γκιώνας, απ’ τα ψηλἀ αετώματα
    κι από τα δημόσια ουρητήρια της πλατείας Ομονοίας.
    Αυτό δε λέει πως δε σ’ αγαπώ. Πως δεν είμαι χτυπημένη.
    Πάει, Οδυσσέα, το έκτο γραφτό.
    Γραφτό που είδε τον ήλιο
    μέσα σε άσυλο
    με διαμαντένια κορόνα σμιλεμένο.
    Ε, καρδιά τ’ ουρανού
    βοήθησε
    χρέος υπέρτατο
    το έβδομο της ψυχής αποτύπωμα
    στα μελανά πόδια της γής
    σ’ ένα έλατο, σ’ ένα πλατάνι
    ή σε γερό ποτάμι που πάει
    σ’ ωκεανό να φτάσει αφηρημένο.
    …μια χορδή από ήλιου φως…

    Απλώνει ο κόσμος
    ο ουρανός αργά σηκώνεται…ανεβαίνει
    η θάλασσα στη θέση της
    καταιγισμός λάμψεις λουλουδιών
    δάφνινα στεφάνια
    στις πλατείες, στις σκάλες
    στα-απ’ τους θαλάμους παρμένα-τηλέφωνα
    στα καμένα φώτα των ασφάλτων.

    Μη παρακαλώ
    είναι μελανό
    το έβδομο
    της ψυχής
    αποτύπωμά μου.

    Με λένε
    Το όνομά μου βγαίνει από το όνομα
    του μεγαλύτερου κινδυνευτή
    της πατρίδας μου,

    Με λένε Οδύσσεια.

    Πώς θα γυρίσω
    που βρίσκομαι χωρίς σκαρί
    συντρόφους, από τ’ άγγιγμα της Κίρκης, γουρούνια
    χωρίς αέρα και πανιά
    όμοιο εγώ διαζευκτικό καταμεσής της θάλασσας;

    Χωρίς εισπνοή πώς εκπνοή της άνοιξης να γίνω
    κι έτσι ξυπνητή νεκρή ζωντανή
    τους κοιμισμένους θεούς μέσα μου
    να μην τους ξυπνήσω;

    Με λένε Οδύσσεια.
    Άνθρωπος διωγμένος κι εγώ από τον ουρανό
    το σώμα μου φθαρτό, έχει από πέσιμο
    σχεδόν οριστικά τσακίσει.

    Ω, πόσο αγαπώ τη γη, το νερό, τον αέρα, τη φωτιά…
    Και τι ανέντιμη.
    Τόσες φορές που μ’ έχει σώσει το νερό
    πνιγμό απ’ το νερό φοβάμαι.
    Και να με λένε Οδύσσεια.
    Καταμεσής της θάλασσας χωρίς σκαρί
    χωρίς συντρόφους και πανιά
    στ’ απόκρημνα νερά
    χωρίς για μένα γυρισμό
    μόνο να ταξιδεύω.

  3. Σ’ ΟΣΟΥΣ ΣΠΑΣΑΝΕ Σ’ ΟΣΟΥΣ ΚΡΑΤΑΝΕ

    Κουρελιασμένοι απ’ τ’ αγριεμένα κύματα
    πεταμένα υπολείμματα για πάντα από δω και μπρός
    στο σκοτεινό θάλαμο της γης
    με ισκιωμένο το μυαλό
    απ’ το ξέφρενο κυνηγητό
    της ασάλευτης πορείας των άστρων
    οι τελευταίοι
    απόθεσαν το κουρασμένο κεφάλι τους
    θυσία
    στην τελετουργία των ανεμοστρόβιλων καιρών .
    Κι άνθρωποι δεν υπήρχανε.
    Κι ένα άσπρο χιόνι σιωπής
    σκέπασε οριστικά τις βυθισμένες πόλεις. .

    ΘΑ ΡΘΕΙ ΚΑΙΡΟΣ ΜΑΡΊΑ

    Θα ‘ρθει καιρός
    που θ’ αλλάξουν τα πράγματα
    να το θυμάσαι Μαρία
    θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα
    εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε
    κρατώντας τη σκυτάλη
    Μη βλέπεις εμένα μην κλαις
    εσύ είσαι η ελπίδα
    Άκου, θα ‘ρθει καιρός
    που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
    δε θα βγαίνουν στην τύχη
    δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
    με γερμένους απ’ έξω
    και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε
    δε θα ‘μαστε άλογα
    να μας κοιτάνε στα δόντια
    Οι άνθρωποι, σκέψου,
    θα μιλάνε με χρώματα
    κι άλλοι με νότες
    να φυλάξεις μοναχά
    σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
    λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές :
    απροσάρμοστοι, καταπίεση,
    μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός
    για το μάθημα της Ιστορίας
    Είναι Μαρία, δε θέλω να λέω ψέματα,
    δύσκολοι καιροί και θα’ ρθουνε κι άλλοι
    δε ξέρω, μην περιμένεις κι από μένα πολλά
    τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
    κι απ’ όσα διάβασα ένα κράτησα καλά
    Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος
    Θα την αλλάξουμε τη ζωή
    …παρ’ όλα αυτά Μαρία

    Μην κλαις, φαντάζει μάταιο τώρα που πέσανε τα πέπλα ξαφνικά. Πως θες να σ’αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά. Μην κλαις, δεν φτάνει η οδύνη,δεν φτάνει η θλίψη για ν’αναστηθείς.Πόσες φορές τα μάτια σου θα κλείσεις μπροστά στο ραγισμένο σου είδωλο. Κάθε μεσημέρι καίγεσαι, άπο έναν πόνο αβάσταχτο,πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι. Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι, κάθε μεσημέρι καίγεσαι. Πως θες να σ’αγαπήσουνε με τούτο το σημάδι που σκάλισες στη μάσκα σου κρυφά. Είναι αδειανές οι φλέβες σου από αίμα και μόνο ένας Δαίμονας σκιρτά… αργά! Κάθε μεσημέρι καίγεσαι, άπο έναν πόνο αβάσταχτο, πεταλούδα ξάφνου γίνεσαι. Σε φωτιά μεταμορφώνεσαι, κάθε μεσημέρι καίγεσαι. ΚΡΕΜΕΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΕΡΑ ΔΕΝ ΠΑΤΑΣ ΠΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΡΕΜΕΣΑΙ ΑΠ’ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ…!

    Διάφανα Κρίνα Η μπαλάντα της φωτιάς

  4. Όταν η ποίηση αφυπνίζει συναίσθημα, προκαλεί τα στοιχεία να δομήσουν το ποθούμενο γερό σκαρί,επικαλούνται την Ήρα να γενήσει τον Ήφαιστο…αλλά θα πρέπει και να έχεις τον έλεγχο τους…
    Όταν η ποίηση απευθύνεται στη λογική, τότε αυτό μήπως σημαίνει ότι ο Ήφαιστος διά μέσου της Αρτέμιδος, παρθένας φύσης μιας ολοκληρωμένης ασπίδας, γίνεται το κόσμημα της Ευρώπης, που πείθει την θεά των τοκετών να συνδράμει στην γέννηση του Απόλλωνα;
    Δεν μπορεί να μην υπάρχει διαφορά από την ποίηση ενός προωθημένου ανιχνευτή και από την ποίηση- μη πράξη ενός μάντη ποιητή…
    Η Ιλιάδα άλλωστε είναι η μία πλευρά του μανδύα του Οδυσσέα η Οδύσσεια η άλλη και ο Ομηρος με την κατάκτηση της αυτογνωσίας του εκείνος που τα ενώνει

  5. Οι ποιητές, παραμυθάδες και ανιχνευτές, είναι ευαίσθητοι ονειρευτές και ο κόσμος είναι πολύ σκληρός για αυτούς. Κινδυνεύουν από τους ελεύθερους σκοπευτές που καραδοκούν κάθε τους κίνηση.
    Γι αυτό χρειάζεται να προστατεύονται από τους κυνηγούς της Ιλιάδος στο Γνωστό. Όσοι δεν είχαν αυτή την βοήθεια χαθήκανε νέοι και νωρίς στην αγριεμένη θάλασσα της Οδύσσειας του Αγνώστου.
    Και οι ονειρευτές του παλατιού της Ιθάκης προστατεύουν τους σκληροτράχηλους κυνηγούς ενός ταξιδιού και φέγγουν στο δρόμο τους για να μη χαθούν.
    Κυνηγοί και ονειρευτές, πολεμιστές σε ευφυή συνεργασία!
    Γνώση και αυτογνωσία!
    Κόσμημα για τον άνθρωπο!
    Συνείδηση και αυτοσυνείδηση!
    Άρτεμις και Απόλλων!
    Το Φως της Σελήνης, των αστεριών και του Ήλιου …νύχτα μέρα
    σε ολοκληρωμένη πορεία!

  6. Είναι ευαίσθητοι, μονάχα γιατί επιμένουν στο συναίσθημα, ως μόνη διαδρομή των ονείρων, ξεχνούν να ονειρευτούν με τον νου τους, ξεχνούν ότι έχουν δύο πλευρές και απαιτείται να λειτουργούν ταυτόχρονα και με τις δύο….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s