Μια αναζήτηση για την Ελευθερία

 

και η ασπίδα του Αχιλλέα!

 

…συνέχεια

…η αναζήτηση της Ελευθέριας

 

O Hρακλής, το Ίλιον και … η περσόνα!

 

…και ο Οδυσσέας.

Ξ ανασκέφτηκα κάποια πράγματα, αναπολώντας τα χρόνια, που, οι ανάγκες της επιβίωσης, ανάγκες που υπήρχαν από την εφηβική σχεδόν ηλικία, με οδήγησαν σε διάφορες δουλειές και απασχολήσεις , κατά τις οποίες προσπαθούσα , όχι μόνο να “ζήσω” αλλά,

και να κρατήσω κάτι σημαντικό, ” ζώντας”:
την ανθρώπινη αξιοπρέπεια!

Αυτό με οδήγησε σε μια άμεση τριβή, με διάφορα είδη ανθρώπων και
στην καταγραφή της ανθρώπινης συμπεριφοράς και αντίδρασης.
Προσπαθούσα να δω τι ήταν” αυτό “, κάτω από αυτό, που παρουσίαζαν πάντα προς τα «έξω».
.Αγωνιζόμουν να κατακτήσω την ύλη και να λύσω βασικά προβλήματα.
Πάλευα να γκρεμίσω τα τείχη του Ίλιου- Τροίας και να κατακτήσω

τα απαραίτητα…προς τον Ζην.

Είδα λοιπόν, πολλά κεφάλια να πέφτουν εκεί , πολύ πόνο, πολύ βία, ένα μεγάλο αγώνα και η Τροία απόρθητη.
Είδα, τους αρχηγούς των Ελλήνων και των Τρώων ,να διατάζουν επιθέσεις και χιλιάδες απλοί άνθρωποι και συνειδήσεις να εξαφανίζονται και να προδίδονται ταυτόχρονα
Είδα τους φτωχούς να γίνονται φτωχότεροι, ζητιάνοι, δούλοι, γλείφτες του συστήματος και, τους πλούσιους , πλουσιότερους, πιο άπληστους, πιο προκλητικούς.
Παρατηρούσα τον εξευτελισμό των ανθρώπων και την γελοιοποίηση της ανθρώπινης υπόστασης, ‘σ΄ένα διαρκές ” σόου καραγκιόζηδων και γελωτοποιών”.
Είδα τους νέους των φτωχών, ν’αυτοκτονούν απελπισμένοι απο την εξαθλίωση, με το φτηνό “χόρτο” και τους νέους των πλούσιων να πνίγουν την ανία και την πλήξη τους στο ακριβό «χόρτο.»
Μα πάνω απ’όλα, είδα τους ανθρώπους όπως είναι πραγματικά, πίσω από αυτό που πλασάρουν και, το χειρότερο ,
την πλήρη αντίφαση των λόγων και των πράξεων τους.

Ακτινογράφησα λοιπόν , τον άνθρωπο κάτω από την μάσκα του, όπως είναι : Επιπόλαιος, απειθάρχητος ,άβουλος, αναποφάσιστος, θρασύδειλος, μίζερος, κοινότυπος, άπληστος, πολυλογάς, βίαιος.
Δουλικός, με τους ανώτερους ιεραρχικά και σκληρός και αυταρχικός με τους κατωτέρους.
Επιδεικτικός,ανταγωνιστικος, ωραιοπαθής, εγωμανής, οκνηρός, μονόπλευρος, με εμμονές
και ανόητες προσκολλήσεις, με ψεύτικα και ρηχά συναισθήματα, όπου και οταν τον βολεύουν.

Είδα τον άνθρωπο να χαραμίζει την ζωή του , μ’αυτό τον τρόπο και ταυτόχρονα είδα και τον εαυτό μου να είναι κάπως,…έτσι.

Διαπίστωσα πως η ανθρώπινη ζωή είναι ούτως η άλλως μια Ιλιάδα και κάποιοι άνθρωποι δεν θα ξεκινήσουν ποτέ μια Οδύσσεια κα, τον δρόμο της επιστροφής…

Θα μείνουν εκεί, ακρωτηριασμένοι, ηττημένοι και «νεκροί» κάτω από τα τείχη μιας Τροίας, που δεν μπόρεσαν …να πάρουν ποτέ.

Αυτό το αδυσσώπητο συναίσθημα, όχι μόνο με ωρίμαζε, και με έκανε πιό δυνατό, αλλά μου έδινε και ένα στόχο ,που εστιαζόταν σ’ένα άκαμπτο σκοπό.
Με μια λέξη:
Όχι , όχι, δεν θα μπορούσε να περάσει έτσι!

Όμως, αυτό που με απασχολούσε από ώρα και τριβέλιζε το μυαλό μου συνυφασμένο μ ε την νεότητα της ηλικίας μου ήταν… ήταν ο Ερωτας!
Γι’αυτό και τον ρώτησα …

.

Η ασπίδα του Αχιλλέα και …ο Ηρακλής!

Αυτά τα λόγια του, επέφεραν ένα δυνατό κλονισμό στην λογική

του ορθολογισμού μου.
Έμοιαζαν σαν σενάριο, από ταινία επιστημονικής φαντασίας..
Το μυαλό μου , ένα μεγάλο μέρος του, το απέρριπτε πανικόβλητο.
Το σώμα μου, όμως, ήθελε να ερευνήσει το θέμα.

Πήγα σπίτι με «άγριες» διαθέσεις.
Μπήκα μέσα και «σάρωσα» όλα τα αντικείμενα και τις γωνίες,

με μια ‘ενεργειακή’ μάτια.

Προσπάθησα να δω, που θα μπορούσαν να φωλιάζουν

τέτοια αρπακτικά «όντα».

Άνοιξα το παράθυρο να μπει καθαρός αέρας, ήλιος και φως.
Άφησα την βρύση να τρέξει λίγο και χτύπησα ένα χάλκινο γουδί,

που υπήρχε σε μια γωνία ξεχασμένο και αχρησιμοποίητο.
Ερεύνησα τα πάντα.
Προσωπικά αντικείμενα, συλλογές, πίνακες, βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες και ό,τι συγκέντρωνα κατά καιρούς.
Βρήκα τον χώρο πραγματικά πολύ φορτωμένο.

Τι τα χρειαζόμουν όλα αυτά;
Τι απ’όλα αυτά άξιζε πραγματικά;

Πήρα μερικά κιβώτια και σακούλες και άρχισα, να τα ξεκαθαρίζω

με αυστηρά κριτήρια.

Οι συλλογές, μου ήταν πια, τελείως περιττές.,

Με βάραιναν υπερβολικά, όπως και διάφορα παλιά αντικείμενα.

Οποιοδήποτε αντικείμενο και έργο υψηλής τέχνης και αισθητικής υπάρχει, αξίζει να βρίσκεται σε κοινούς χώρους έκθεσης,σε μουσεία και συλλόγους.

Δεν κράτησα τίποτα.

Κοντοστάθηκα σε μια παιδική συλλογή γραμματόσημων, που την είχα,

αποκτήσει με πολύ κόπο, με κάποια συγκινήση.,αλλά ομολογώ, ότι το χαμόγελο ,

από το διπλανό γειτονόπουλο μου, με αποζημίωσε.

Δεν την χρειαζόμουν… δεν την χρειαζόμουν πια.

Στον νεαρό μαθητή, θα είχε να πει κάτι.. περισσότερο.
Πήγα στην βιβλιοθήκη.
Σκέφτηκα την πρόταση του Δουμά, στον κόμη Μοντεχρίστο:
Ο αριθμός των βιβλίων, που αξίζει να διαβάσει κανείς ,δεν ξεπερνά τα 120.
Ίσως σήμερα να έχει διπλασιαστεί αυτός ο αριθμός αλλά όχι κατά πολύ..

Ποια θα μπορούσαν να είναι;
Γύρω μου παρά πολλά.
Εφημερίδες, περιοδικά, φυλλάδια δηθεν‘ “ένημέρωσης” βιβλία…κ.α
Τα πιο πολλά, σκουπίδια ατελείωτης λεξιλαγνείας.
Και…πίσω από τα περισσότερα… ένα έκδηλος κατευθύνων νους:
Η χειραγώγηση και η κατευθύνση της προσοχής, της μεγάλης μάζας των ανθρώπων ,

με τι θα απασχολήσουν την προσοχή τους.

Ένα στημένο σκηνικό, με κέντρα αόρατα, που καθορίζουν

τα «επίκαιρα» θέματα, τα πολιτιστικά, της τάσεις της μόδας, τα ίν και τα άουτ,

τις ανοησίες “επωνύμων” γελωτοποιώνκ.α

Αποφάσισα να προσέχω πια ,τι προσέχω και με τι απασχολούμαι.

Ύστερα από εργασία ωρών, ο χώρος είχε ξεκαθαριστεί και καθαριστεί.
Είχε αδειάσει τελείως και αυτό μου έδινε μια ευχάριστη αίσθηση ευεξίας,

μαζί με μια άνοδο της ενέργειας από την περιοχή των πελμάτων,

μου δημιούργησε μια συνεχή ευφορία.

Κ ύτταξα την λιτότητα πιά του χώρου με ευχαρίστηση, τους άδειους τοίχους ,

τα ελάχιστα πράγματα που κράτησα, μαζί με δυο αλλαξιές ρούχα και τις σημειώσεις μου.
Ήμουν ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα.
Δεν είχα να με βαραίνει τίποτα, ανάλαφρος και ελεύθερος από περριτές αλυσίδες .

Δεν είχα, να ανησυχώ πιά για μεγάλο αριθμό πραγμάτων.

Τη άλλη μέρα πήγα και του ανάφερα ότι είχα κάνει .
Χαμογέλασε ελαφρά..

-Το παράκανες ! Δεν είπαμε κι’έτσι.
Κάποια αντικείμενα ,θα μπορούσαν να σου χρειαστούν, να τα συμπεριλάβεις

στην ασπίδα σου, που θα χρησιμοποιησεις αργότερα..

Στην ασπίδα;

Τον ρώτησα, εννοείς, πως θα φτιάξω κάποια ασπίδα!

Αυτό ήταν ένα καινούργιο στοιχείο, που δεν το είχε αναφέρει την προηγούμενη φορά.

-Την ασπίδα ,δεν μπορείς να την φτιάξεις εσύ,
Την έχει δημιουργήσει ο Ήφαιστος για τον Αχιλλέα.
Μπορείς όμως να ρωτήσεις τον Οδυσσέα γι’αυτήν.
Την απόκτησε παλεύοντας με τον Αίαντα, μαζί με τα υπόλοιπα όπλα

του γιού της Θέτιδας.

-Μα… που θα μπορούσα να βρω τον Οδυσσέα;
ήταν το εύλογο ερώτημα μου.

-Όταν θα είσαι έτοιμος, και θα είναι κι’αυτός …θα συναντηθείτε …
.
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα

… είναι μερικώς φανταστική

.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ

… μαζί με τον Αχιλλέα  άτρωτο αυτή την φορά!